IV SA/Wa 1305/21

Warszawa, 16 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o zmianę decyzji ostatecznej oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi M. D., było postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] lipca 2021 r. wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] maja 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na usunięcie braków formalnych wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. M. D., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Kopalnia [...] "[...]" - [...] M. D. w D., gmina D. (dalej również "skarżący") pismem z 5 marca 2020 r. zwrócił się o zmianę decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z [...] lipca 2015 r., zmienioną decyzją Starosty P. z [...] października 2017 r., którą udzielono skarżącemu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Wniosek pozostawał w związku z art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592). Marszałek Województwa [...] (dalej również "organ pierwszej instancji" lub "marszałek") pismem z 20 maja 2020 r. wezwał skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków ww. wniosku, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez: • wskazanie maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku dla zezwolenia na przetwarzanie odpadów, • przedłożenie oświadczenia, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł, • złożenie oświadczenia o niekaralności, a także do złożenia wyjaśnień dotyczących "braków merytorycznych przedstawionej dokumentacji". Powyższe wezwanie skierowano do skarżącego oraz jego pełnomocnika i zostało im doręczone - odpowiednio - 24 maja 2021 r. i 25 maja 2021 r. Skarżący pismem z 20 sierpnia 2021 r. zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do 30 września 2020 r. Organ pierwszej instancji zawiadomieniami z 27 czerwca 2020 r. i 21 października 2020 r. poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy - odpowiednio - do 29 października 2020 r. i 27 listopada 2020 r. Ponadto pracownik organu pierwszej instancji skierował 27 października 2020 r. do pełnomocnika skarżącego (za pośrednictwem poczty elektronicznej) informację, że "jeśli do końca tygodnia (29 października 2020 r.) nie wpłyną uzupełnienia do wniosku sprawa będzie pozostawiona bez rozpoznania". W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego zapewniła, że uzupełni wniosek dnia następnego tj. 28 października 2020 r. Korespondencja została ponowiona 3 grudnia 2020 r. i pozostała bez odpowiedzi. Organ pierwszej instancji pismem z 17 grudnia 2020 r. ponowił wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 5 marca 2021 r. Wezwanie skierował zarówno do skarżącego, jak również do ustanowionego pełnomocnika, oraz pouczył, że jeżeli skarżący nie zastosuje się do wezwania w ciągu 7 dni, to wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Skarżący pismem z 4 stycznia 2021 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie, a także dołączył: – oświadczenie z [...] października 2020 r., że nie wydano wobec niego ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej; – zaświadczenie Krajowego Rejestru Karnego z [...] listopada 2020 r. z informacją, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej. Marszałek zawiadomieniem z 29 stycznia 2021 r. pozostawił wniosek skarżącego z 5 marca 2020 r. bez rozpoznania. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu i ustanowionemu pełnomocnikowi. Skarżący pismem z 12 lutego 2021 r. (złożonym tego dnia w punkcie kancelaryjnym organu pierwszej instancji) wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku z 5 marca 2020 r. Skarżący podniósł, że uchybienie było spowodowane "fizyczną niemożnością", o czym byli informowani pracownicy organu pierwszej instancji. Do wniosku dołączył stosowne oświadczenia i dokumenty. Ponadto w piśmie z 25 lutego 2021 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, dodał, że uchybienie terminu miało miejsce z winy poprzedniego pełnomocnika, a także z powodu restrykcji ustanowionych w związku z pandemią COVID-19 (ograniczenia utrudniające pozyskanie dokumentów, obowiązek izolacji osób aktywnie uczestniczących w kompletowaniu dokumentów). Dodatkowo pismem z 7 kwietnia 2021 r. skarżący poinformował, że poprzedni pełnomocnik nie informował go o niewykonaniu wezwania do uzupełnienia wniosku w terminie wskazywanym przez organ pierwszej instancji. Z kolei skarżący, z uwagi na wielość postępowań administracyjnych prowadzonych z jego udziałem na terenie całego kraju, nie miał możliwości monitorowania toku przedmiotowej sprawy. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z [...] maja 2021 r. odmówił przywrócenia terminu na usunięcie braków formalnych wniosku o zmianę ostatecznej decyzji. Zdaniem organu pierwszej instancji skarżący nie uprawdopodobnił braku winy, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucają mu naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. Minister Klimatu i Środowiska (dalej również jako "minister" lub "organ") kontrolowanym obecnie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zakres uzupełnień wskazywany w wezwaniu organu pierwszej instancji nie wymagał tak długiego czasu, jaki ostatecznie został przyznany skarżącemu. Minister zaakcentował, że wniosek skarżącego z 5 marca 2020 r. został pozostawiony bez rozpoznania dopiero 29 stycznia 2021 r. W opinii ministra jedenaście miesięcy to wręcz długi czas na złożenie uzupełnień do wniosku, tym bardziej, że wymagane czynności nie wiązały się z koniecznością uzyskiwania dokumentów pochodzących z zewnętrznych źródeł. Tym samym organ za niezrozumiałe uznał twierdzenie skarżącego, jakoby ograniczenia w funkcjonowaniu podmiotów publicznych, wprowadzone w związku z pandemią koronawirusa, blokowały skompletowanie całości dokumentacji. Organ wskazał również, że niektóre braki (np. oświadczenia) można było uzupełnić "od ręki". Z kolei korekta wniosku w zakresie weryfikacji mas odpadów, doprecyzowanie rodzajów odpadów czy miejsc magazynowania odpadów dla prowadzącego kilkuletnią działalność w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów - również nie powinny stanowić większego problemu. Organ stwierdził, że skarżący poza niedbalstwem ustanowionego pełnomocnika nie wykazał żadnych okoliczności, które miałyby znamiona okoliczności nagłych i nieprzewidzianych, uniemożliwiających zadośćuczynienie wezwaniu. Minister podkreślił, że każdorazowe wezwania do uzupełnienia wniosku, organ pierwszej instancji kierował zarówno do skarżącego, jak i jego pełnomocnika. Dlatego organ nie zgodził się ze skarżącym, że był on nieświadomy zaniechań ze strony swojego pełnomocnika. Natomiast zaniechania pełnomocnika skarżącego nie zdejmują winy z jego mocodawcy. M. D., reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł skargę na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] lipca 2021 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: a. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w stanie faktycznym nie zachodzi przesłanka przywrócenia terminu, podczas gdy skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, b. art. 6 k.p.a. i art 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i działanie niezgodne z przepisami prawa, a nadto prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, c. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że marszałek prowadząc sporne postępowanie nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie dla sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, których przeprowadzenie doprowadziłoby organ do konkluzji, że w warunkach niniejszego postępowania spełniły się wszelkie przesłanki do uznania, iż skarżący uprawdopodobnił brak zawinienia w uchybieniu terminowi d. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że organ pierwszej instancji rozstrzygnął wątpliwości w zakresie stanu faktycznego na niekorzyść strony poprzez uznanie, że nie uprawdopodobniła ona braku winy w uchybieniu terminu, podczas gdy ww. przepis nakazuje niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygnąć na korzyść strony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o: – uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji oraz "orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku", zgodnie z wnioskiem z 12 lutego 2021 r., a następnie "przekazanie sprawy Marszałkowi Województwa [...] do dalszego prowadzenia", ewentualnie w razie uznania, że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, – zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy administracji orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę okoliczności związanych z ograniczeniem funkcjonowania instytucji publicznych w trakcie pandemii koronawirusa oraz pozostawaniem przez skarżącego w kontakcie z pracownikami organu pierwszej instancji. Skarżący wywiódł, że pierwotna pełnomocnik skarżącego w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji pozostawała w stałym kontakcie z pracownikami tego organu, który z uwagi na ograniczenia w stacjonarnym funkcjonowaniu urzędów publicznych, był głównie telefoniczny. Skarżący kierował się przy tym dobrą wiarą oraz głębokim zaufaniem do organów władzy publicznej w zakresie dokonywanych z nimi ustaleń co do technicznej niemożności dochowania terminu wobec konieczności