IV SA/Wa 1297/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków R. N. i M. N. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi R. N. i M. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 29 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargą R. N. i M. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Powyższe postanowienia zostało doręczone skarżącym 6 lipca 2015 r. Pismami z 12 lipca 2015 r., nadanymi w tym samym dniu w urzędzie pocztowym skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednocześnie uzupełnili brak formalny skargi tj. wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia. R. N. uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybiła wskazała, że korespondencję zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych odebrało jej dziecko i zapominało jej przekazać. Skarżąca podkreśliła, że w okresie 10-18 maja 2015 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym, a o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych dowiedziała się z postanowienia z 29 czerwca 2015 r. Z kolei M. N. w uzasadnieniu wniosku wywiódł, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało doręczone jego rodzicom, którzy są osobami starszymi i schorowanymi, mającymi kłopoty z pamięcią. O wezwaniu poinformowali go 18 maja 2015 r. po powrocie z urlopu wypoczynkowego. W tym dniu upływał również termin do udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Na skutek zmęczenia niewłaściwie zrozumiał treść wezwania z Sądu, a z uwagi na upływający termin do wykonania wezwania nie miał możliwości zwrócenia się o pomoc do profesjonalisty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r. II GSK 1721/12, te orzeczenie i orzeczenia powołanie poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego siedmiodniowego terminu. Skarżący wraz z przedmiotowymi wnioskami dokonali czynności, której uchybili w zakreślonym terminie – wskazali wartość przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu skarżący nie spełnili jednak merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a mianowicie nie uprawdopodobnili, aby niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponoszą odpowiedzialności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 329). Z akt sprawy wynika, że pismami sądowymi z 5 maja 2015 r. przesłano skarżącym solidarne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwania doręczono skutecznie i prawidłowo. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że R. N. w dniu 12 maja 2015 r. osobiście odebrała wezwanie (k. 23), zaś przesyłkę skierowaną do M. N. odebrał również w dniu 12 maja 2015 r. H. N. - ojciec (k.29). Wobec tego twierdzenie R. N., że korespondencję odebrała małoletnia córka nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Brak winy skarżących w uchybieniu terminu nie uprawdopodabnia również fakt, że w okresie od 10 do 18 maja 2015 r. skarżący przebywali na urlopie wypoczynkowym. W ocenie Sądu przebywanie na urlopie wypoczynkowym nie można zakwalifikować jako okoliczności od nich niezależnej, na którą skarżący nie mieli wpływu. Co do zasady nie jest to zdarzenie nagłe lub nieprzewidywalne, a więc takie które w obiektywny sposób uniemożliwia zachowanie terminu. Wręcz przeciwnie strona planując urlop w trakcie toczącego się postępowania, powinna poinformować Sąd o tym fakcie lub w inny sposób zapewnić możliwość skutecznego prowadzenia korespondencji między nią a Sądem. Takiego zachowania należałoby oczekiwać od osoby starannie dbającej o swoje interesy. Nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu również argument, że skarżący na skutek zmęczenia wywołanego podróżą nieprawidłowo zrozumiał wezwanie Sądu, a uzyskanie informacji o wezwaniu "w ostatniej chwili" uniemożliwiło mu zwrócenie się o pomoc do adwokata. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego wrócił on z urlopu w dniu 18 maja 2015 r. i w tym samym dniu nadał w urzędzie pocztowym w [...] odpowiedź na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że nie był to ostatni dzień do wykonania wezwania, termin ten upływał dnia następnego, tj. w dniu 19 maja 2015 r. Nie zrozumiałe jest zatem twierdzenie, że skarżący nie mógł zwrócić się o zredagowanie odpowiedzi na wezwanie Sądu do profesjonalisty. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.