IV SA/Wa 1321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Rolników [...] z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu materiału siewnego bez zgłoszenia oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 123 ust. 2 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2012 r. nr 1512 ze zm.) w pkt 1 - stwierdził, że Spółdzielnia Rolników [...] w T. wprowadziła do obrotu w okresie od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. materiał siewny roślin rolniczych: pszenżyta ozimego odmian Agostino, C/1, nr partii PL304/09/5552/Z01/A; Juliusz, C/1, nr partii PL330/16/5223/79/A; Cultivo, C/1, nr partii PL302/14/1734/CP02; jęczmienia ozimego odmiany Scarpia, C/1, nr partii PL330/16/5223/4A i PL330/16/5223/3/A; Souleyka, C/1, nr PL330/16/5223/10A; pszenicy zwyczajnej ozimej odmiany Zeppelin, C/1, nr partii PL302/14/1734/Z54/A bez zgłoszenia organowi zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym; w pkt 2 - nałożył na Spółdzielnię opłatę sanacyjną w kwocie 2.270,00 zł. W odwołaniu Spółdzielnia Rolników [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 84 ust. 1 o nasiennictwie w zw. z art. 6,7,8 kpa w zw. z art. 6 ust. 1 i 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 20, 22 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że odwołująca przy sprzedaży materiału siewnego działała bez zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym, podczas gdy odwołująca takiego zgłoszenia dokonała ma jego podstawie; 2. art. 6, 7 i 8 kpa w zw. z art. 85 pkt 2 i z art. 3 ust. 1 pkt 26 ustawy o nasiennictwie, poprzez ich niezastosowanie i nierozważnie w ogóle przez organ administracji czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające obowiązek zgłoszenia zamiaru obrotu materiałem siewnym, podczas gdy zdaniem odwołującej taka przesłanka zachodzi, gdyż sprzedaż materiału siewnego nastąpiła na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych; 3. art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 6,7,8 kpa, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji z pominięciem zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w postaci 1) posiadania przez odwołującą zgłoszenia zamiaru obrotu materiałem siewnym oraz 2) sprzedaży materiału siewnego na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych. Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona zbyła nabyty materiał siewny ostatecznym odbiorcom, co potwierdzają faktury VAT: [...] z dnia [...] września 2013 r. wynika, , nr [...] z dnia [...] września 2013 r.; nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Z faktur tych wynika, że zbycie materiału siewnego nastąpiło: na rzecz Gospodarstwa Rolnego [...] w ilości: 4 dt pszenżyta ozimego, 3 dt pszenicy ozimej, 10 dt pszenżyta ozimego; na rzecz M. Z. w ilości: 6 dt jęczmienia ozimego, 1 dt żyta ozimego, 10 dt pszenżyta ozimego; na rzecz Gospodarstwa Rolnego G. M. w ilości: 6,5 q jęczmienia ozimego Souleyka C1, 1 dt jęczmienia ozimego Scarpia C1, 5 q jęczmienia ozimego Scarpia C1, 6 dt pszenżyta ozimego, 10 dt pszenicy ozimej. Sprzedaży tej strona dokonała bez zgłoszenia właściwemu Wojewódzkiemu Inspektorowi, a więc z naruszeniem art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o nasiennictwie, zgodnie z którym obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy - w przypadku, gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym. Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 19 ustawy obrót oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub inny sposób dysponowania tym materiałem z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego do: oceny i kontroli, przerobu, uszlachetnienia i pakowania, innych celów niż siew i sadzenie, celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin. W odniesieniu do zarzutów odwołania, organ wskazał, że strona dokonując sprzedaży materiału siewnego działała bez zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym, bowiem zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2011 r. dokonane na podstawie uprzedniej ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2007 r. Nr 41, poz. 271, z późn. zm.), utraciło ważność w związku z treścią art. 136 ust. 1 nowej ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie, stanowiącym, że wpis przedsiębiorców do rejestru przedsiębiorców i rolników do rejestru rolników dokonany na podstawie ustawy, o której mowa, zachowuje ważność przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia niniejszej ustawy. Ponadto zgodnie