skompletowania obszernej dokumentacji, dokonania skomplikowanych ustaleń faktycznych oraz możliwości usunięcia braków formalnych i udzielenia wyjaśnień merytorycznych w późniejszym terminie, niż formalnie wynikającym z wezwania organu. Tym samym skarżący pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że przedłożenie dokumentacji i wyjaśnień objętych wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych będzie prawnie skuteczne również w późniejszym terminie. Jednocześnie skarżący zaakcentował, że powyższe ustalenia mają odzwierciedlenie w zawiadomieniach wydanych przez organ 25 czerwca 2020 r. oraz 21 października 2020 r., którymi to przedłużano termin załatwienia niniejszej sprawy. Skarżący wielokrotnie informował organ pierwszej instancji o fizycznej niemożności uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie w istotnej mierze spowodowanej restrykcjami ustanowionymi w związku z pandemią COVID-19, obowiązkiem izolacji osób, które zaraziły się wirusem SARS-CoV-2 lub miały kontakt z osobą zarażoną. Wśród takich osób znajdowały się osoby aktywnie i trwale zaangażowane w kompletowanie brakujących dokumentów oraz opracowanie wyjaśnień merytorycznych, do których przedłożenia skarżący został wezwany. Powyższe okoliczności, połączone z brakami kadrowymi w przedsiębiorstwie skarżącego spowodowanymi pandemią koronawirusa, sprawiły, że skarżący z przyczyn przez niego niezawinionych nie uzupełnił braków formalnych w terminie. Minister Klimatu i Środowiska w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1 k.p.a. zgodnie z którym, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Kwestią sporną była ocena, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 5 marca 2020 r. o zmianę decyzji ostatecznej. W ocenie sądu zaskarżone postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] lipca 2021 r. - wbrew zarzutom skargi - nie narusza prawa. Sąd działając z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej również "p.p.s.a.") nie dopatrzył się również naruszeń, które skutkowałyby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Sąd za nieusprawiedliwione uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art 81a § 1 k.p.a. Skarżący stanął na stanowisku, że organ pominął przy rozpoznawaniu wniosku z 12 lutego 2021 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 5 marca 2020 r., fakt, że skarżący informował organ pierwszej instancji o "fizycznej niemożności" uzupełnienia braków tego wniosku, a w konsekwencji, że był przekonany, że nie poniesie negatywnych konsekwencji niedotrzymania zakreślonego terminu. Zdaniem sądu tak postawiony zarzut był nietrafny co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, z treści zaskarżonego postanowienia wynikało, że organ miał na względzie korespondencję prowadzoną pomiędzy organem pierwszej instancji a pełnomocnikiem skarżącego i podnoszone tam okoliczności. Co więcej, organ odniósł się do tych okoliczności w kontekście okresu jaki upłynął od daty złożenia wniosku z 5 marca 2020 r. do daty jego pozostawienia bez rozpoznania, wskazując jednoznacznie, że upłynął zbyt długi okres pomiędzy złożeniem tego wniosku a pozostawieniem go bez rozpoznania. Po drugie, okoliczności jakie poprzedzały zawiadomienie o pozostawieniu wniosku z 5 marca 2020 r. bez rozpoznania nie mogły mieć znaczenia w rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia jego braku formalnego, w takim zakresie jak domaga się skarżący. W ocenie sądu skarżący, zwłaszcza reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powinien wiedzieć, że termin na uzupełnienie braków formalnych pisma określony w art. 64 § 2 k.p.a. jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Powinien również odróżniać termin na wykonanie wezwania organu przez stronę (art. 64 § 2 k.p.a.) od terminu załatwienia sprawy przez organ (art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a.). W końcu powinien wiedzieć, że wniosek z 12 lutego 2021 r. zainicjował postępowanie odrębne od postępowania zakończonego zawiadomieniem o pozostawieniu wniosku z 5 marca 2020 r. bez rozpoznania. W postępowaniu tym ocenie organów administracji powinny podlegać okoliczności uprawdopodabniające brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności, a nie to z jakich powodów organ pierwszej instancji przez okres blisko siedmiu miesięcy oczekiwał na uzupełnienie braków formalnych wniosku z 5 marca 2020 r. oraz dlaczego pismem z 17 grudnia 2020 r. otworzył skarżącemu nowy termin na wykonanie wezwania z 20 maja 2020 r. Z kolei za niezrozumiałe sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6 k.p.a. i art 8 k.p.a. W ramach tego