IV SA/Wa 1317/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2008 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci - oddala skargę - N. Sp. z o.o. Oddział w Polsce (zwana dalej: Spółką) złożyła 30 kwietnia 2008r. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie opłaty, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ((Dz. U. nr 25, poz. 202, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o recyklingu), to jest określenia wysokości tej opłaty za rok 2006, a w konsekwencji stwierdzenie, iż na Spółce nie ciążył obowiązek jej uiszczenia za ten rok i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu wniosku Spółka stwierdziła, że w roku 2006 była podmiotem "wprowadzającym pojazdy" w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy o recyklingu. Wnioskodawczyni podjęła więc i prowadziła przez cały 2006r. działania zmierzające do zapewnienia funkcjonowania sieci zbierania pojazdów. Stworzona przez Spółkę na dzień 31 grudnia 2006r. sieć składała się ze 165 punktów zbierania pojazdów oraz stacji demontażu. Sieć stworzona przez Spółkę pokrywała obszar Polski obejmujący nawet te obszary, gdzie z uwagi na niskie zaludnienie, prawdopodobieństwo zamieszkiwania właściciela pojazdu wycofanego z eksploatacji było bardzo niskie. Adresy wszystkich punktów zbierania i stacji demontażu zapewnionych przez Spółkę były umieszczone na jej stronie internetowej. Na stronie tej był również umieszczony numer telefoniczny, na który mogli dzwonić klienci w razie, gdyby nie mogli zlokalizować punktu zbiórki i stacji demontażu w swoim najbliższym otoczeniu. Niezależnie od stworzenia i utrzymywania opisanej sieci pojazdów Spółka zapewniała bezkosztowy dla właściciela pojazdu odbiór pojazdów marki Nissan bezpośrednio od klienta w przypadku odległości do najbliższej stacji demontażu lub zbierania pojazdów przekraczającej 50 km. Wprowadzający pojazd, który - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi - nie zapewni sieci jest zobowiązany, na mocy art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu, do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. W razie stwierdzenia, iż wprowadzający nie uiścił opłaty za brak sieci lub też uiścił ją w kwocie niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Zdaniem Spółki przytoczone przez nią okoliczności, świadczą o tym, że w 2006 roku zapewniła sieć w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Tym samym nie ciążył na niej obowiązek zapłaty opłaty recyklingowej, a postępowanie wszczęte niniejszym wnioskiem powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. W ocenie Spółki, jest ona uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie opłaty recyklingowej. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu. W przypadku postępowania w sprawie określenia opłaty za brak sieci przepisy ustawy o recyklingu nie regulują wprost w czyjej kompetencji leży wszczęcie postępowania w sprawie opłaty za brak sieci. Przepisy (art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji) mówią jedynie, iż Generalny Inspektor Ochrony Środowiska jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty, jeżeli stwierdzi, iż została ona uiszczona w kwocie niższej od należnej lub nie została uiszczona w ogóle, pomimo ciążącego na wprowadzającym pojazd obowiązku. Przedmiot tego postępowania dotyczy z jednej strony potencjalnego obowiązku Spółki, polegającego na wniesieniu opłaty recyklingowej, a z drugiej skorelowanego z nim uprawnienia tejże Spółki do przesądzenia jej sytuacji prawnej i skorzystanie przez nią z gwarancji zwolnienia z płacenia odsetek, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy o recyklingu nie regulują, w jaki sposób - czy z urzędu czy na skutek złożenia wniosku przez wprowadzającego pojazd - Generalny Inspektor Ochrony Środowiska ma powziąć informację o ewentualnych uchybieniach i konieczności wydania decyzji. Oznacza to, zdaniem Spółki, iż - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - postępowanie w sprawie opłaty za brak sieci należnej (lub nienależnej) od Spółki za rok 2006 zostało wszczęte z chwilą doręczenia do Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska niniejszego wniosku i powinno zostać zakończone decyzją umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu, co potwierdziłoby brak obowiązku Spółki w zakresie uiszczenia opłaty recyklingowej za 2006r. Pozostawienie tej kwestii nie rozwiązanej wpłynie na znaczne utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, która nie będzie w stanie ostatecznie ustalić treści swoich zobowiązań związanych z nienależną opłatą recyklingową za rok 2006 wliczając w to ewentualny obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z (...) maja 2008r. umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006r. dla N. Sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w przypadku zobowiązań z tytułu opłaty za brak sieci, analogicznie jak w przypadku zobowiązań podatkowych, obowiązek zapłaty powstaje z mocy prawa w razie zaistnienia określonych ustawą warunków i w terminie w niej określonym, występuje także instytucja składania deklaracji (w przypadku opłaty za brak sieci jest to roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty za brak sieci). Tak jak w podatkach ma tutaj zastosowanie samowymiar. To wprowadzający pojazd sam sobie ustala, w rocznym sprawozdaniu o wysokości należnej opłaty za brak sieci, wysokość swojego zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Wprowadzający pojazd nie może natomiast skutecznie spowodować wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, ponieważ ustawa o recyklingu takiego postępowania w ogóle nie przewiduje. Dopiero w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie uiścił opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje na podstawie art. 17 ustawy o recyklingu decyzję, w której określa wysokość zobowiązania. Decyzję taką Generalny Inspektor Ochrony Środowiska może wydać w terminie pięciu lat od powstania w tym zakresie zobowiązania, a więc do czasu przedawnienia zobowiązania z tego tytułu. Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60, ze zm.) z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W związku z tym postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy o recyklingu, może zostać wszczęte jedynie z urzędu. N.. Sp. z o.o. jako niezadowolona z powyższej decyzji zwróciła się do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Spółki stanowisko organu jedynie pozornie przychyla się do żądania zawartego we wniosku strony. W ocenie Spółki skoro organ administracji umorzył postępowanie, to tym samym stwierdził, że zostało ono skutecznie wszczęte. Umorzenie postępowania jest najbardziej korzystnym z możliwych rozstrzygnięć dla Spółki, gdyż oznacza zaakceptowanie przez organ jej stanowiska - potwierdzenie braku obowiązku uiszczenia opłaty. Oceniając jednak motywy decyzji - zdaniem Spółki - stwierdzić należy, iż są ono niespójne z rozstrzygnięciem. Rozstrzygnięcie decyzji wskazuje, że Spółka skutecznie wszczęła postępowanie, a organ uznał, iż wypełniła wszystkie obowiązki ciążące na niej z mocy ustawy o recyklingu. Aby umorzyć postępowanie musi być ono wszczęte. Nie można umorzyć postępowania, które się nie toczy. Natomiast z uzasadnienia decyzji wynika, że postępowanie w ogóle nie zostało wszczęte, gdyż Spółka nie miała uprawnień do jego skutecznego wszczęcia. Uzasadnienie nie jest wiec spójne z rozstrzygnięciem. Analiza treści uzasadnienia decyzji wskazuje, iż w rzeczywistości była to odmowa wszczęcia postępowania. Tymczasem Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje takiej sytuacji, jaką jest odmowa wszczęcia postępowania. Zdaniem odwołującej się była ona uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek. W przypadku postępowania w sprawie określenia opłaty za brak sieci przepisy ustawy nie regulują w ogóle, w czyjej kompetencji leży wszczęcie postępowania w sprawie opłaty recyklingowej. Przepisy mówią jedynie o tym, że organ jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty, jeżeli stwierdzi, iż opłata została uiszczona w kwocie niższej od należnej lub nie została uiszczona pomimo ciążącego na wprowadzającym pojazd obowiązku. Utożsamianie tego zapisu z regulacją przyznającą wyłączną kompetencję do wszczynania postępowań organowi administracji jest, zdaniem Spółki, nadinterpretacją, a wręcz nadużyciem. Przedmiot tego postępowania dotyczy z jednej strony potencjalnego obowiązku Spółki polegającego na wniesieniu opłaty recyklingowej, a z drugiej, skorelowanego z nim uprawnienia tejże Spółki do przesądzenia jej sytuacji prawnej i skorzystanie przez nią z gwarancji zwolnienia z płacenia odsetek, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy o recyklingu nie regulują, w jaki sposób - czy z urzędu czy na skutek złożenia wniosku przez wprowadzającego pojazd - organ ma powziąć informację o ewentualnych uchybieniach i konieczności wydania decyzji. Oznacza to, iż - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - postępowanie w sprawie opłaty za brak sieci należnej (lub nienależnej) może zostać skutecznie wszczęte także przez wprowadzającego pojazd. Powyższe argumenty, zdaniem Spółki, wskazują na niezasadność rozstrzygnięcia organu i przemawiają za koniecznością zmiany decyzji w sposób zgodny z treścią żądania Spółki zawartego we wniosku, a w szczególności za umorzeniem wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 17 ustawy o recyklingu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska - po rozpoznaniu środka zaskarżenia - decyzją z (...) czerwca 2008r. utrzymał w mocy własną decyzję z (...) maja 2008r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z (...) maja 2008r. Ponadto stwierdził, iż wszczęcie postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. nie jest uzależnione od woli urzędnika czy też uznania organu, gdyż ma miejsce (z mocy prawa) w dniu złożenia żądania. Wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. przez wydanie decyzji, chyba że przepis Kodeksu stanowi inaczej. Skoro więc w sprawach o określenie wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci nie wydaje się decyzji merytorycznej na wniosek strony, postępowanie zainicjowane przez Spółkę należało umorzyć. Gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych, należy -zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska - przyjąć, że wszczęcie postępowania następuje z urzędu. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z "mocy prawa" wszczęcie postępowania następuje z urzędu w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Natomiast wszczęcia postępowania przez stronę w tej konstrukcji nie ma, ponieważ procedurą powstawania zobowiązań skonkretyzowanych jest samowymiar. Biorąc pod uwagę, że w rozpatrywanej sprawie został złożony wniosek strony, która nie może skutecznie wszcząć takiego postępowania, sprawę należało zakończyć przez wydanie decyzji umarzającej przedmiotowe postępowanie. N. Sp. z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) czerwca 2008r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z (...) maja 2008r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 § 1 i § 3 K.p.a. przez uznanie, iż Spółka nie mogła skutecznie wszcząć postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu, 2) art. 8 K.p.a. przez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pomimo, iż jej rozstrzygnięcie było sprzeczne z uzasadnieniem, 3) art. 10 K.p.a. przez niewyznaczenie Spółce terminu do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, 4) art. 107 § 3 K.p.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte w środku zaskarżenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę -podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. Uznał, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) czerwca 2008r. i poprzedzająca ją decyzja tego organu z (...) maja 2008r., nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działał w przedmiotowej sprawie w ramach uprawnień kontrolnych, wynikających z treści art. 2 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r., nr 44, poz. 287, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy m. in. kontrola przestrzegania przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W ramach tych uprawnień Główny Inspektor Ochrony Środowiska może wszcząć z urzędu postępowanie, którego celem jest skontrolowanie czy zobowiązanie skonkretyzowane, ustalane w drodze samowymiaru przez podmiot wprowadzający pojazd, zostało prawidłowo obliczone. Dopiero w razie ustalenia w ramach wszczętego z urzędu postępowania kontrolnego, iż wprowadzający pojazd nie dokonał opłaty za brak sieci za dany rok albo dokonał jej w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w oparciu o art. 17 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202, ze zm.) wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. To uprawnienie kontrolne organ może zrealizować przez wydanie decyzji w terminie pięciu lat od powstania w tym zakresie zobowiązania, to jest do czasu przedawnienia zobowiązania z tego tytułu. Wynika to z odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się bowiem odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż uprawnienia organu podatkowego przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. To organ administracji wszczyna i prowadzi w tym zakresie postępowanie kontrolne, a więc takie, które ze swej natury nie może zostać zainicjowane w myśl art. 61 § 1 K.p.a. wnioskiem zobowiązanego, czyli na żądanie strony. Brak jest w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 61 §1 i § 3 K.p.a. Nie można też zgodzić się z poglądem skarżącej, jakoby doszło do naruszenia art. 8 K.p.a. przez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) maja 2008r. była prawidłowa, a więc i utrzymanie jej w mocy było rozstrzygnięciem prawidłowym. Ze wskazanych przyczyn bezprzedmiotowe staje się rozważanie argumentów skarżącej Spółki przemawiających w jej ocenie za uznaniem, iż w roku podatkowym 2006 nie ciążył na niej obowiązek uiszczenia opłaty za brak sieci. Nieodniesienie się przez Głównego Inspektora do tej argumentacji strony skarżącej nie stanowi uchybienia. W postępowaniu sądowym, którego przedmiotem była wyłącznie kwestia proceduralna - dopuszczalności wszczęcia przedmiotowego postępowania na wniosek strony - rozważania te zostaną pominięte. Twierdzenie, że skoro Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie, to tym samym przyznał, że mogło ono być wszczęte na wniosek skarżącej Spółki jest - zdaniem Sądu - nieuzasadnione. Procedura postępowania określona w Kodeksie postępowania administracyjnego jest procedurą odformalizowaną. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują w postępowaniu zwykłym instytucji odmowy wszczęcia postępowania. Taką instytucję przewiduje ustawa z dnia 19 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Z art. 165a § 1 tej ustawy wynika, że gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest odpowiednika takiego przepisu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jeśli po dokonaniu analizy żądania organ administracji ustali, iż wniósł je podmiot, który postępowania tego nie mógł zainicjować, wówczas pozostaje mu jedynie skorzystać z instytucji umorzenia bezpodstawnie wszczętego postępowania. Wydając decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż jego wszczęcie nastąpiło na wniosek podmiotu, który nie mógł go skutecznie wszcząć. Skarżąca Spółka, zdaniem Sądu, domaga się w istocie wydania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska orzeczenia wstępnego, w którym organ ten wypowiedziałby się czy interpretacja przepisów prawa dokonywana przez Spółkę w związku z samowymiarem opłaty za brak sieci jest prawidłowa. Celem uzyskania takiej informacji, przez Spółkę, od organu administracji jest uniknięcie ewentualnej konieczności zapłaty odsetek, gdyby Główny Inspektor Ochrony Środowiska po kilku latach wszczął postępowanie i uznał, że obliczenie wysokości opłaty dokonane przez Spółkę są nieprawidłowe. Wskazać w tym miejscu należy na treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r., nr 155, poz. 1095 ze zm.). Przepis ten pozwala przedsiębiorcy na złożenie do właściwego organu wniosku o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, w jego indywidualnej sprawie. Jest to zatem uprawnienie zbliżone do wynikającego z art. 14 a do 14 p ustawy Ordynacja podatkowa i uprawnienia do żądania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy nadto podkreślić, iż z ust. 2 art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika gwarancja dla przedsiębiorcy, że nie będzie obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujący że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006r., sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSA i WSA 2006/6/157). Należy dodać, że wspomniana czynność procesowa powinna mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc nie może dotyczyć okoliczności już udowodnionych lub nieistotnych dla końcowego rezultatu postępowania administracyjnego. Reasumując nie każde naruszenie wymagań procesowych przez organ skutkuje pozbawieniem strony możności obrony swych praw i tak też było w sprawie. Zatem chociaż organ naruszył dyspozycję art. 10 § 1 K.p.a., to należało uznać, iż naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Za trafny uznać należy także zarzut skargi wskazujący na brak spójności pomiędzy sentencją, a uzasadnieniem decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z (...) maja 2008r. Zważywszy na fakt, iż organ administracji wszczął postępowanie na wniosek strony i w jego trakcie uznał, że postępowanie to jako kontrolne, inicjowane może być jedynie z urzędu zasadne było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Błędnie jednakże w sentencji decyzji z (...) maja 2008r. organ administracji orzekł, iż umarza postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania. Zapis taki wskazywałby bowiem, iż postępowanie w zakresie tego zobowiązania stało się w ogóle bezprzedmiotowe. Intencja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska była natomiast zupełnie inna, jak to jednoznacznie wynika z uzasadnienia tej decyzji. Do tak sformułowanego uzasadnienia decyzji sentencja winna zatem brzmieć - "umarzam postępowanie z wniosku N. Sp. z o. o. w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006r.". Mając jednakże na uwadze, iż z uzasadnienia tej decyzji jednoznacznie wynika jakiej treści rozstrzygnięcie w tej sprawie wydano uznać należy, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w tym zarzucanych w skardze, tj. art. 61 § 1 i § 3, art. 8, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy -na mocy art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. 10