IV SA/Wa 132/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia przesyłki zgłoszonej do weterynaryjnej kontroli granicznej oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Główny Lekarz Weterynarii (dalej także " GłLW"), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] z siedzibą w S. (dalej "skarżącej") od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. (GrLW") z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie nakazania podjęcia działań przewidzianych w art.34 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz.U. z 2014 r., poz.424), uchylił decyzję GrLW z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości i nakazał zniszczenie przesyłki zgłoszonej do weterynaryjnej kontroli granicznej w dniu [...] lipca 2015 r., zawierającej przysmaki dla zwierząt, kontener nr [...], zarejestrowanej w Granicznym Inspektoracie Weterynarii w G. pod nr [...]. II. Stan faktyczny, poprzedzający wydanie przez Głównego Lekarza Weterynarii zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. W dniu [...] lipca 2015 r. A. K., działająca w imieniu [...] w K., dokonała zgłoszenia Granicznemu Inspektoratowi Weterynarii w G. przesyłki pochodzącej z C., zawierającej przysmaki dla zwierząt, kontener nr [...], która została zarejestrowana przez ww. Inspektorat pod nr [...] (dalej "przesyłki"). Przesyłce towarzyszyły dokumenty handlowe oraz świadectwo zdrowia nr [...], wystawione w dniu [...] czerwca 2015 r. W zgłoszeniu oraz pozostałych dokumentach jako importera wskazano [...] ul. [...],[...] S. 2. Weterynaryjna kontrola graniczna przedmiotowej przesyłki wykazała niespełnienie wymagań przywozowych, tj. nieprawidłowości w oznakowaniu towaru naruszających przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzenia na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady &(/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (dalej także "rozporządzenia nr 767/09" albo "rozporządzenia"). 3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Graniczny Lekarz Weterynarii w G. nakazał odesłanie przesyłki do miejsca pochodzenia (C.) w terminie do dnia [...] października 2015 r. 4. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła do GłLW (za pośrednictwem GrLW) odwołanie od decyzji GrLW z dnia [...] sierpnia 2015 r. W odwołaniu strona zarzuciła decyzji GrLW naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 poprzez przyjęcie, że etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta również w sytuacji, kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie formy sprzedaży towarów wchodzących w skład przesyłki i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że opakowania w których znajdują się mieszanka paszowa w postaci karmy dla psów, stanowią opakowania jednostkowe przeznaczone do dystrybucji. Ponadto strona poinformowała, że pomimo wcześniejszej deklaracji eksporter przesyłki z C., odmówił jej przyjęcia, co w konsekwencji uniemożliwia odesłanie przesyłki do miejsca pochodzenia (C.). III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Lekarz Weterynarii rozpatrzył odwołanie skarżącej od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] sierpnia 2015 r., reformując tę decyzję w sposób wskazany na wstępie. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, GłLW wskazał w szczególności, co następuje: 1. Do weterynaryjnej kontroli granicznej strona zgłosiła przesyłkę pochodząca od producenta z C., zawierającą karmę dla zwierząt domowych stanowiącą mieszankę paszową. Przedmiotowa przesyłka obejmowała kartony zbiorcze o wagach brutto 18 kg (sandwiche), 15.9 kg (hantelki z mięsa kaczki, krab z kurczakiem, suchi mac duck), 11.6 kg (ośmiorniczki), 9,6 kg (skóra z ryby). W ww. kartonach zbiorczych karma dla zwierząt zapakowana była w foliowe zamknięte (zgrzane) worki, o wagach jednostkowych 500g. Zarówno kartony zbiorcze jak i pojedyncze 500g worki, włożone wewnątrz tych kartonów, były opatrzone etykietami. 2. Na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o paszach wprowadzane na obszar celny Unii Europejskiej pasze lub pasze lecznicze podlegają kontroli granicznej przeprowadzanej przez granicznego lekarza weterynarii, zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale V rozporządzenia nr 882/2004, z przepisami o weterynaryjnej kontroli granicznej oraz ww. ustawą. Ponadto na podstawie art. 31 ustawy o paszach materiały paszowe i mieszanki paszowe wprowadza się do obrotu, przetwarza lub stosuje w żywieniu zwierząt, jeżeli są spełnione wymagania określone dla tych materiałów paszowych i mieszanek paszowych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 767/2009. 3. Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr (WE) 767/2009, pasze mogą być wprowadzane na rynek, tylko w przypadku spełnienia określonych w tym rozporządzeniu warunków, polegających m.in. na opatrzeniu pasz etykietami, zapakowaniu i prezentowaniu zgodnie z postanowieniami zawartymi w ww. rozporządzeniu oraz w innym mającym zastosowanie prawodawstwie wspólnotowym. Wymogi etykietowania pasz wprowadzanych na rynek zostały określone w art. 15- 20 rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Zgodnie z systematyka przyjętą ww. akcie, wymogi te można podzielić na ogólne i szczegółowe. Zasady etykietowania, wskazane w art. 15 ww. rozporządzenia wskazują, że za pośrednictwem etykietowania określa się m.in. rodzaj paszy, nazwisko lub nazwę firmy i adres podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie. Dodatkowo, w stosunku do pasz będących mieszanką paszową, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wprowadzono szczegółowe wymogi ich etykietowania, zawarte w art.17 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, z których wynika m.in. obowiązek umieszczenia na etykietach m. in. gatunku lub kategorii zwierząt, dla których przeznaczona jest dana mieszanka paszowa, instrukcji jej prawidłowego stosowania, oznaczenia producenta. 4. W przedmiotowej sprawie osobą odpowiedzialną za etykietowanie jest skarżąca. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, osobą odpowiedzialną za etykietowanie jest podmiot działający na rynku pasz, wprowadzający pasze po raz pierwszy na rynek, lub, jeśli ma to zastosowanie, podmiot działający na rynku pasz, pod którego nazwiskiem lub firmą pasza jest wprowadzana na rynek. 5. W wyniku przeprowadzonej przez organ I instancji weterynaryjnej kontroli granicznej stwierdzono, że przedmiotowa przesyłka na opakowaniach zbiorczych- kartonach ma umieszczone etykiety zawierające wszystkie wymagane informacje zgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 767/2009. Natomiast, etykiety na opakowaniach jednostkowych 500 g znajdujących się wewnątrz tych kartonów posiadały braki wobec szczegółowych wymogów określonych w ww. rozporządzeniu. Opakowania te, nie zawierały oznakowania w zakresie wymogu wynikającego z art. 17 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia, a mianowicie na etykietach nie został oznaczony producent. Interpretacja przedstawiona przez stronę w odwołaniu, zmierzająca do udowodnienia że podając swój numer, czyli osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, nadany zgodnie z art. 9 rozporządzenia 183/2005, wypełniła tym tiret drugie lit. c ust. 1 art. 17 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, jest w ocenie Głównego Lekarza Weterynarii nieprawidłowa, co więcej, należy zaznaczyć, że na opakowaniach zbiorczych - kartonach numer producenta widnieje i w tym przypadku strona nie miała wątpliwości, że oprócz oznaczenia osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, musi być oznaczony również producent, zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Użytkownik ma prawo do świadomego wyboru, i w związku z tym ma prawo być poinformowany poprzez etykietę na produkcie, nie tylko od kogo kupuje daną paszę, w tym przypadku mieszankę paszową, ale również ma prawo być poinformowanym, kto wyprodukował daną paszę. Taką gwarancję daje mu art. 17 ust 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Strona zaniechała tego obowiązku, łamiąc tym samym obowiązkowe zasady etykietowania paszy wprowadzanej na rynek. 6. Odstępstwo od powyższych zasad przewiduje m.in. powoływany przez stronę przepis art. 21 ust. 6 rozporządzenia, w myśl którego, w stosunku do materiałów paszowych lub mieszanek paszowych przeznaczonych dla użytkownika końcowego i sprzedawanych luzem, w ilościach nie przekraczających 20 kg, dane szczegółowe, m.in. o których mowa w art. 17, mogą być przedstawione kupującemu za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia najpóźniej w punkcie sprzedaży. Sytuacja tego rodzaju nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W dniu zgłoszenia przesyłki, mieszanka paszowa w niej zawarta nie znajdowała się luzem, a wręcz przeciwnie była zapakowana w pojedyncze opakowania oznakowane etykietami po 500 g, które jednocześnie umieszczone były w kartonach zbiorczych również opatrzonych etykietami. 