IV SA/Wa 130/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A., T. N., S. S., T. G., B. K. i A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A., T. N., S. S., T. G., B. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. A., T. N., S. S., T. G., B. K. i A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni [...] o mocy ca 1000 MW w/g wariantu lokalizacyjnego [...] oraz wariantu technologicznego [...]. W skargach zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 23 marca 2011 r. wezwano skarżących do wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W nadesłanych w odpowiedzi na wezwania Sądu pismach procesowych skarżący wskazali, że rozpoczęcie budowy Elektrowni [...], w oparciu o decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach i utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2010 r., ze względu na znaczny rozmiar ingerencji w środowisko naturalne: w przekroju pionowym gruntu do ok. 30 m, w przekroju poziomym gruntu ok. 57 ha oraz obszar w promieniu 9 km od miejsca budowy bloku energetycznego obejmujący obszar Natura 2000, spowoduje trudne do odwrócenia skutki w środowisku naturalnym na tym terenie oraz terenach przyległych, w postaci: naruszenia gospodarki gruntowo-wodnej, naruszenia stanu wód powierzchniowych i podziemnych, naruszenia stanu flory i fauny, naruszenia walorów przyrodniczo-krajobrazowych, a także wyrządzi znaczną szkodę majątkową właścicielom gruntów znajdujących się w strefie bezpośredniego negatywnego oddziaływania Elektrowni [...] obejmującej, na kierunku południowy i południowo-zachodnim od granicy wyznaczonego terenu, tereny mieszkaniowe wsi G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast sąd może uwzględnić taki wniosek, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka, określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków będących następstwem wykonania aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie stanowi aktu, który upoważniałby inwestora do rozpoczęcia i realizacji inwestycji. Nie przesądza o jej lokalizacji i nie wywołuje żadnych skutków prawno – rzeczowych. Tym samym zaskarżona decyzja nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie procesu inwestycyjnego nie może więc dojść do naruszenia praw skarżących, o jakich wyżej mowa. Pokreślić przy tym należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć uregulowanego w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i jedynie określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 tej ustawy). Dla inwestora stanowi natomiast wyłącznie podstawę do wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezpośrednie skutki, o jakich wyżej mowa, mogą wystąpić dopiero w wyniku realizacji przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja może być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach którego skarżący będą mogli domagać się wstrzymania jej wykonania. Tym samym uznać należy, iż nie zachodzą określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosków skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.