IV SA/Wa 1319/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności zakładu w zakresie prowadzenia demontażu pojazdów - oddala skargę - IV SA/Wa 1319/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej "GIOŚ", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "[...]WIOŚ" z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wstrzymującą z urzędu z dniem [...] marca 2009 r. działalność zakładu "A." Z. B., [...] w zakresie prowadzenia demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r. [...]WIOŚ wstrzymał działalność zakładu. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. Z. B., zwany dalej "skarżącym", złożył odwołanie od decyzji [...]WIOŚ. Rozpatrzywszy odwołanie GIOŚ utrzymał w mocy decyzję [...]WIOŚ. GIOŚ wskazał, że w świetle ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] grudnia 2008 r. – [...] stycznia 2009 r. przez Delegaturę [...]WIOŚ w L., w której wzięli udział przedstawiciele komendy Miejskiej Policji w L. oraz Urzędu Celnego w L. skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A.". Działalność ta obejmowała również demontaż pojazdów wycofanych z produkcji. Czynności prowadzone w trakcie demontażu pojazdów spełniają w świetle regulacji ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz.251 z późn.zm.) kryteria odzysku odpadów R14 i R15. W trakcie kontroli ustalono, że skarżący nie posiadał instalacji spełniającej wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 143, poz.1206 z późn.zm.). Wobec powyższego skarżący działał wbrew zapisom art.13 ust.1 ustawy o odpadach, tj. prowadził odzysk odpadów poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi minimalne wymagania dla stacji demontażu. Powyższe stanowiło podstawę do wstrzymania z urzędu z dniem [...] marca 2009 r. działalności zakładu w zakresie prowadzenia demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji na podstawie art.13 ust.6, 7 i 9 w związku z art.13 ust.1 ustawy o odpadach. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał m.in., że decyzja nie rozstrzyga kwestii pochodzenia odpadów w postaci niekompletnych pojazdów, ich ilości, nie obejmuje też kwestii dokonania przez skarżącego nielegalnego wwozu do Polski takich odpadów, gdyż odrębne postępowanie w tej sprawie prowadzi zgodnie z właściwością GIOŚ. W skardze na decyzję GIOŚ skarżący zarzucił orzeczeniu: I. naruszenie zasad postępowania administracyjnego przez: 1. obrazę art.7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i wyjaśnienia okoliczności sprawy przy jednoczesnym pominięciu słusznego interesu obywatela, czego wyrazem było nieodniesienie się i marginalizacja oświadczeń odwołującego się, z których jasno wynika, że nie powadzi on na terenie swojego zakładu działalności polegającej na demontażu aut, a jedynie nabywa i zbywa części samochodowe, następnie sprzedaje je, a pozyskanie przez firmę skarżącego pewnych elementów z kliku zakupionych w obrocie krajowym aut miało charakter jedynie incydentalny i w żadnym wypadku nie miało to charakteru działalności ciągłej; nie ustalono też, czy odwołujący się faktycznie sprowadza z zagranicy części samochodowe, a bezkrytycznie, bez podstawy faktycznej przyjęto, że sprowadza on samochody w całości w celu ich demontażu, przy czym zauważyć należy, że ustalenia w zakresie prowadzenia stancji demontażu są gołosłowne, albowiem nawet postępowania o popełnienie wykroczenia w rzeczonym przedmiocie nie zostało zakończone; 2. obrazę art.8 k.p.a. poprzez działanie, które nie pogłębia zaufania obywatela do organów administracji publicznej; 3. obrazę art.11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie odwołującemu się przesłanek, które legły u podstaw decyzji; II. obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art.13 ust.6, 7 i 9 w z związku z art.13 ust.1 ustawy o odpadach, albowiem na dzień wydawania decyzji brak było ustalenia, czy części samochodowe zgromadzone u skarżącego stanowią odpady, ani też nie ustalono w sposób wiążący, czy skarżący dokonywał demontażu pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję GIOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art.13 ust.1 ustawy o odpadach zabrania się odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi określone wymagania. Zgodnie z art.13 ust.6 ustawy w razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 5 oraz w art. 11, art. 12 i art. 25 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu tej działalności. Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ korespondującym ze zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym materiałem dowodowym wykazano w sposób wyczerpujący, że przesłanki zawarte w cytowanych przepisach zostały spełnione w niniejszej sprawie. Organy podjęły prawidłowe czynności zmierzające do ustalania stanu faktycznego. Sam skarżący przyznał, że w jego zakładzie dochodziło do demontażu pojazdów i ich części. Wyraźnie zeznał tak w protokole sporządzonym przez Policję. Zaprzeczył temu dopiero później w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. oraz podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] lutego 2009 r. Wobec powyższego organ oparł się na innych dowodach zgromadzonych podczas kontroli takich jak protokoły kontroli i oględzin, materiały fotograficzne, kopie materiałów zabezpieczonych i przygotowanych przez Policję, z których wynikało, że skarżący prowadził demontaż pojazdów na terenie swojego obiektu poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi określone wymagania. Należy podnieć, że w świetle przepisów każde pozyskanie z pojazdów części do ponownego użycia stanowi demontaż tych pojazdów. Każdy, kto prowadzi takie działania poza stacją demontażu działa niezgodnie z tymi przepisami. Wskazać należy również, że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie wstrzymania działalności prowadzonej poza instalacją spełniającą minimalne wymagania dla stacji demontażu, a nie kwestii znajdujących się na terenie zakładu odpadów zagospodarowania odpadów. Przedmiotem tego postępowania nie jest również kwestia przywozu z zagranicy niekompletnych pojazdów, czy też elementów pojazdów. Decyzję organów obu instancji nie rozstrzygają zatem kwestii pochodzenia odpadów w postaci niekompletnych pojazdów, ich ilości, nie obejmują również kwestii dokonania przez skarżącego nielegalnego wwozu do Polski takich odpadów oraz ich zagospodarowania. Powyższe zagadnienia będą przedmiotem innych postępowań. Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.