IV SA/Wa 1290/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi G. z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku z dnia 27 lutego 2013 r. spółki G. z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zmieniającą zezwolenie Ministra nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie Ministra z dnia [...] marca 2013 r. zapadło w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 11 lipca 2012 r. skarżąca wystąpiła o zmianę treści etykiety - instrukcji stosowania środka ochrony roślin [...] dopuszczonego do obrotu zezwoleniem Ministra nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Minister wprowadził zmiany w zezwoleniu Ministra nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin [...] poprzez zmianę etykiety stanowiącej załącznik do zezwolenia w brzmieniu określonym w załączniku do decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż w celu wykonania przepisów dyrektywy wykonawczej Komisji 2011/39/UEz dnia 11 kwietnia 2011 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej fenazachiny jako substancji czynnej i zmieniającą decyzję Komisji [...] (Dz. Urz. [...]) w etykiecie - instrukcji stosowania środka ochrony roślin [...] w części "II Zakres stosowania, terminy i dawki" wykreślono możliwość stosowania w roślinach sadowniczych tj. jabłoni, śliwy oraz truskawce. Jednocześnie ze względu za zawężenie zakresu stosowania środka ochrony roślin do uprawy róży został wprowadzony zapis o zaktualizowaniu etykiet wprowadzonych do obrotu. A także podmiot posiadający zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin [...] został zobowiązany do przedłożenia dokumentacji zgodnej z wymaganiami. Nadto Minister pouczył stronę na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. o przysługującym stronie prawie do zwrócenia się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także o terminie wynikającym z art. 129 § 2 k.p.a. Powyższa decyzja Ministra została doręczona pełnomocnikowi skarżącej dnia 12 lutego 2013 r. co wynika z adnotacji przy podpisie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w dniu 27 lutego 2012 r. nadała w polskiej placówce pocztowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z dnia [...] lutego 2013 r. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] znak [...] Minister stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Ministra nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. została odebrana przez stronę w dniu 12 lutego 2013 r. zaś wniosek o ponowne rozparzenie sprawy nadano w dniu 27 lutego 2013 r. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy przedstawić w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, a zatem termin na przedłożenie wniosku w sprawie upłynął w dniu 26 lutego 2013 r. Strona nie złożyła prośby o przywrócenie uchybionego terminu, dlatego tez należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Od powyższego postanowienia G. z siedzibą w P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, iż pełnomocnik skarżącej, uprawniony ówcześnie do odbioru korespondencji wskazał, iż decyzja Ministra z dnia [...] lutego 2013 r. została mu doręczona w dniu 14 lutego 2013 r. . Tym samym nadanie w placówce pocztowej wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy w dniu 27 lutego 2013 r. nastąpiło z dochowaniem przewidzianego prawem terminu. Nadto wskazała, iż organ winien potwierdzić datę odbioru decyzji w placówce pocztowej, która doręczyła odpis wnosząc jednocześnie o zwrócenie się przez Sąd do placówki Poczty Polskiej S.A. o przekazanie informacji, kiedy decyzja została doręczona. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż dokonał ustaleń faktycznych odnoszących się do terminu doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie potwierdzenia odbioru przesyłki o numerze [...] podpisanego w dniu 12 lutego 2013 r. przez p. M. S. Wskazała, iż data 12 luty 2013 r. widnieje również na datowniku placówki oddawczej w S. Tym samym, w opinii Ministra, przeprowadzono postępowanie dowodowe i na tej podstawie ustalono datę doręczenia przesyłki pełnomocnikowi strony w dniu 12 lutego 2013 r. Potwierdzenie odbioru przesyłki o numerze [...] w ocenie Ministra stanowi podstawę do ustalenia stanu faktycznego, dlatego tez brak jest podstaw do kwestionowania zasadności takich ustaleń. Ostatecznie Minister wskazał, iż dowody uzupełniające w postaci wystąpienia do placówki pocztowej mogą zostać przeprowadzone, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, tymczasem w niniejszym postępowaniu nie występują takie wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia nr [...] Ministra z dnia [...] marca 2013 r. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ wydając to postanowienie nie naruszył prawa, a przy jego podjęciu nie uchybił i przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin ten ma charakter zawity (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 1996 r., SA/Ka 1742/95, niepubl.). Z istoty takiego terminu wynika, że nie może być on przedłużony. Zatem warunkiem skuteczności czynności procesowej - w niniejszej sprawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zmieniającą zezwolenie Ministra nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin [...] - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Rozpoznanie przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi naruszenie prawa, bowiem oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości na podstawie art. 16 § 1 kpa. W przypadku, gdy w postępowaniu wstępnym okaże się, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ administracji wydaje postanowienie na podstawie art. 134 kpa o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja Ministra nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zmieniającą zezwolenie Ministra nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin [...] skierowana do pełnomocnika skarżącej pana M. S. na wskazany przez niego adres do korespondencji: w S. ul. [...], doręczona została M. S. - dorosłemu domownikowi (małżonce pełnomocnika) - w dniu 12 lutego 2013 r., o czym świadczą znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru tejże decyzji opatrzone datownikiem placówki oddawczej "S." i datą "12 02 13", co jest dodatkowym potwierdzeniem odbioru decyzji w tej dacie. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 12 lutego 2013 r. Decyzja zawierała również prawidłowe pouczenie o przysługującym środku prawnym służącym weryfikacji rozstrzygnięcia oraz o sposobie i terminie jego wniesienia. Tymczasem odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej dopiero w dniu 27 lutego 2013 r. (przypadający na powszedni dzień tygodnia - środa), o czym świadczy uwidoczniona data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano odwołanie. Z zestawienia daty otrzymania przez pełnomocnika skarżącej decyzji i wniesienia przez niego odwołania od tej decyzji wynika, że odwołanie to złożone zostało z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu, ustanowionego w art. 129 § 2 kpa. Organ administracji w sposób prawidłowy ustalił więc datę przesyłki i nie naruszył wbrew twierdzeniom strony skarżącej dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. Wyjaśnić również należy, że określony w art. 43 kpa - w świetle którego w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi - sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, Lex nr 321253). W literaturze przyjmuje się że "domownikiem" jest osoba należąca do gospodarstwa domowego, pozostająca z adresatem we wspólnym gospodarstwie domowym (tak J. Pokrzywnicki, Postępowanie administracyjne..., s. 103, powołujący się na wyrok NTA z dnia 1 kwietnia 1930 r. (I. rej. 1768/26), który wyklucza z tego pojęcia lokatora czy sublokatora, o ile nie są oni członkami gospodarstwa domowego adresata; tak również A. Jaroszyński, Postępowanie administracyjne..., Warszawa 1993, s. 45). Należy przyjąć, że będzie tu chodzić zatem o takie osoby, dla których mieszkanie adresata będzie ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Doręczenie pisma w sposób określony w tym przepisie stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, zaś datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez te osoby. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96 (Lex nr 29034) i z dnia 22 marca 2000 r., I SA/Lu 1731/98 (Lex nr 40679) trafnie przyjęto, że: "Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania". W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, dające w pełni podstawę do dokonania weryfikacji zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiska, w sposób nie budzący wątpliwości ustalił stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania zamyka drogę do merytorycznego rozpatrzenia tego środka odwoławczego. Mając na względzie powyższe rozważania w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.