IV SA/Wa 1294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wójcik Protokolant spec. Iwona Hoga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 18.824 (osiemnaście tysięcy osiemset dwadzieścia cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 roku Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], reprezentowanej przez radcę prawnego W. K., od decyzji Marszałka Województwa [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2015 roku, w przedmiocie wymierzenia ww. Spółce opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2014 rok, na terenie wyrobiska po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego w miejscowości [...], gm. [...], w kwocie 440.679,00 zł. i zobowiązania do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] - utrzymało ww decyzję organu I instancji w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Na terenie wyrobiska tj. na dz. ew. nr [...] w miejscowości [...], w okresie od dnia 27 maja do dnia 1 sierpnia 2014 roku składowane były odpady. Z zawartej w aktach sprawy informacji Kierownika Posterunku Policji w [...] KPP w [...] wynika, że w dniu 27 maja 2014 roku, po uprzednim wezwaniu, policjanci udali się na teren wyrobiska i odnotowali, że z dwóch ciągników siodłowych z naczepami wyrzucono śmieci (m. in. puste opakowania po olejach i opryskach). Kierowcy samochodów okazali dokumenty WZ wystawione przez [...] Spółkę z o. o., według których w ww. wyrobisku miały być rozładowane odpady z betonu i gruzu ceglanego. W dniu 28 maja 2014 roku przeprowadzono oględziny ww wyrobiska z udziałem pracowników Urzędu Gminy [...], sołtysa i mieszkańców wsi [...]. Ustalono, że były to odpady zmieszane, przede wszystkim z folii i opakowań plastikowych (w tym po środkach chemicznych), nie odnotowano, aby wśród tych odpadów znajdował się gruz i odpady podobne do gruzu. Podczas oględzin wykonano zdjęcia dołączone do akt sprawy. Przedmiotowe wyrobisko, od dnia 19 marca 2014 roku, było własnością [...] Sp. z o.o. w [...]. Powyższa spółka podpisała w dniu 19 maja 2014 roku umowę nr [...] ze Skarżącą - spółką [...] Sp. z o. o. w [...] określającą warunki pomiędzy nimi współpracy w zakresie zagospodarowania odpadów o kodzie 19 12 09 i 17 01 07. Zgodnie z treścią umowy odpady miały być składowane w wyrobisku w [...]. Z umowy tej wynika również, że [...] Sp. z o.o. w [...] jest właścicielem przedsiębiorstwa P.H. "[...]" [...], prowadzonego przez D. L., której decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku Starosta Powiatowy w [...] zezwolił na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R14 poprzez wypełnienie wyrobiska po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...], w miejscowości [...]. [...] Sp. z o.o. w [...] nie wystąpiła do Starosty o przeniesienie na nią praw wynikających z powyższej decyzji. W dniach 31 lipca -1 sierpnia 2014 roku zostały przeprowadzone przez [...] Sp. z o. o. w [...] prace porządkowe w wyrobisku w [...] w celu uprzątnięcia odpadów, które "omyłkowo" do niego trafiły. Podczas oczyszczania terenu wyrobiska wywieziono 5 kontenerów odpadów. Obecni byli pracownicy Urzędu Gminy [...], którzy z przeprowadzonych prac zrobili fotografie. Z ww. dowodów wynika, że znajdowały się tam i były wywożone tylko odpady z tworzyw sztucznych, wśród nich nie zaobserwowano żadnych odpadów z gruzu. W notatce służbowej z dnia 11 sierpnia 2014 roku zastępca Wójta Gminy [...] wskazał, że działający w imieniu [...] Sp. z o. o. w [...] K. R. przekazał, że 84,46 Mg odpadów wywieziono z wyrobiska w [...]. Są to wszystkie odpady, które usunęła [...] Sp. z o. o. w [...] z powyższego terenu omyłkowo zeskładowane zamiast gruzu. K. R. i M. K. (reprezentując [...] Sp. z o. o. w [...]) przyznali, że błąd podczas załadunku na terenie ich zakładu produkcyjnego w [...] spowodował, że niecelowo na wyrobisko trafiły 3 ciężarówki odpadów o kodzie 19 12 04 o łącznej masie 79900 kg. Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny decyzją nr [...], z dnia [...] października 2015 roku Marszałek Województwa [...] w [...] wymierzył [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2014 rok na terenie wyrobiska po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego w miejscowości [...], gm. [...], w kwocie 440.679,00 zł, i zobowiązał Spółkę do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka, w którym zarzuciła naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 7, 77 § 1, 84 § 1 kpa oraz art. 279 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu z zeznań świadków: K. R., R. W., M. Z. i A. N. na powołane w odwołaniu okoliczności oraz dowodu z opinii biegłego z zakresu transportu samochodowego. Po przeanalizowaniu akt spraw organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną do niego decyzję. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie zaistniała podstawa do zobowiązania skarżącej do zapłaty opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Kolegium podniosło, że z faktu nabycia przez [...] Sp. z o. o. w [...] własności przedsiębiorstwa P.H. "[...]" [...], które decyzją Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku uzyskało zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R14, nie wynika automatyczne przejście praw z tej decyzji (zezwolenia) na nabywcę - tj. [...] Sp. z o. o. w [...]. Spółka ta natomiast nie wystąpiła do właściwego organu o przeniesienie na nią z powyższej decyzji praw, tym samym nie miała zezwolenia na gospodarowanie odpadami w przedmiotowym wyrobisku. Stosownie zatem do ww. przepisu art. 279 ust. 3 POŚ, opłatą podwyższoną należało obciążyć skarżącą. Zdaniem Kolegium postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo i wyczerpująco. Nie zaistniały zatem podstawy do przeprowadzenia dowodów, o które wniosła skarżąca. Zdaniem organu odwoławczego, ich przeprowadzenie spowodowałoby jedynie wydłużenie postępowania i w nieuzasadniony sposób generowałoby koszty, co przeczy zasadzie szybkości i ekonomii postępowania administracyjnego. Nadto Kolegium wskazało, że odpowiedzialność skarżącej, nie wynika z faktu składowania niewłaściwych odpadów (tworzyw sztucznych zamiast gruzu) lecz ich składowania w przedmiotowym miejscu w ogóle. Ani bowiem skarżąca, ani właściciel wyrobiska nie mieli w okresie ich składowania stosownego zezwolenia. Zatem ustalenie rodzaju odpadów nielegalnie tam składowanych, w ocenie organu odwoławczego miało znaczenie drugorzędne. Stąd też niezasadnym było ustalanie jakiego rodzaju odpady znalazły się ostatecznie w wyrobisku. Niezależnie jednak zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jasny i bezsprzeczny potwierdza, że w wyrobisku nie był składowany gruz lecz tworzywa sztuczne, którą to okoliczność potwierdziła także kilkakrotnie skarżąca. Nie budzi również wątpliwości masa zeskładowanych w ww. wyrobisku odpadów. Istotnie, w początkowej fazie ustalania stanu faktycznego, zanim jeszcze wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącą opłaty podwyższonej, dokładna masa odpadów pozostawionych w wyrobisku nie była znana. W toku postępowania jednak udało się ją ustalić dzięki informacjom, które przekazała skarżąca, jak i potwierdziła kontrola WIOŚ Ostatecznie zdaniem Kolegium postępowanie dowodowe w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone było wnikliwie i rzetelnie. Zgromadzony materiał jest wystarczający dla wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na tle zgromadzonych dowodów nie budzi wątpliwości fakt, że to skarżąca w okresie od dnia 27 maja do 1 sierpnia 2014 roku na terenie wyrobiska w miejscowości [...], składowała odpady, nie mając prawa w tym miejscu ich składować. Zarówno okres składowania, jak i masa odpadów nie budzą wątpliwości. Dane w tym zakresie nie były kwestionowane przez skarżącą na etapie postępowania w I instancji. Dane te potwierdzono w trakcie kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ, a także w toku postępowań toczonych przed Wójtem Gminy [...] i policją. Słusznie zatem organ I instancji na podstawie ustalonych przezeń faktów wydał skarżoną decyzję. Skargę od powyższej decyzji SKO w [...] do tut. Sądu wniosła [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z art. 7 kpa, zaniechaniu rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy zgodnie z art. 77 §1 kpa i wymaganej przez art. 80 kpa oceny materiału dowodowego, co doprowadziło SKO do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności dokonania wadliwych ustaleń w zakresie masy i rodzaju odpadów przetransportowanych przez skarżącą na teren wyrobiska w [...]; b) art. 7 kpa poprzez jego nie zastosowanie w sprawie i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, a w tym słusznego interesu strony; c) art. 15 kpa poprzez ograniczenie się do zaprezentowania stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji, a zaniechanie rozpoznania merytorycznego niniejszej sprawy, a w szczególności zaniechanie rozpoznania lub przekazania organowi I instancji do rozpoznania nowych okoliczności i dowodów powołanych przez skarżącą; d) art. 75 §1 kpa poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów z opinii biegłego i z zeznań świadków pomimo że dowody te mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie byłyby sprzeczne z prawem; e) art. 84 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego bądź poprzez brak zobowiązania organu administracji do przeprowadzenia wskazanego dowodu po uchyleniu decyzji Marszałka Województwa i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia; f) art. 338 § 1 pkt 1 i § 2 kpa poprzez błędne zastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy Decyzji Marszałka Województwa, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia Decyzji Marszałka Województwa i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na skutek naruszenia przez organ 1 instancji przepisów postępowania, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; g) art. 10 § 1 i art. 81 kpa poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie przed wydaniem decyzji, a tym samym pozbawienie skarżącej prawa do ostatniego słowa w sprawie; h) art. 8 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia lub przekazania organowi I instancji do rozpatrzenia nowych okoliczności i dowodów powołanych przez skarżącą w sytuacji, gdy miały one posłużyć do wyeliminowania błędów poczynionych przez organ I instancji, a przez to wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję zawierającą w sobie nielogiczne wnioski, co nie budzi zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 279 ust. 3 oraz art. 274 ust. 5 w zw. z art. 293 ust. 3 POŚ oraz postanowieniami Tabeli L z Załącznika nr 2 do Obwieszczenia Ministra Środowiska poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego polegające na uznaniu skarżącą za podmiot korzystający ze środowiska poprzez składowania ww odpadów zobowiązany do poniesienia opłaty za korzystanie ze środowiska w postaci opłaty podwyższonej w kwocie 440.679,00 zł. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie ww decyzji w całości i decyzji utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa; o wstrzymanie wykonalności decyzji I instancji przez SKO w [...], a w przypadku nie uczynienia powyższego o wstrzymanie wykonalności powyższej decyzji przez Sąd. Nadto Spółka wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi opisano stan sprawy, rozwijając szczegółowo wskazane zawarte w niej zarzuty. W szczególności skarżąca podniosła, że nie wszystkie odpady wywiezione na teren przedmiotowego wyrobiska na jej zlecenie stanowiły odpady o kodzie 19 12 04. W łącznej masie wywiezionych tam odpadów mogło znajdować się nie więcej niż 5% odpadów o kodzie 19 12 04. Poprzez zmieszanie takiej ilości tworzyw sztucznych z odpadami w postaci gruzu i ziemi łącznie odpady te należało zakwalifikować jako odpady o kodzie 17 01 07 i tak to zostało przez nią zrobione. W związku ze skargą mieszkańców z okolic ww wyrobiska w dniu 28 maja 2014 r. przeprowadzono wizję lokalną wyrobiska z udziałem pracowników Urzędu Gminy w [...]. W protokole z wizji stwierdzono, iż mieszkańcy żądali usunięcia odpadów przywożonych na wyrobisko od 26 maja 2014 r. Mieszkańcy twierdzili, że na wyrobisko przywiezione zostały i następnie zasypane odpady w postaci opakowań po środkach chemicznych, opakowania po środkach ochrony roślin, folie, worki, metal, rury plastikowe, beczki po opryskach i środkach grzybobójczych. Skarżąca podniosła, że w protokole tym nie zawarto informacji, że powyższe rodzaje odpadów znajdują się na wyrobisku, lecz że takie rodzaje odpadów były widziane przez mieszkańców. W czasie wizji lokalnej nie ustalono też, w jakiej ilości lub masie wskazane kategorie odpadów miały znajdować się na wyrobisku. Nadto, skarżąca nie brała udziału w powyższej wizji lokalnej, podobnie nie brała udziału w czynnościach przeprowadzanych na wyrobisku w [...] przez funkcjonariuszy Policji z Posterunku Policji w [...], stąd też nie miała możliwości zweryfikować i odnieść się do poczynionych ustaleń z wizji i interwenci. Spółka [...] również wskazała, że wydobyła z ww wyrobiska pięć kontenerów odpadów, które następnie zostały przewiezione do