IV SA/Wa 1318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku C. S. o ponowne rozpoznanie sprawy, uchyliło zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w całości i orzekło na podstawie art. 158 § 2 kpa w związku z art. 156 § 7 kpa, że decyzja Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. znak [...] wydana została z naruszeniem prawa. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego we wsi [...], oznaczonego jako działka nr 1/2, dla inwestycji polegającej na rozbudowie zakładu przetwórstwa mięsa, w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). W dniu [...] lutego 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek C. S. (dalej: skarżąca) o stwierdzenie nieważności w/w decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 kpa. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem planowana inwestycja jest zakładem produkcyjnym mającym działać w miejscu dawnej mleczarni. Inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), gdyż z wypisu planu z dnia 8 grudnia 2003 r. nie wynika możliwość lokalizacji obiektów produkcyjno – usługowych. Ponadto wskazano, że decyzja pomija i nie określa wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a także narusza przepisy art. 64 – 73 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Wskazano też, że kwestionowana decyzja była niewykonalna w dniu jej wykonania i jej niewykonalność miała charakter trwały – art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] SKO w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] września 1994 r. Z treści wypisu z w/w planu dla działki nr ew. 1/2 wynika, że działka na której planowano realizację rozbudowy zakładu przetwórstwa mięsnego położona była w obszarze oznaczonym symbolem A 30 RU – teren urządzeń gospodarki rolnej. Dla terenu tego ustalono strefę ochrony sanitarnej 25 m. Działka ew. nr 1/2 znajdowała się również w zasięgu oddziaływania terenów urządzeń produkcji gospodarki rolnej A 29RP, gdyż dla tego obszaru wyznaczona została 100 m strefa uciążliwego oddziaływania. W ocenie Kolegium wydanie kwestionowanej decyzji polegającej na rozbudowie zakładów przetwórstwa mięsnego nie można uznać za pozostające w sprzeczności z planem, który zakładał teren urządzeń gospodarki rolnej. Planowana inwestycja pozostaje w związku z gospodarką rolną, a ściślej przetwarzaniem produktów tej gospodarki. Zatem inwestycja nie stoi w jednoznacznej sprzeczności z zapisami planu miejscowego obowiązującego w dniu jej wydania więc brak jest podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Odnośnie braku zapisów dotyczących ochrony osób trzecich Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie jest decyzją stanowiącą podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych, nie przesądza też o prawach cywilnych tj. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka kończy pierwszy etap procesu inwestycyjnego – poprzedzający postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazanie określonych wymagań dotyczących ochrony osób trzecich należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w sytuacji, gdy realizacja zamierzonej inwestycji wymaga podjęcia przez inwestora przewidzianych prawem działań mających na celu ochronę osób trzecich. Nadto wymagania te są określane i realizowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało, że zarzut naruszenia przepisów ustawy o ochronie środowiska może dotyczyć wyłącznie przepisów art. 68 ust. 6 i art.69, gdyż poza tymi przepisami pozostałe, wskazane przez skarżącą nie miały zastosowania, a zatem nie mogły być naruszone. Podniesiono, że art. 69 nakazuje uwzględniać wymagania wynikające z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i przepisów o ochronie środowiska. Z kolei art. 68 ust. 6 stanowił, iż uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania ternu inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogącej pogorszyć stan środowiska dokonywane jest na podstawie odpowiedniej dla danego etapu inwestycyjnego oceny oddziaływania na środowisko. Do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczone były m. in. zakłady przetwórstwa mięsnego o produkcji powyżej 200 ton na rok (§ 2 pkt 6 lit.f rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji). Z akt organu I instancji oraz nadesłanych przez Starostę [...] nie wynika by planowana inwestycja miała osiągać produkcję powyżej 200 ton rocznie. Tym samym nie było potrzeby dokonywania oceny oddziaływania na środowisko oraz dokonania stosownych uzgodnień w tym zakresie. Kolegium stwierdziło też, że kwestia ewentualnego braku dokonania stosownych uzgodnień, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, a jest to przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145§ 1 pkt 6 kpa. Ponadto w ocenie Kolegium decyzja była wykonalna w dniu jej wydania o czym świadczy chociażby wydanie w jej następstwie przez Starostę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r., nie jest więc dotknięta nieważnością o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. SKO zbadało również decyzję pod kątem zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 kpa i nie stwierdziło zaistnienia którejkolwiek z tych przesłanek. Rozpatrując sprawę ponownie, w wyniku wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy, SKO w [...] wydało decyzję z [...] kwietnia 2016 r. przywołaną wyżej. