IV SA/Wa 129/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant spec. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ" lub "organ II instancji") z [...] listopada 2021 r., [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2021 r., [...] orzekającą o ustaleniu dla spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej w wysokości 214.666 zł w związku z wprowadzaniem, w roku kalendarzowym 2020, komunalnych ścieków oczyszczonych, pochodzących z miejskiej oczyszczalni ścieków w [...], wylotem do rzeki [...] w km 12+190, z przekroczeniem warunków, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, udzielonym decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2012 r., [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. WIOŚ decyzją z [...] sierpnia 2021 r., [...] ustalił Spółce opłatę podwyższoną w wysokości 214.666 zł za przekroczenie warunków ustalonych w ww. pozwoleniu wodnoprawnym. Organ I instancji wskazał, że w toku kontroli planowej, przeprowadzonej przez inspektorów WIOŚ w dniach [...] marca 2021 r. – [...] marca 2021 r. udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], w oczyszczalni ścieków w [...], eksploatowanej przez Spółkę, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Organ I instancji stwierdził, że w czasie prowadzenia czynności kontrolnych ustalono, że dwie próby (z [...] marca 2020 r. i z [...] września 2020 r.) do badań jakości oczyszczonych ścieków komunalnych, pobrane zostały sposobem naruszającym zapisy pozwolenia wodnoprawnego. Na skutek wniesionego odwołania GIOŚ decyzją z [...] listopada 2021 r., [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję WIOŚ z [...] sierpnia 2021 r., [...]. Argumentując swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał, że Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2012 r., [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do [...] oczyszczonych ścieków komunalnych pochodzących z miejskiej oczyszczalni w [...]. W pozwoleniu organ ten określił dopuszczalne stężenia wskaźników zanieczyszczeń (BZT5, ChZTcr, zawiesina ogólna) oraz ilość ścieków, jaka może być wprowadzona do odbiornika. W pkt III.2. zobowiązał zaś Spółkę do wykonywania badań laboratoryjnych ścieków odpływających z oczyszczalni zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Organ II instancji wskazał, że WIOŚ w tej sprawie poddał analizie okres od [...] grudnia 2019 r. do [...] grudnia 2020 r., zaś z akt sprawy wynika, że w tym czasie Spółka wykonała cztery pomiary jakości odprowadzanych ścieków, jednak dwa z nich (z [...] marca 2020 r. i z [...] września 2020 r.) przeprowadzono w sposób uproszczony, tj. próbka powstała ze zmieszania trzech podpróbek pobranych w ciągu godziny w odstępach 15 i 30 minutowych. Zdaniem GIOŚ powyższe wskazuje, że dwa z czterech wykonanych pomiarów w ocenianym okresie nie mogą zostać uznane i nasuwają zastrzeżenia. GIOŚ zwrócił bowiem uwagę, że z ustaleń zawartych w protokole kontroli nr [...] wynika, że oczyszczone ścieki komunalne z oczyszczalni odprowadzane są w sposób ciągły do odbiornika. Starosta [...] ustalił w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym prowadzenie pomiarów zgodnie z przepisami rozporządzenia z 2006 r., a zgodnie z nimi należało wykonywać pomiary w próbkach średnich dobowych, czyli powstałych ze zmieszania próbek pobieranych ręcznie lub automatycznie w okresie doby, w odstępach co najwyżej dwugodzinnych, proporcjonalnych do przepływu. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że wyniki pomiarów wykonanych w dwóch próbach uproszczonych nie są miarodajne dla ustalenia składu ścieków odprowadzanych w czasie doby i nasuwają zastrzeżenia. To zaś stanowi przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto, organ ten dodał, że pomiary w ocenianym w tej sprawie okresie zostały wykonane w nieregularnych odstępach czasu (marzec, kwiecień, wrzesień, październik), przez co organy Inspekcji Ochrony Środowiska zostały pozbawione możliwości prawidłowej oceny pracy oczyszczalni w przekroju całego roku. W oparciu o powyższe, GIOŚ stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że wyniki pomiarów budzą zastrzeżenia i są niemiarodajne dla ustalenia wielkości emisji, wobec czego, był zobowiązany wymierzyć Spółce opłatę podwyższoną za przekroczenie stwierdzone w 2020 r. Zdaniem organu II instancji WIOŚ prowadząc postępowanie i ustalając wielkości przekroczenia w zakresie określonych substancji zanieczyszczających stosował się do ustalonych przepisów prawa i poprawnie zastosował wzór matematyczny, przez co zarówno wielkość przekroczenia, jak i wysokość opłaty podwyższonej zostały ustalone prawidłowo. W kontekście zarzutu naruszenia art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 296; dalej: "k.p.a."), poprzez jego niezastosowanie GIOŚ wskazał, że nie znajduje podstaw do jego zastosowania w niniejszej sprawie. Dodał przy tym, że co prawda WIOŚ powinien w swojej decyzji dokonać analizy przesłanek określonych w art. 189f k.p.a. to stanowisko organu w tym zakresie zostało natomiast przedstawione w piśmie przekazującym odwołanie i choć stanowiło to naruszenie przepisów postępowania, to w tej sprawie nie było ono wystarczające do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Pismem z 4 stycznia 2022 r. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wywiodła skargę na powyższą decyzję GIOŚ z [...] listopada 2021 r., [...] zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 189f k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy Skarżąca prowadziła badania i nie wykazały one przekroczeń dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych pozwoleniem oraz nie doszło do faktycznego zanieczyszczenia środowiska, a zatem waga ewentualnego naruszenia jest znikoma, w sytuacji, gdy przepisy szczególne zawarte w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233; dalej: "ustawa Prawo Wodne") nie wyłączają jego zastosowania, bowiem nie przewidują odmiennych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej aniżeli te, które wynikają z naruszonego przepisu; 2. art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i 8 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i jego wszechstronnego rozważania, a tym samym niewyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji o nałożeniu opłaty podwyższonej bez wcześniejszego prawidłowego ustalenia, czy w sprawie zachodziły ewentualne przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto, Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając swoje stanowisko, Skarżąca oświadczyła, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie zweryfikowały, czy w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania norm określonych w art. 189f § 1 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności, że stwierdzone w niniejszej sprawie uchybienia nastąpiły z obawy o zdrowie i życie pracowników w związku z rozprzestrzenianiem się epidemii wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19) i nie wyrządziły szkód w środowisku naturalnym, a zatem organy nie zbadały wagi i okoliczności sprawy oraz kwestii, że było to pierwsze stwierdzone uchybienie. Spółka zauważyła, że w dziewiątym okresie obowiązywania pozwolenia, wykonała nałożone na nią obowiązki związane z wykonywaniem wymaganych pomiarów. Obecnie pobór prób odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. średnią dobową wartość substancji zanieczyszczonych ustala się na podstawie wartości zmierzonej w średnich dobowych próbkach, powstałych ze zmieszania prób pobieranych ręcznie lub automatycznie w okresie doby, w odstępach co najwyżej dwugodzinnych, proporcjonalnie do przepływu. Zatem, w niniejszym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości, że strona zaprzestała naruszenia prawa. Co więcej, Skarżąca zmieniła sposób pobierania próbek jeszcze przed kontrolą przeprowadzoną przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] w dniach [...] marzec 2021 r. – [...] marzec 2021 r., a niezwłocznie po negatywnych ustaleniach zawartych protokole kontroli nr [...]. Skarżąca zwiększyła liczbę pobranych średnich dobowych próbek ścieków z 4 próbek na 12 próbek, w celu zbadania jakości ścieków. Spółka uznała również, że w zaistniałym stanie faktycznym, spełniona została również druga z obligatoryjnych przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., tj. znikomość wagi naruszenia. W okresie obowiązywania pozwolenia obowiązany wykonał 2 badania jakości ścieków surowych oraz 4 badania jakości ścieków oczyszczonych, w tym 2 badania metodyką zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz 2 badania metodą uproszczoną. Analizy ww. badań nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych wartości i wskaźników zanieczyszczeń określonych pozwoleniem wodnoprawnym, udzielonym decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2012 r., a więc nie wystąpiło bezpośrednie zanieczyszczenie środowiska ściekami odprowadzanymi do rzeki [...]