zarzutu skarżący chciał prawdopodobnie wywieść, że kierował się dobrą wiarę i zaufaniem do organów administracji w prowadzeniu postępowania wywołanego wnioskiem z 5 marca 2020 r. Ocena tego postępowania pozostawała jednak poza oceną organu administracji, o czym mowa powyżej, a tym samym pozostaje poza granicami rozpoznawanej skargi (art. 135 p.p.s.a.). W świetle powyższego sąd uznał, że skarżący nie wskazał skutecznie na jakąkolwiek nieprawidłowość czy wątpliwość w stanie faktycznym przyjętym przez organ. Jakkolwiek inicjatywę dowodową w każdym postępowaniu administracyjnym ma strona i organ administracji (art. 7 k.p.a.), to nie powinno budzić wątpliwości, że w postępowaniu wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności, obowiązek wykazanie wszelkich okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu obciążają w głównej mierze inicjatora tego postępowania. Oznacza to, że rola organu administracji w takim postępowaniu w istocie ogranicza się do oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem uprawdopodobnienia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. Argumentacja skarżącego, która miała uprawdopodobnić jego brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 5 marca 2020 r. odnosiła się do "fizycznej niemożności" ich uzupełnienia, o czym informowano organ pierwszej instancji (wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku - pismo z 12 lutego 2021 r., a także zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji), winy poprzedniego pełnomocnika i restrykcji związanych z pandemią COVID (pismo z 25 lutego 2021 r.), braku wiedzy o konieczności uzupełnienia braków formalnych wniosku z 5 marca 2020 r. oraz wielości postępowań administracyjnych prowadzonych z udziałem skarżącego na terytorium całej Polski (pismo z 7 kwietnia 2021 r.). W ocenie sądu, okoliczności te organ trafnie ocenił i prawidłowo wywiódł, że nie uprawdopodobniają one braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku z 5 marca 2021 r. Żadnej z tych okoliczności nie można było zakwalifikować jako zdarzenia losowe. Okoliczności te wskazywały natomiast na nie dopełnienie reguł należytej staranności po stronie skarżącego i dbałości o własne sprawy. Zgodzić się należało z organem, że twierdzenie skarżącego o nieposiadaniu wiedzy o konieczności uzupełnienia wniosku z 5 marca 2020 r. nie znajdowało odzwierciedlenia w aktach sprawy. Wezwanie z 17 grudnia 2021 r. do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku kierowane było dwutorowo, tj. do skarżącego i jego pełnomocnika. Każdorazowo było skutecznie doręczone. Rację miał organ, że wszelkie działania czy zaniechania prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, obciążały samego skarżącego. Oznacza to, że wina pełnomocnika w uchybieniu terminu jest równoznaczna z winą skarżącego. Pozbawiony znaczenia był również fakt, że z udziałem skarżącego prowadzone są liczne postępowania administracyjne na terytorium całego kraju. Skarżący podjął decyzję o prowadzeniu działalności zarobkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz określili, według własnego uznania i w granicach prawa, sposób funkcjonowania. Powinien zatem, dochowując należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, podjąć takie kroki, które umożliwią mu funkcjonowanie podczas kumulacji ewentualnych postępowań. Sąd przychylił się również do stanowiska organu co do wpływu sytuacji epidemiologicznej w kraju wywołanej wirusem SARS-CoV-2 na uchybienie terminu przez skarżącego. Trwający stan epidemii sam w sobie nie mógł usprawiedliwiać zaniechania skarżącego w udzieleniu odpowiedzi na wezwanie organu w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych danych o tym, że nie mógł złożyć stosownych oświadczeń czy dokumentów w terminie, np. że podczas biegu tego terminu był chory, pozostawał w izolacji czy był objęty kwarantanną, a także że nie mógł zwrócić się o pomoc do innej osoby w uzupełnieniu braków formalnych wniosku. Nie wykazał również, że sytuacja epidemiologiczna uniemożliwiła mu uzyskanie jakiegokolwiek dokumentu. W konsekwencji sąd stwierdził, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie świadczyły o braku winy w uchybieniu terminu. Niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym terminie było następstwem zaniechania, za które odpowiedzialność ponosi skarżący. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120, art. 133 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania pomiędzy stronami postępowania. Skarga nie została uwzględniona, co czyniło niemożliwym zastosowanie art. 200 i art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.