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że dokonując oceny przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji organ bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. W ocenie SKO zakład przetwórstwa mięsnego jest zakładem produkcyjnym i nie należy do urządzeń gospodarki rolnej, a tym samym inwestycja dla której wydana została kwestionowana decyzja była sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nieważna, stosownie do art. 46a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Działalność rolnicza oznacza produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcje zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz hodowlę ryb (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kwestionowanej decyzji). Nie sposób uznać zdaniem Kolegium, by przetwórstwo mięsne można było zakwalifikować jako produkcję rolną, a tym bardziej by rozbudowa zakładu przetwórstwa mięsnego mieściła się w pojęciu urządzeń gospodarki rolnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stwierdzono że brak określenia tych wymagań nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Ochrona ta w tego rodzaju postępowaniu może nastąpić tylko w zakresie w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego lub przepisami szczególnymi w razie braku planu. Z wypisu planu dla działki nr 1/2 w [...] nie wynika by plan zawierał ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy z 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska SKO w całości podzieliło stanowisko z zaskarżonej decyzji z dnia [...].08.2014 r. [...] stwierdzając też brak podstaw do uznania, że planowana inwestycja miała osiągnąć produkcję powyżej 200 ton rocznie. Kwestionowana decyzja nie jest w ocenie SKO obarczona wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 i pkt 5 kpa. Ponadto nie dopatrzono się naruszenia pozostałych przepisów art. 156 § 1 kpa, poza 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 46a ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 7 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Niemniej jednak nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1 pkt 1, 3, 4 i 7 jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 kpa). Wobec upływu terminu o którym mowa w powołanym przepisie zdaniem SKO zastosowanie znajduje art. 158 § 2 kpa, w myśl którego, jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 156 § 2 kpa organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzuciła naruszenie: 1. art. 6, 7 i 77 kpa poprzez rażące naruszenie prawa, nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy – zasady prawdy obiektywnej, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a przede wszystkim nie rozpatrzenie ponownego wniosku – odwołania, 2. art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 7 kpa w zw. z art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że decyzja SKO w [...] narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz równego traktowania wszystkich podmiotów przez władzę publiczną, a przede wszystkim naruszyło konstytucyjną zasadę ochrony praworządności i orzekania na podstawie przepisów prawa. W uzasadnieniu skarżąca wskazała między innymi, że nie wyjaśniono, czy postępowanie wszczęto na wniosek osób zainteresowanych tj. B. i B. K., skoro w aktach Gminy [...] brak wniosku stron o wszczęcie postępowania administracyjnego. Zarzuciła też zlekceważenie ochrony interesów osób trzecich; wewnętrzną sprzeczność, niespójność decyzji SKO; błędne ustalenie, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy § 2 pkt 6 lit. f rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r.; brak ustaleń czy zachodzą okoliczności dot. produkcji powyżej 50 ton na rok; zarzuciła, że ustalenie w decyzji Wójta rozbudowy zakładu przetwórstwa mięsa nie jest prawdą, gdyż poprzednio w tym miejscu funkcjonowała rozlewnia mleka. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], uchylająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w całości i orzekająca na podstawie art. 158 § 2 kpa w związku z art. 156 § 7 kpa – (powinno być 156 § 1 pkt 7 kpa), że decyzja Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. znak [...] wydana została z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności uznać należy, że trafnie uznał organ odwoławczy, iż oceny decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 roku dokonać należy w oparciu o przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) to jest w oparciu o zgodność w/w decyzji z przepisami obowiązującymi w dniu wydania kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Zgodnie z art. 39 powołanej ustawy (w brzmieniu z daty wydania decyzji) zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 40 ust. 1 i 3 ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydawał wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Zgodnie z art. 43 ustawy nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1. Natomiast w myśl art. 46a ust. 