7. W ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji została wydana decyzja o odesłaniu przesyłki do kraju pochodzenia (C.). Jednocześnie w ramach postępowania odwoławczego, po ponownej analizie całego materiału dowodowego organ II instancji podtrzymuje stanowisko organu I instancji, że przesyłka będąca przedmiotem weterynaryjnej kontroli weterynaryjnej nie spełnia warunków przywozowych, jednakże zastosowany przez organ I instancji nakaz odesłania przesyłki w świetle nowych okoliczności stał się niemożliwy do wykonania. W związku z powyższym, organ II instancji uchyla decyzję organu I instancji i orzeka co do istoty, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Ze względu na fakt, iż zarówno w odwołaniu strony od decyzji organu I instancji, jak również na wezwanie Głównego Lekarza Weterynarii strona wyjaśniła, że producent podjął decyzję o odmowie odbioru przesyłki, zachodzi niemożność odesłania przesyłki tak, jak określono to w art. 34 ust 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej. IV. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżąca spółka wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję GLW z dnia [...] listopada 2015 r., zarzucając orzeczeniu odwoławczemu: - naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 roku w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/51 l/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE poprzez przyjęcie, że etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta również w sytuacji, kiedy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity opublikowany w Dz. U. z 2013 roku poz. 267 z późniejszymi zmianami), poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie formy sprzedaży towarów wchodzących w skład przesyłki i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że opakowania, w których znajduje się mieszanka paszowa w postaci karmy dla psów, stanowią opakowanie jednostkowe przeznaczone do dystrybucji przedmiotowej mieszanki paszowej. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: 1. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego: Wbrew stanowisku organów obu instancji literalna wykładnia art. 17 ust. 1 lit c rozporządzenia, operująca konsekwentnie w tiret pierwszym i drugim spójnikiem "lub" (alternatywa łączna), prowadzi do wniosku o nieustanowieniu przez ustawodawcę unijnego bezwzględnego obowiązku zamieszczania na etykiecie mieszanki paszowej danych jej producenta w sytuacji, w której podmiot ten nie jest odpowiedzialny za etykietowanie. Wymogi przywołanego przepisu są zatem zachowane również w takiej sytuacji, w której osoba odpowiedzialna za etykietowanie, inna niż producent, umieszcza na etykiecie swój numer identyfikacyjny. W realiach rozpatrywanej sprawy strona postępowania otrzymała numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 roku ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, i podała ten numer w treści etykiety. 2. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania: (-) Orzekające w sprawie organy nie uwzględniły faktu, że szczegółowy zakres wymaganego przepisami etykietowania wyznacza dopiero, przyjęty przez podmiot odpowiedzialny za etykietowanie, sposób wprowadzenia paszy na rynek w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia w związku z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku, ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. Przepisy rozporządzenia nr 767/2009 przewidują bowiem jedynie, że podmioty działające na rynku pasz, wprowadzające pasze na rynek gwarantują, że pasza jest opatrzona etykietą, zapakowana i prezentowana zgodnie z postanowieniami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu oraz w innym mającym zastosowanie prawodawstwie wspólnotowym. Postanowienia szczegółowe rozporządzenia ustanawiają przy tym odmienne obowiązki w zakresie etykietowania w zależności od przyjętej przez podmiot odpowiedzialny za etykietowanie formy sprzedaży (dystrybucji). Tym samym sposób etykietowania uzależniony jest więc od decyzji podmiotu odpowiedzialnego za etykietowanie w zakresie formy sprzedaży (dystrybucji). W niniejszej sprawie organy zaniechały w istocie wyjaśnienia, w jakiej formie ma nastąpić sprzedaż towarów wchodzących w skład przedmiotowej przesyłki i w konsekwencji dowolnie przyjęły, że opakowania, w których znajduje się mieszanka paszowa w postaci karmy dla psów, stanowią opakowanie jednostkowe przeznaczone do dystrybucji przedmiotowej mieszanki paszowej. Ustalenia faktyczne dokonane przy tym zostały w oparciu o treść wystąpienia strony postępowania, które miało charakter abstrakcyjny i nie determinowało sposobu dystrybucji towaru wchodzącego w skład przesyłki. (-) Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawiera ponadto argumentacji, która pozwoliłaby na weryfikację odmowy przeprowadzenia dowodu, o którym mowa we wniosku strony postępowania z dnia [...] lipca 2015 roku. