IV SA/Wa 1319/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1933/10 postanawia: odrzucić skargę. W dniu 23 czerwca 2014 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 4 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1933/10. W ocenie skarżącego konieczne jest wznowienie postępowania w sprawie konkursu na stanowisko [...], ponieważ wygrał on konkurs na to stanowisko, ale uniemożliwiono mu jego objęcie w wyniku działań przestępczych. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1319/14 Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Skarżący nie wskazał we wniosku i dalszych pismach procesowych przyczyny uchybienia terminu, czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, ani też nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z tego względu Sąd nie miał możliwości ocenić, czy wniosek został złożony w wymaganym siedmiodniowym terminie od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, skarżący bowiem nie wskazał takiej przyczyny, jak i czasu jej ustania. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 114/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia albo jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Z kolei zgodnie z art. 274 p.p.s.a., z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi natomiast, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Z treści skargi o wznowienie postępowania wniesionej w niniejszej sprawie oraz szeregu dalszych pism procesowych skarżącego A. S. oraz jego pełnomocnika nie wynika, by skarżący opierał swoją skargę na ustawowych przesłankach, o których mowa wyżej. Nieskonkretyzowane przypuszczenie, co do możliwości popełnienia przestępstwa nie jest równoznaczne z przewidzianą w art. 274 p.p.s.a., ponieważ skarżący, ani jego pełnomocnik nie przedstawili stosownego prawomocnego wyroku skazującego, ani też nie uprawdopodobnili by niemożliwe było wydanie takiego orzeczenia, jednakże w istocie doszło do popełnienia przestępstwa. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Należy stwierdzić, że skarga nie opierała się na ustawowej przesłance wznowienia. Skarżący nie wskazał przyczyny wznowienia, a jego rozważania co do zaistnienia okoliczności przemawiających za wznowieniem, w tym niejednoznaczne twierdzenia, co do możliwych działań przestępczych mają wyłącznie charakter polemiczny z rozstrzygnięciami, które zapadły w przedmiocie konkursu na stanowisko funkcjonariusza służby cywilnej i wyrażają ogólne niezadowolenie skarżącego z działania aparatu państwowego Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie wskazał też żadnego, choćby przybliżonego terminu, w którym dowiedział się o zaistnieniu okoliczności, przemawiających jego zdaniem za wznowieniem postępowania. Z tego również względu odmówiono mu przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Ocena terminowości wniesienia skargi nie była zatem w ogóle możliwa, a zatem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.