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do ust. 2 tego art. stwierdzenie nieważności takiej decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w kpa. Omawiany przepis wprowadzony został przez art. 91 pkt 14 ustawy z dnia 14 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej (Dz. U. Nr 106, poz. 668) i obowiązywał od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 11 lipca 2003 r. czyli także w dniu wydania przedmiotowej decyzji wzizt Wójta Gminy [...]. W związku z tym należy podzielić stanowisko SKO przyjęte w decyzji z [...] kwietnia 2016 r., że ocena decyzji wzizt wydanej na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r. pod kątem stwierdzenia nieważności takiej decyzji musi uwzględniać treść art. 46a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a nie tylko ogólny przepis art. 156 § 1 kpa. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji było przyjęcie przez SKO w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., że zakład przetwórstwa mięsnego jest zakładem produkcyjnym i nie należy do urządzeń gospodarki rolnej, a tym samym inwestycja dla której wydana została kwestionowana decyzja była sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nieważna, stosownie do art. 46a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał, że działka na której planowano realizację rozbudowy zakładu przetwórstwa mięsnego położona była w obszarze oznaczonym symbolem A 30 RU – teren urządzeń gospodarki rolnej. Dla terenu tego ustalono strefę ochrony sanitarnej 25 m. Działka ew. nr 1/2 znajdowała się również w zasięgu oddziaływania terenów urządzeń produkcji gospodarki rolnej A 29RP, gdyż dla tego obszaru wyznaczona została 100 m strefa uciążliwego oddziaływania. W ocenie Sądu wydanie kwestionowanej decyzji polegającej na rozbudowie zakładu przetwórstwa mięsnego nie można uznać za pozostające w sprzeczności z planem, który zakładał teren urządzeń gospodarki rolnej. Planowana inwestycja pozostaje w związku z gospodarką rolną, a ściślej przetwarzaniem produktów tej gospodarki. Jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. poprzez budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno – spożywczemu rozumie się budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych. Posiłkując się tą definicją uznać trzeba, że inwestycja nie stoi w sprzeczności z zapisami planu miejscowego obowiązującego w dniu jej wydania. Należy także mieć na uwadze, że skutki z art. 46a rodzi tylko taka sprzeczność, która narusza zasady ładu przestrzennego określonego tym planem. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Przy czym niezrozumiałym dla Sądu było odwołanie się przez organ odwoławczy do definicji działalności rolniczej o jakiej mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. Jednocześnie SKO nie wskazało dlaczego, w niniejszej sprawie, należało dokonać oceny sprzeczności decyzji z ustaleniami miejscowego planu w oparciu o te właśnie przepisy. Jednocześnie podzielić należy stanowisko SKO zawarte i w zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest decyzją stanowiącą podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych, nie przesądza też o prawach cywilnych - nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka kończy pierwszy etap procesu inwestycyjnego – poprzedzający postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazanie określonych wymagań dotyczących ochrony osób trzecich należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w sytuacji, gdy realizacja zamierzonej inwestycji wymaga podjęcia przez inwestora przewidzianych prawem działań mających na celu ochronę osób trzecich. Nadto wymagania te są określane i realizowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kwestii braku dokonania stosownych uzgodnień czy ocen, zauważyć należy iż okoliczność taka nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, może być to jedynie przesłanka do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Niezasadny jest też zarzut nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ decyzja była wykonalna w dniu jej wydania o czym świadczy chociażby wydanie w jej następstwie przez Starostę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. Pomimo, że Sąd nie podzielił oceny prawnej zaprezentowanej w decyzji SKO z [...] kwietnia 2016 r. odnośnie sprzeczności kontrolowanej decyzji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarga podlega oddaleniu z uwagi na treść art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący nie wyjaśnienia czy postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji wzizt wszczęto na wniosek osób zainteresowanych. Ewentualny obecny brak wniosku nie przesądza bowiem o jego nieistnieniu w dacie wszczęcia postępowania o wydanie decyzji zwłaszcza, że kontrolowana decyzja powołuje się na wniosek B. i B. K. z dnia [...] maja 2000 r. Przywołany w skardze art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego nie miał zastosowania w stanie faktycznym sprawy niniejszej nie można zatem skutecznie podnosić jego naruszenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.