IV SA/Wa 1307/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odrzucić skargę R. S. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. wniósł skargę decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. Wskazaną decyzją organ odwoławczy – po rozpatrzeniu odwołania Y. K. obywatela [...] od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekającej o zobowiązaniu ww. cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od doręczenia decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku na wypadek, jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom – od dnia wykonania decyzji – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu i orzekł o określeniu tego terminu do 15 dni od dnia doręczenia decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W skardze R. S. wskazał, że zaskarża przedmiotową decyzję jako pracodawca Y. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jest to przepis ogólny, który doznaje doprecyzowania poprzez regulacje art. 32 i art. 33 p.p.s.a. W myśl pierwszego przepisu stronami, w wąskim rozumieniu tego pojęcia, w postępowaniu sądowoadministracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu mogą brać udział uczestnicy na prawach strony (§ 1) oraz pozostali uczestnicy (§ 2). Obie kategorie uczestników postępowania należy traktować tak jak strony w szerokim rozumieniu stosownie do art. 12 p.p.s.a. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu pracodawca, który zatrudniał Y. K. nie posiada przymiotu strony, bowiem stroną postępowania administracyjnego w sprawie o zobowiązaniu do powrotu jest wyłącznie cudzoziemiec, którego to postępowanie dotyczy – w niniejszej sprawie – Y. K.. Wynika to z treści przepisów Rozdziału 2 Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu (art. 299-347) ustawy o cudzoziemcach, które określają prawa i obowiązki cudzoziemca w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania go do powrotu. Skarżący w skardze wskazał, że zobowiązanie do powrotu Y. K. będzie wiązało z niepowetowaną szkodą dla pracodawcy, bowiem ww. cudzoziemiec jest strategicznym pracownikiem firmy. Powyższe argumenty świadczą co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji. O interesie faktycznym można mówić w sytuacji, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Ponadto jak wynika z akt sprawy R. S. – prawidłowo nie został uznany przez organy za uczestnika przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie została mu doręczona ani decyzja organu pierwszej instancji ani decyzja organu odwoławczego. Uczestniczył jedynie w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w związku z wykonywaniem przez Y. K. pracy w jego firmie. Powyższe nie uprawnia go jednak do złożenia skargi na decyzję o zobowiązaniu do powrotu wyżej wymienionego cudzoziemca. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że skarga jako wniesiona przez osobę nieposiadającą interesu prawnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.