z art. 136 ust. 3 nowej ustawy podmioty, które zgodnie z art. 84 ust.1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1 niniejszej ustawy mają obowiązek zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu odpowiednio materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, wpisane w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio do rejestru, o którym mowa w ust. 1 lub 2, mogą nadal prowadzić obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem szkółkarskim, rozmnożeniowym i nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, pod warunkiem że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zgłoszą wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzenie obrotu tym materiałem. Z powołanych przepisów wynika, że przedsiębiorca wpisany do rejestru na podstawie przepisów poprzedniej ustawy obowiązany był do dokonania zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie nowej ustawy, tj. od dnia 28 lipca 2013 r. Dokonany przez stronę wpis w dniu [...] czerwca 2011 r. do rejestru dotyczącego prowadzenia obrotu materiałem siewnym wygasł, natomiast strona nie zgłosiła w terminie 6 miesięcy od wejścia w życie nowej ustawy prowadzenia obrotu materiałem siewnym. Wobec tego zarzut błędnego zastosowania art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie jest niezasadny. Za niezasadny organ uznał też zarzut naruszenia art. 6,7,8 kpa w związku z art. 85 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 26 ustawy o nasiennictwie, gdyż wbrew stanowisku strony sprzedaż materiału siewnego nie nastąpiła na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych. Z faktur sprzedaży wystawionych przez Spółdzielnię Rolników [...] wynika, że zakupu dokonali rolnicy, których nie można uznać za nieprofesjonalnych odbiorców. Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 26 ustawy nieprofesjonalny odbiorca - oznacza osobę fizyczną, która nabywa materiał siewny w celu użycia na potrzeby własne i nie przeznacza tego materiału oraz wytworzonych z niego produktów na cele zarobkowe. W świetle tej definicji nie można rolnika uznać za nieprofesjonalną odbiorcę w sytuacji, gdy materiał siewny nabywa on do produkcji rolnej przeznaczonej nie tylko na własne potrzeby, ale także w celu sprzedaży wyprodukowanych produktów. Rolnik prowadzi działalność zarobkową i nie może być traktowany jako nieprofesjonalny odbiorca. Wynikająca ww. faktur ilość sprzedanego materiału siewnego rolnikom, jak również fakt, że rolnicy ci ubiegali się o dopłaty do zużytego materiału siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w Agencji Rynku Rolnego, zdaniem organu, nie daje podstaw do uznania, że są oni podmiotami nieprofesjonalnymi. Dlatego też nie ma podstaw do przyjęcia, że wobec strony mogło mieć zastosowanie wyłączenie określone w art. 85 pkt 2 ustawy. Za niezasadny organ również uznał zarzut odwołania naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 6,7, i 8 kpa. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji zaniechania przez Spółdzielnię dokonania zgłoszenia prowadzenia obrotu materiałem siewnym do ewidencji w nieprzekraczalnym terminie i prowadzenia nadal obrotu materiałem siewnym, organ pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 123 ust. 2 o nasiennictwie nałożył na nią opłatę sanacyjną w wysokości 2.270,00 zł, określonej w tym przepisie, którą należy uiścić na wskazany w decyzji rachunek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółdzielni Rolników [...] zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 15 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji pomimo braku przeprowadzenia przez ten organ postępowania w całości, a następnie prowadzenie tego postępowania w całości i wydanie decyzji, co pozbawiło skarżącą jednej instancji w postępowaniu administracyjnym, co miało wpływ na wynik sprawy 2. art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie w zw. z art. 6,7,8 kpa w zw. z art. 6 ust. 1 i 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 20, 22 i 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że posiadany przez skarżącą wpis do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym wygasł, a w konsekwencji przy sprzedaży materiału siewnego działała bez zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym, podczas gdy skarżąca działała prawidłowo na podstawie posiadanego wpisu do rejestru działalności regulowanej dokonujących obrotu materiałem siewnym, które miało wpływ na wynik sprawy; 3. art. 85 pkt 2 i z art. 3 ust. 1 pkt 26 