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2016 r., GLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną obecnie decyzją orzekł w II instancji Główny Lekarz Weterynarii, było rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do nałożenia na skarżącą, w związku dokonaniem przywozu przesyłki, stanowiącej mieszankę paszową, któregokolwiek z nakazów przewidzianych w art.34 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej. Organy obu instancji jednobrzmiąco przyjęły, że ustawowe przesłanki, powodujące powstanie obowiązku nałożenia wskazanych wyżej nakazów zostały spełnione, niemniej zajęły różne stanowiska odnośnie tego, który z nakazów winien mieć w sprawie zastosowanie (w ocenie organu I instancji zakaz z pkt 1, natomiast w ocenie organu odwoławczego zakaz z pkt 2). W ocenie Sądu rozstrzygnięcie odwoławcze jest całkowicie zgodne z prawem, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Stosownie do art.34 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej, jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że przesyłka produktów nie spełnia wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie: 1) odesłania przesyłki poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej z tego samego granicznego posterunku kontroli do miejsca uzgodnionego z osobą odpowiedzialną za przesyłkę, przy użyciu tego samego typu środka transportu, w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji, jeżeli wyniki weterynaryjnej kontroli granicznej oraz wymagania zdrowotne na to pozwalają; 2) zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin, o którym mowa w pkt 1, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę. Stosownie do art.10 ust.1 pkt 2 ustawy przesyłka zwierząt lub przesyłka produktów może być przywożona, jeżeli jest oznakowana w sposób umożliwiający jej identyfikację. Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzenia na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady &(/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE ("rozporządzenie nr 767/09" albo "rozporządzenie") stanowią, co następuje: (art.12 ust.1) Osoba odpowiedzialna za etykietowanie zapewnia obecność oraz dokładność merytoryczną danych szczegółowych podlegających etykietowaniu. (art.12 ust.2) Osoba odpowiedzialna za etykietowanie jest podmiotem działającym na rynku pasz wprowadzającym paszę po raz pierwszy na rynek lub, jeśli ma to zastosowanie, podmiotem działającym na rynku pasz, pod którego nazwiskiem lub firmą pasza jest wprowadzana na rynek. (art.15 b i c) Materiały paszowe lub mieszanki paszowe nie są wprowadzane na rynek, chyba że następujące dane szczegółowe są wskazane za pośrednictwem etykietowania: b) nazwisko lub nazwa firmy i adres podmiotu działającego na rynku pasz odpowiedzialnego za etykietowanie; c) jeżeli jest dostępny, numer zatwierdzenia zakładu osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, przyznany zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 dla zakładów mających pozwolenie zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 lub z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 183/2005. W przypadku gdy osoba odpowiedzialna za etykietowanie posiada kilka numerów zatwierdzenia, korzysta ona z numeru otrzymanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 183/2005. (art.17 ust.1 pkt c) Oprócz wymogów przewidzianych w art. 15, etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje również, co następuje w przypadkach gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, należy podać: – nazwisko lub nazwę firmy oraz adres producenta, lub – numer zatwierdzenia zakładu producenta, o którym mowa w art. 15 lit. c) lub numer identyfikacyjny zgodnie z art. 9, 23 lub 24 rozporządzenia (WE) nr 183/2005; w przypadku gdy taki numer nie jest dostępny, numer identyfikacyjny przypisany na wniosek producenta lub importującego podmiotu działającego na rynku pasz zgodnie z formatem określonym w rozdziale II załącznika V do rozporządzenia (WE) nr 183/2005. 3. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do konieczności przesądzenia, czy z art.17 ust.1 lit.c rozporządzenia, wskazującego katalog elementów, których umieszczenie na etykiecie mieszanek paszowych jest obowiązkowe w przypadkach, gdy producent nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, wynika bezwzględny obowiązek zamieszczenia danych producenta. W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, a przedstawiona na tę okoliczność argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługuje na pełną aprobatę. Trafnie zatem podkreślił organ odwoławczy, że brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 nie nakazuje, aby w odniesieniu do producenta, który nie jest osobą odpowiedzialną za etykietowanie, podawano zarówno dane, o których mowa w tiret pierwszym, jak i drugim. Pomiędzy dwoma tiret, występuje alternatywa "lub", która daje taką możliwość, że albo zastosowanie ma tiret pierwsze przepisu, albo tiret drugie albo dwa jednocześnie. Niezależnie od powyższego, zarówno tiret pierwsze, jak i drugie odnosi się do sytuacji, gdy dany podmiot odpowiedzialny za etykietowanie nie jest jednocześnie producentem, w związku z czym wymagane jest na etykiecie wskazanie dodatkowo oznaczenia tego producenta, poprzez umieszczenie jego danych w postaci przewidzianej przez omawiany przepis. Celem art. 17 ust. 1 lit c rozporządzenia (WE) nr 767/2009 jest możliwość przekazania użytkownikowi końcowemu informacji na temat producenta danej paszy, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, gdyż dane tego ostatniego powinny zostać zamieszczone w ramach wypełnienia art. 15 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym, niezależnie od tego, czy na etykiecie zamieszcza się oznaczenie z tiret pierwszego, czy drugiego, czy oba, muszą one odnosić się do producenta, a nie osoby odpowiedzialnej za etykietowanie (w przypadku gdy są to różne podmioty). Art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 767/2009, wyraźnie wskazuje, że oprócz wymogów przewidzianych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, etykietowanie mieszanek paszowych obejmuje również inne wymogi. Art. 15 rozporządzenia (WE) nr 767/2009 zawiera ogólne wymogi, z których wynika, że na ich podstawie można wskazać na etykiecie numer osoby odpowiedzialnej za etykietowanie otrzymany zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 183/2005. Dlatego też niecelowym byłoby powielanie dwoma przepisami [art. 15 i 17 rozporządzenia (WE) nr 767/2009] na jednej etykiecie oznaczenia osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, w przypadku, gdy nie jest ona jednocześnie producentem. Strona oznaczyła jednostkowe opakowania znajdujące się w kartonach, z pominięciem art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Interpretacja przedstawiona przez stronę w odwołaniu, zmierzająca do udowodnienia że podając swój numer, czyli osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, nadany zgodnie z art. 9 rozporządzenia 183/2005, wypełniła tym tiret drugie lit. c ust. 1 art. 17 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, jest w ocenie Głównego Lekarza Weterynarii nieprawidłowa, co więcej, należy zaznaczyć, że na opakowaniach zbiorczych - kartonach numer producenta widnieje i w tym przypadku strona nie miała wątpliwości, że oprócz oznaczenia osoby odpowiedzialnej za etykietowanie, musi być oznaczony również producent, zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Odbiorca końcowy nie może być wprowadzony w błąd co do widniejących oznaczeń na etykiecie. Osoba odpowiedzialna za etykietowanie zapewnia obecność oraz dokładność merytoryczną danych szczegółowych podlegających etykietowaniu. Za powyższym przemawia art. 11 rozporządzenia (WE) nr 767/2009, gdzie jednoznacznie wskazano, że etykietowanie i prezentacja pasz nie wprowadzają użytkownika w błąd. Użytkownik ma prawo do świadomego wyboru, i w związku z tym ma prawo być poinformowany poprzez etykietę na produkcie, nie tylko od kogo kupuje daną paszę, w tym przypadku mieszankę paszową, ale również ma prawo być poinformowanym, kto wyprodukował daną paszę. Taką gwarancję daje mu art. 17 ust 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 767/2009. Strona zaniechała tego obowiązku, łamiąc tym samym obowiązkowe zasady etykietowania