Zakładu Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o. Odpady te obejmowały przede wszystkim gruz. Gruz ten był wymieszany z ziemią i tworzywami sztucznymi. Łączna masa odpadów przez nią wywiezionych wynosiła 84.460 kg. Natomiast została obciążona opłatą podwyższoną za składowanie odpadów w postaci tworzyw sztucznych i gumy, pomimo że odpady tego rodzaju stanowiły jedynie drobną część całości składowanych odpadów. Wskutek zastosowanej stawki opłata podwyższona wyniosła niemal pół miliona złotych, podczas gdy w przypadku zastosowania stawki najbardziej pasującej do składowanych rzez skarżącą opadów, opłata podwyższona wyniosłaby tylko kilkadziesiąt tysięcy złotych. Natomiast wedle jej wiedzy na 3 ciężarówki takie jak ciężarówki, które odebrały od skarżącej odpady w dniu 27 maja 2014 r., można było załadować nie więcej niż 8.000 kg odpadów o kodzie 19 12 04 zapakowanych w opakowania typu BIG BAG. Z drugiej strony, gdyby chcieć przewieźć 79.700 odpadów o kodzie 1912 04 zapakowanych w opakowania typu BIG BAG ciężarówkami takimi jak podczas transportu w dniu 27 maja 2014 r., musiano by przewozić te odpady ok. 40 ciężarówkami. Odpady o kodzie 19 12 04 są bowiem stosunkowo lekkie, a w związku z tym do przewiezienia dużej ilości opakowań typu BIG BAG odpadów o kodzie 19 12 04 potrzeba bardzo dużej pojemności. Skarżąca we wniesionym odwołaniu wskazała zatem na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie i jego ponowne rozpatrzenie, co zostało przez organ odwoławczy niezasadnie pominięte. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...] nie odpowiada prawu. Należy w szczególności uznać za całkowicie niezasadne twierdzenia SKO, iż dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w treści odwołania, byłoby wbrew zasadzie szybkości i ekonomii postępowania administracyjnego albowiem powyższe stanowisko organu godzi w zasady wynikające z kpa, a przede wszystkim godzi w zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 kpa. Wskazana zasada nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jak wyjaśniają przedstawiciele doktryny prawa administracyjnego, prawidłowe załatwienie sprawy indywidualnej jest uwarunkowane oparciem rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonych, tzn. obiektywnie istniejących, oraz właściwie ocenionych okolicznościach faktycznych (tak A. Kędziora w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 4., 2014 r., Legalis). SKO natomiast wbrew powyższej zasadzie, nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego sprawy, w tym zgodnie z wnioskami zawartymi w odwołaniu. Ponadto wbrew art. 77 § 1 kpa nie dokonało wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i tym samym wbrew art. 80 kpa., wadliwie oceniło, że okoliczności zostały wykazane, pomimo że w ocenie Sądu, jedynie na podstawie wybiórczo przyjętych w sprawie dowodów. SKO zawęziło zakres analizy sprawy i poprzestało na przyjęciu zgromadzonych w toku postępowania przed organem I instancji dowodów i pełnej akceptacji wyrażonego przez ten organ stanowiska. Tymczasem rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. SKO zatem winno było zbadać wszelkie wątpliwości podnoszone przez skarżącą spółkę, tym samym samodzielnie przeprowadzić bądź zlecić organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego (art. 136 kpa). Skarżąca wystąpiła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: K. R., R. W., M. Z., A. N., którzy byli obecni podczas wywozu opadów z terenu przedsiębiorstwa skarżącej w [...] a które następnie zostały przetransportowane do [...], celem ustalenia jakie odpady i w jakiej ilości zostały przez skarżącą w przedmiotowym wyrobisku zeskładowane. Podobnie wniosła o ustalenie samego przebiegu wywozu odpadów z powyższego wyrobiska. Kolegium nie uwzględniło wniosku uznając stan faktyczny sprawy za całkowicie wyjaśniony. Skarżąca wystąpiła również z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu transportu samochodowego, celem wyjaśnienia, jaką maksymalną masę odpadów z o kodzie 17 01 07 oraz o kodzie 19 12 04, można załadować na naczepę samochodu ciężarowego z ruchomą podłogą przy uwzględnieniu okoliczności niespornych, a więc sposobu pakowania tych odpadów i przewożenia w workach typu BIG BAG. Wyniki badań biegłego, przeprowadzonych dla odpadów o wskazanych kodach oddzielnie, organ mógłby porównać z posiadanymi dowodami w sprawie i tym samym ustalić