. Skarżąca podniosła także, że dołożyła wszelkich starań, aby ścieki zostały prawidłowo oczyszczone i odprowadzone do środowiska naturalnego. Wskazała również, że przedmiotowe 2 badania wykonane metodą uproszczoną, nie były wynikiem celowego działania skarżącego, ale zostały spowodowane obawą o zdrowie pracowników. Uzasadniając drugi z podniesionych zarzutów, Spółka wskazała, że organy bazowały jedynie na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniach [...] marca 2021 r. – [...] marca 2021 r. Została całkowicie pominięta kwestia rozważania okoliczności opisanych art. 189f k.p.a. Organy w zasadzie w ogóle nie dokonały analizy okoliczności niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim okoliczności związanych z wystąpieniem rzeczywistego zanieczyszczenia środowiska, w szczególności czy odprowadzanie ścieków w ósmym okresie obowiązywania pozwolenia, wpłynęło na środowisko wodne. Zdaniem Skarżącej analiza przeprowadzona przez organ, sprowadzała się właściwie do arbitralnego stwierdzenia, że konstrukcja mających tu zastosowanie przepisów materialnych nie pozostawia organowi Inspekcji Ochrony Środowiska jakiegokolwiek luzu decyzyjnego, w granicach którego organ mógłby uznaniowo decydować o tym, czy wystąpiło przekroczenie, czy nie, lub miarkować sprawę w zależności od okoliczności sprawy. Taka interpretacja przedstawiona przez organy, kłóci się zdaniem Skarżącej z zasadą proporcjonalności, której przejaw realizacji stanowi art. 189f k.p.a. oraz wskazuje, że organy dokonały dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w wyniku czego uznały, że zachodzą przesłanki do wymierzenia stronie opłaty sankcyjnej. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 280 pkt 2 lit. b ustawy Prawo wodne, opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym. Opłatę podwyższoną, o której mowa w art. 280 pkt 2 lit. b, ustala, w drodze decyzji, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska (art. 283 ust. 4). Podstawą stwierdzenia przekroczenia warunków wprowadzania ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, o których mowa w art. 283 ust. 1, przez właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska są pomiary prowadzone przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne (art. 284 pkt 1). Zgodnie z treścią art. 287 ustawy Prawo Wodne właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska może nie uznać przedkładanych mu wyników wymaganych pomiarów ilości, stanu i składu ścieków albo minimalnego procentu redukcji substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania ścieków (...), jeżeli pomiary te nasuwają zastrzeżenia. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 287, prowadzonych przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne nasuwają zastrzeżenia, jeżeli nie były przestrzegane zasady pobierania próbek, przez co wyniki analiz nie są miarodajne dla ustalenia ilości, stanu i składu ścieków albo minimalnego procentu redukcji substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania ścieków (...) - art. 288 pkt 4 ustawy Prawo Wodne. W przypadkach, o których mowa w art. 286, art. 287 i art. 290, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska wymierza opłatę podwyższoną, o której mowa w art. 280 pkt 2 lit. b, za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym (art. 289 ustawy Prawo wodne). Natomiast zgodnie z art. 290 ustawy Prawo wodne, jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości, ustalenia ilości, stanu i składu ścieków albo minimalnego procentu redukcji substancji zanieczyszczających w procesie oczyszczania ścieków (...) lub pomiary nasuwają zastrzeżenia przyjmuje się, że warunki wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym, dla każdego z tych pomiarów zostały przekroczone o 80% - w przypadku składu ścieków (pkt 1); o 10% - w przypadku minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach (pkt 2); w stopniu powodującym zastosowanie maksymalnej stawki opłaty podwyższonej - w przypadku stanu ścieków (pkt 3); o 10% - w przypadku ilości ścieków (pkt 4). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Spółka dysponowała pozwoleniem wodnoprawnym z [...] listopada 2012 r., [...] wydanym przez Starostę [...] na odprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z miejskiej oczyszczalni ścieków w [...]. Wskazane pozwolenie obligowało Skarżącą w pkt III.2. do przeprowadzania badań laboratoryjnych ścieków odpływających z oczyszczalni zgodnie z obowiązującymi przepisami. W świetle rzeczonego pozwolenia "badania laboratoryjne ścieków należało przeprowadzić metodą referencyjną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137 poz. 984)". Obowiązujące w czasie prowadzenia kontroli rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311; dalej: "rozporządzenie z 2019 r.") w § 2 pkt 4 definiuje średnią dobową próbkę, jako próbkę ścieków, pobraną na potrzeby ustalania wartości substancji zanieczyszczających, z wyjątkiem ustalenia wartości pH i temperatury, powstałą ze zmieszania próbek pobieranych ręcznie lub automatycznie w odstępach co najwyżej dwugodzinnych, proporcjonalnych do przepływu, w okresie doby. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia średnią dobową wartość substancji zanieczyszczających ustala się na podstawie wartości zmierzonej w średnich dobowych próbkach. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy - analiza ósmego okresu obowiązywania pozwolenia (od [...] grudnia 2019 r. do [...] grudnia 2020 r.) wykazała, że we wskazanym okresie Spółka wykonała dwa badania jakości ścieków surowych oraz cztery badania jakości ścieków oczyszczonych. W sprawozdaniach z badań jakości oczyszczonych ścieków komunalnych wykonanych w dniach [...] marca 2020 r. i [...] września 2020 r. zawarto następujące adnotacje: "Uwagi: Pobory próbek w godzinach 11:05, 11:20, 11:35 – dla sprawozdania Nr: [...]" oraz "Uwagi: Pobory próbek w godzinach 8:00, 8:30 i 9:00 – dla sprawozdania Nr: [...]". Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, iż taki pobór prób stanowi naruszenie pkt III.2. obowiązującego Spółkę pozwolenia wodnoprawnego oraz cytowanych wyżej § 2 pkt 4 i § 10 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r. W tym stanie rzeczy, zasadne było wymierzenie rzeczonej opłaty, aby chronić środowisko i wpłynąć na podmiot korzystający ze środowiska do podjęcia działań naprawczych, które w świetle podniesionych w skardze argumentów zostały wdrożone. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, iż Skarżąca nie kwestionuje faktu dopuszczenia się zarzucanego jej naruszenia, nie kwestionuje także nałożonej na nią opłaty, zarówno co do zasady, jak i wysokości. Spór między stronami ogniskuje się na domniemanym naruszeniu przepisów prawa procesowego przez organy, tj.: art. 189f k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w wyniku tego niezastosowanie oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz 8 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i jego wszechstronnego rozważania, a tym samym niewyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, należy zauważyć, że w świetle art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W realiach niniejszej sprawy o ile WIOŚ nie pochylił się nad kwestią zastosowania art. 189f k.p.a., o tyle GIOŚ dokonał szczegółowej analizy możliwości zastosowania wspomnianej regulacji w zaistniałym stanie faktycznym i zdaniem Sądu zasadnie stwierdził, że przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na wagę poczynionego naruszenia. Przede wszystkim o wadze popełnionego naruszenia stanowi sama wysokość kary. Art. 290 pkt 1 ustawy Prawo Wodne wskazuje, że niedopełnienie należytej staranności przy sporządzaniu pomiarów zrównane jest z przekroczeniem o 80% dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń określonych w pozwoleniu. Zdaniem Sądu, naruszenie o kilkadziesiąt procent posiadanego zezwolenia należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Co się tyczy przesłanki zaprzestania naruszenia prawa, przyjąć należy, iż Spółka tę przesłankę spełniła, niemniej jest to niewystarczające do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. albowiem wskazane wyżej okoliczności muszą być spełnione łącznie. Sąd nie dał również wiary twierdzeniem, jakoby pandemia COVID-19 miała wpływ na błędne wykonanie badania przez Skarżącą. Po pierwsze, Skarżąca nie wykazała, iż faktycznie w jej przypadku pandemia COVID-19 uniemożliwiła prawidłowe przeprowadzenie badań (brak jest dowodów, które potwierdzałyby tę okoliczność) a po drugie Skarżąca rzeczone badanie przeprowadziła, lecz w sposób błędny. Co za tym idzie, istniała szansa na jego prawidłowe wykonanie. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i 8 § 1 k.p.a. to Sąd nie dopatrzył się również naruszenia i tych przepisów postępowania. Organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Odzwierciedlenie tej analizy znalazło swój wyraz w uzasadnieniach decyzji zarówno organu I jak i II instancji. Organ uczynił zadość wymogom wynikającym z ww. przepisów opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając wyczerpującą argumentację w treści decyzji. Stąd w ocenie Sądu zarzuty dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego nie zasługiwały na uwzględnienie Z tych przyczyn Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanej w sprawie decyzji i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.