paszy wprowadzanej na rynek. Od powyższych zasad, rozporządzenie (WE) 767/2009 przewiduje pewne odstępstwa. Jednym z nich, jest podnoszony przez stronę przepis zawarty w art. 21 ust. 6 tego rozporządzenia, gdzie w stosunku do materiałów paszowych lub mieszanek paszowych przeznaczonych dla użytkownika końcowego i sprzedawanych luzem, w ilościach nie przekraczających 20 kg, dane szczegółowe, m.in. o których mowa w art. 17, mogą być przedstawione kupującemu za pośrednictwem odpowiedniego zawiadomienia najpóźniej w punkcie sprzedaży. Przede wszystkim należy zauważyć, że odstępstwo to, dotyczy wyłącznie sytuacji przedstawienia szczegółowych informacji na temat sprzedawanej paszy, na etapie sprzedaży użytkownikowi końcowemu i jednocześnie sprzedawanej luzem, czego nie należy utożsamiać z ogólnymi i szczegółowymi wymogami przewidzianymi w art. 15 -20 rozporządzenia (WE) nr 767/2009 dla etykietowania opakowań, w jakich pasza lub mieszanka paszowa jest przywożona na terytorium Wspólnoty. Organ przeprowadzając weterynaryjną kontrolę graniczną nie dokonuje analizy czy dana przesyłka będzie sprzedawana odbiorcom końcowym, czy też nie, bo nie to jest zakresem jego kontroli. Poprzez weterynaryjną kontrolę graniczną w rozumieniu ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej rozumie się kontrolę przeprowadzaną przez urzędowego lekarza weterynarii w granicznym posterunku kontroli, polegającą w szczególności na kontroli dokumentów, kontroli tożsamości i kontroli fizycznej. Graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli według stanu przesyłki w chwili jej zgłoszenia, czyli de facto próby wprowadzenia na rynek Unii Europejskiej. Ponieważ kontrola tożsamości wykonywana w ramach weterynaryjnej kontroli granicznej przesyłki polega na sprawdzaniu wzrokowym i potwierdzeniu zgodności świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących przesyłce z tą przesyłką lub sprawdzaniu i potwierdzeniu umieszczenia i zgodności oznaczeń znajdujących się na zwierzętach lub produktach z treścią świadectw weterynaryjnych lub dokumentów towarzyszących przesyłce, z samej jej istoty wynika, że przesyłka winna być oznakowana w sposób odpowiedni w chwili dokonywania weterynaryjnej kontroli granicznej, a nie następczo w wyniku korygowania stwierdzonych uchybień. Dlatego też deklaracja strony w trakcie postępowania wyjaśniającego organu I instancji o gotowości następczego oznakowania opakowań, czy też oświadczenia woli w zakresie formy sprzedaży towarów wchodzących w skład przesyłki, należy uznać za sprzeczne z powyżej przytoczonymi przepisami rozporządzenia (WE) nr 767/2009, które określają prawidłowe oznakowanie pasz, jako konieczną przesłankę do dopuszczenia do obrotu. W dniu zgłoszenia przesyłki, mieszanka paszowa w niej zawarta nie znajdowała się luzem, a wręcz przeciwnie była zapakowana w pojedyncze opakowania oznakowane etykietami po 500 g, które jednocześnie umieszczone były w kartonach zbiorczych również opatrzonych etykietami. Zgodnie z przytoczonym już art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia WE nr 767/2009 podmiot działający na rynku pasz wprowadzający pasze na rynek, gwarantuje, że pasza jest opatrzona etykietą, zapakowana i prezentowana zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Do obrotu wprowadza się materiały paszowe i mieszanki paszowe oznakowane. Oznacza to tym samym, że przywożone na terytorium Unii Europejskiej, pasze powinny być oznakowane w opisany powyżej sposób już w chwili przedstawienia do weterynaryjnej kontroli granicznej. W związku z powyższym, organy słusznie przyjęły, że poddane kontroli jednostkowe opakowania po 500g, są przygotowane do wprowadzenia na rynek, a ich oznakowanie i etykiety muszą odpowiadać przepisom prawa. 4. Nie budzi zastrzeżeń Sądu ocena organu odwoławczego co do konieczności zreformowania decyzji organu I instancji w zakresie określenia sposobu zagospodarowania zakwestionowanej przesyłki i w konsekwencji zastąpienia środka przewidzianego w art.34 ust.2 pkt 1 ustawy (nakaz odesłania przesyłki) środkiem przewidzianym w art.34 ust.2 pkt 2 ustawy (nakaz zniszczenia przesyłki). Przekonująco bowiem wywiódł organ odwoławczy niewykonalność zobowiązania orzeczonego przez GrLW, a to w związku z odmową zwrotnego odbioru przesyłki przez jej producenta. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w następstwie czego podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.