IV SA/Wa 1300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Beata Sobocha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego H. M. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 57 ust. 1a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1579 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania obywatela [....] – H. M. (zwany dalej: skarżącym) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., orzekającej o odmowie udzielania skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W treści uzasadnienia Szef Urzędu wskazał, iż skarżący w dniu 29 października 2013 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go podjęciem stacjonarnych studiów wyższych w Polsce. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że skarżący zmienił uczelnię na której dotychczas studiował i w roku akademickim 2013/2014 ponownie studiuje na pierwszym roku studiów, czyli nie zaliczył pierwszego roku studiów i nie uzyskał warunkowego wpisu na następny rok studiów. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, w którym stwierdził, że od ponad dziesięciu lat przebywa w Polsce legalnie, gdzie ukończył szkołę podstawową, gimnazjum i szkołę średnią, a następnie podjął studnia na Politechnice [...] na kierunku informatyka. Wyjaśnił, że z uwagi na wysoki poziom studiów zrezygnował z nich i zdecydował się na inny kierunek kształcenia, tj. finanse na Uniwersytecie [...]. Szef Urzędu po rozpoznaniu odwołania skarżącego i przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym ustalił, że w dniu 14 grudnia 2012 r. Wojewoda [...] udzielił skarżącemu zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na podjęcie studiów wyższych (Wydział [...]), z terminem ważności do dnia 13 grudnia 2013 r. Następnie w dniu 29 października 2013 r. strona złożyła kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia, dołączając kopię zaświadczenia z dnia 10 października 2013 r., wystawionego przez władze Wydziału [...], z którego wynika, że w roku akademickim 2013/14 jest studentem pierwszego semestru pierwszego roku studiów stacjonarnych na kierunku finanse, a czas trwania studiów określono do dnia 30 września 2016 r. Jednocześnie wskazano, że z pisma z Wydziału [...] wynika, że skarżący był studentem stacjonarnych studiów na kierunku informatyka w okresie od dnia 28 września 2012 r. do dnia 19 grudnia 2013 r., a następnie został skreślony z listy studentów z powodu braku postępów w nauce. Szef Urzędu wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16 także w przypadku, gdy nie zaliczył roku studiów i nie uzyskał warunkowego wpisu na następny rok lub semestr studiów. W związku z tym, że skarżący nie zaliczył roku studiów i nie uzyskał warunkowego wpisu na następny rok lub semestr studiów, zaszła wobec niego obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w cytowanym przepisie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu, skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: -art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną jego interpretację, tj. przyjęcie, że student studiów stacjonarnych jest wyłączony z kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o powołany przepis; - naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolnościach, przez naruszenie zasady proporcjonalności w nim zawartej. - art. 12 ust. 2 lit.b Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie poprzez błędną jego wykładnię, spowodowaną nieprawidłową implementacją do polskiego porządku prawnego w chwili wydawania decyzji, tj. pod rządami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powołał się na fakt podjęcia studiów na kierunku finanse, podał także, że w Polsce przebywa cała jego rodzina m.in. matka, brat i siostra, która posiada obywatelstwo polskie. Wskazać należy także, że w dniu 13 stycznia 2014 r. (karta 33 akt administracyjnych) w toku prowadzonego postępowania skarżący został przesłuchany i wówczas zeznał m.in. że przebywa w Polsce niemal 20 lat, skończył tu szkołę podstawową, gimnazjum, liceum. Dodał również, że mieszka tu jego rodzina, która posiada zezwolenie na pobyt w Polsce. W uzupełnieniu odwołania z dnia 25 lutego 2014 r. powtórzył powyższą argumentację. W pełni należy podzielić stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że organ rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest związany we wniosku podstawą prawną i zobligowany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w aspekcie wszelkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które mogą mieć znaczenie do wydanej decyzji. Przesłanka zawarta w treści w art. 57 ust. 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 264 poz. 1573 z późn. zm.), z uwagi na powiązanie z art. 53 ust. 1 pkt 16 powyższej ustawy nie powinna stanowić podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli skarżący spełniałby inne przesłanki pozytywne wynikające z art. 53 ust. 1 lub 53 a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Biorąc powyższe okoliczności w sprawie ujawnione w toku postępowania, takie jak długoletni pobyt skarżącego jak i jego całej rodziny w Polsce, wychowywanie się w polskim społeczeństwie i środowisku, w ocenie Sądu powinny zostać wzięte pod uwagę jako okoliczności które mogą uzasadniać pobyt skarżącego w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące w szczególności zgodnie z art. 53a ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach. W tym zakresie postępowanie nie zostało przeprowadzone przez organ. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż organ odwoławczy naruszył procesową zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., gdyż nie dokonał merytorycznego ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy, na skutek odwołania wniesionego od rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Szef Urzędu nie odniósł się bowiem do wniosków i zarzutów podniesionych w tymże odwołaniu, a w wydanym rozstrzygnięciu ograniczył się do powielenia twierdzeń i ustaleń organu I instancji. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Sąd wyjaśnia, że art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija następnie art. 77 § 1 k.p.a., nakładając na organ administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, tj. obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien na nowo dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydać decyzję co do wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W świetle powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270): dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.