IV SA/Wa 1309/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: zwolnić Z. C. od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, jakiego domaga się strona, następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść pełny kosztów. W nadesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wśród osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wymienił żonę, troje pełnoletnich dzieci oraz synową. Uzasadniając swój wniosek wyjaśnił, iż zarówno żona jak i syn P.C. wraz ze swoją żoną J. prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe. Pełnoletni syn P. skończył studia, w chwili obecnej nie pracuje jest osobą bezrobotną, natomiast córka- P. C. utrzymuje się samodzielnie, nie partycypuje w kosztach utrzymania wspólnego mieszkania. Z nadesłanego formularza PPF wynika ponadto, iż jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest renta w wysokości 719, 07 zł brutto miesięcznie ( 627,35 zł netto). W oświadczeniu o stanie majątkowym wnioskodawca podała, że jest właścicielem domu o pow. 150 m2 oraz działki budowlanej o pow. 1363 m2. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Pokrycie przez niego kosztów postępowania w niniejszej sprawie mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych oraz potrzeb życiowych jego syna. Należy mieć bowiem na uwadze, iż miesięczne dochody wnioskodawcy w wysokości 627, 35 zł netto miesięcznie służą do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania skarżącego ale również kosztów utrzymania jego bezrobotnego syna. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.