IV SA/Wa 1320/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2015 r. skargi T. C. na pismo Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę. T. C. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wniesioną za pośrednictwem Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej - Biura Prawa i Ustroju na pismo z [...] stycznia 2014 r., sporządzone przez Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej działającego przez upoważnionego Dyrektora Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiące odpowiedź na pismo Skarżącego z 20 sierpnia 2013 r. w przedmiocie żądania podjęcia przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej stosownych działań wobec Krajowej Rady Sądownictwa w związku z odmówieniem przez nią zbadania upadku sił witalnych i psychicznych wskazanego w piśmie sędziego sądu rejonowego. Postanowieniem z 3 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że zaskarżone pismo nie należy do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej (nie załatwia żadnej sprawy administracyjnej), a jedynie ma charakter informacyjny, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie jest właściwy do załatwienia sprawy (z uwagi na brak konstytucyjnych uprawnień nie ma kompetencji do zadośćuczynieniu żądania Skarżącego). Zaskarżonego pisma nie można traktować jako odmowę zadośćuczynieniu żądania Skarżącego, ponieważ Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Jest on najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej, czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium (art. 126 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.; Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), zwanej dalej "Konstytucją". Wykonuje swoje zadania w zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach (art. 126 ust. 3 Konstytucji). Powyższe przepisy oraz pozostałe przepisy rozdziału V Konstytucji sytuują Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej poza strukturą administracji publicznej przesądzając, że jest on głową państwa nie włączoną w nurt bieżącej aktywności o charakterze administracyjnym. Właściwość przypisana sądom administracyjnym jest określona precyzyjnie i obejmuje w zakresie określonym w P.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej, a nie kontrolę działalności wszystkich organów władzy publicznej (art. 184 Konstytucji na tle art. 7 Konstytucji). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.