rzeczywiste okoliczności sprawy. Ten dowód zdaniem organu odwoławczego też był bezprzedmiotowy, gdyż wszelkie dane wynikają z rzetelnie i wnikliwie przeprowadzonego przez Marszalka Województwa postępowania dowodowego. Obowiązkiem ustawowym organu administracji działającym jako organ odwoławczy jest merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tymczasem organ powołał się jedynie na materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, nie analizując jego treści pod kątem zarzutów wniesionego odwołania. W zasadzie postępowanie Kolegium ograniczyło się do potwierdzenia stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia 3 grudnia 2015 r. Marszałka Województwa. [...]. SKO w żaden sposób nie zweryfikowało informacji zawartych w odwołaniu. Słusznym jest również stanowisko skarżącej odnośnie nieprawidłowego potraktowania części dokumentów zawartych w aktach sprawy jako dowodów w sprawie, w tym notatek służbowych. SKO powołuje się m.in. na notatkę służbową z dnia 11 sierpnia 2014 r. sporządzoną przez Zastępcę Wójta Gminy [...], jak i przez Kierownika Posterunku Policji w [...] datowaną na dzień 28 maja 2014 r., zawierającą relację z interwencji policjantów na terenie wyrobiska w [...] w dniu 27 maja 2014 r. Należy w tym miejscu wskazać na treść wyroku NSA z 19 maja 2010 r., II GSK 413/10, zgodnie z którym: "notatka służbowa nie może być potraktowana jako dokument urzędowy. Przepisy kpa zawierają otwarty katalog środków dowodowych (art. 75). jednakże notatka jako dokument prywatny nie stanowi dowodu prawdziwości tego, co zostało w niej stwierdzone. Dlatego ograniczenie się w zakresie tych ustaleń wyłącznie do notatki powinno być ocenione jako niewypełnienie obowiązków organu określonych w art. 77 § 1 i 80 kpa". Powyższe zatem jednoznacznie stanowi, że SKO w [...] powinno było wezwać i przesłuchać wskazanych w odwołaniu świadków lub przekazać w tym celu sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Marszałka Województwa [...] celem rzetelnego ustalenia zawartych w nich informacji. Nadto, uzupełniając materiał dowodowy o powyższe zeznania, po wyjaśnieniu wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym min. dotyczących jakiego rodzaju odpady zostały przez skarżącą na wyrobisku w [...] zeskładowane, ilości ciężarówek wywożących z przedmiotowego wyrobiska odpady w dniach 31.07. do 1.08. 2014 roku jak i rodzaju odpadów nimi wywożonych, a następnie uznając za niezbędne - podjąć decyzję w przedmiocie dopuszczenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy będzie mógł zostać poddany wnikliwej analizie przez organ administracyjny. Z doświadczenia życiowego wywieść można, że masa odpadów różnego rodzaju, przewożonych w określony sposób, nie może być identyczna. Zwłaszcza w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w której zestawiono masy odpadów o zupełnie odmiennych właściwościach. Odpady o charakterze budowlanym, tj. o kodzie 17 01 07, umieszczone w określonych pojemnikach niewątpliwie będą miały znacznie większą masę niż odpady z tworzyw sztucznych i gumy, tj. o kodzie 19 12 04, umieszczone w tych samych pojemnikach. Naruszenie zatem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można bowiem stwierdzić, czy nierozważenie dowodu dotyczącego istotnej dla sprawy okoliczności, pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy, dopóki nie dokona się oceny tego dowodu. Stosownie do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. podstawą prawidłowej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena całokształtu zgromadzonego przez organ administracyjny materiału dowodowego. Organ administracji nie może oprzeć rozstrzygnięcia na wybranych przez siebie dowodach, nawet jeżeli są one przekonywujące, nie wyjaśniając równocześnie dlaczego innym dowodom nie dał wiary lub uznał je za nieistotne. W sytuacji gdy organ II instancji orzekając wziął pod uwagę tylko część zgromadzonych w sprawie dowodów, inne całkowicie, bez wyjaśnienia przyczyny pomijając, uznać należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób nie spełniający wymogów art. 7 i 77 k.p.a. Ponieważ Sąd stwierdził naruszenie prawa skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, orzekł na mocy art. 145 § 1 pkt 3 kpa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ II instancji, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści przedmiotowego uzasadnienia.