ustawy o nasiennictwie, poprzez ich błędną interpretację i błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że 1) rolnik nie może być nieprofesjonalnym odbiorcą w rozumieniu ww. ustawy oraz 2) sprzedaż materiału siewnego nie nastąpiła na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych podczas, gdy 1) rolnik może nie być profesjonalnym odbiorcą w rozumieniu ww. ustawy, a 2) sprzedaż ustalonego w toku postępowania materiału siewnego nastąpiła na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych, które miało wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 85 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 26 ustawy o nasiennictwie organ dodatkowo wyjaśnił, że nie twierdzi, że generalnie rolnik nie być nieprofesjonalnym odbiorcą, ale w tym konkretnym przypadku rolnik ze względu na ilość nabytego materiału siewnego oraz ubieganie się o dopłaty w Agencji Rynku Rolnego nie mógł być uznany za odbiorcę nieprofesjonalnego. O zamiarze prowadzenia przez stronę skarżącą materiału siewnego wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców nie świadczy to, czy w tym konkretnym przypadku nabywca użył materiału siewnego na własne potrzeby, czy też nie, ale zależy to od sposobu zorganizowania przez przedsiębiorcę formy sprzedaży. Oferowanie materiału siewnego w dużych opakowaniach oraz w nieograniczonej ilości świadczy, że zamiarem Spółdzielni nie było prowadzenie sprzedaży tylko dla nieprofesjonalnych odbiorców. Za nieprofesjonalnego odbiorcę należy uznać osobę fizyczną, która uprawia ogródek działkowy, a nie osobę prowadzącą gospodarstwo rolne, sprzedaje swoje produkty dalszym odbiorcom i osiąga korzyści w postaci dopłat do zakupionego materiału siewnego uzyskanych z Agencji Rynku Rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do dwóch kwestii, z których pierwsza - dotyczy tego, czy sprzedaż materiału siewnego przez skarżącą Spółdzielnie wymagała zgłoszenia, zaś druga - czy sprzedaży materiału siewnego dokonano na rzecz podmiotów nieprofesjonalnych. Z niekwestionowanych ustaleń organu odwoławczego wynika, że [...] Spółdzielnia Rolników w dniu [...] czerwca 2011 r. została przez [....] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w P. na podstawie art. 54 ustawy z dnia 26 czerwca 2011 r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2007 r., nr 41, poz. 271 ze zm.) wpisana do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym pod numerem [...]. W dniu 28 grudnia 2012 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie opublikowana w Dz. U. 2012, poz. 1512, której art. 140 zawarty w Tytule X - Przepisy zamieniające, przejściowe i końcowe - stwierdza utratę ważności ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. Ustawodawca w Tytule tym zawarł przepis art. 136, którego ustęp 1 stanowi ".Wpis przedsiębiorców do rejestru przedsiębiorców i rolników do rejestru rolników dokonany na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140, zachowuje ważność przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy". Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że wpisy do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym na podstawie starej ustawy wygasały z mocy ustawy z dniem 28 czerwca 2013 r., zatem więc z tym też dniem wygasł wpis Spółdzielni z dnia [...] czerwca 2011 r., tym samym obrót materiałem siewnym przez Spółdzielnię mógł być uznany za legalny tylko do tej daty. Natomiast skarżąca Spółdzielnia chcąc po dniu [...] czerwca 2013 r. nadal prowadzić legalnie obrót materiałem siewnym obowiązana była dokonać do dnia 28 czerwca 2013 r. stosownego zgłoszenia zamiaru prowadzenia materiałem siewnym. Wynika to z treści ust. 3 powołanego wyżej art. 136, w myśl której podmioty, które zgodnie z art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1 niniejszej ustawy mają obowiązek zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu odpowiednio materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, wpisane w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio do rejestru, o którym mowa w ust. 1 lub 2, mogą nadal prowadzić obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem szkółkarskim, rozmnożeniowym i nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, pod warunkiem że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zgłoszą wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzenie obrotu tym materiałem. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy - w przypadku gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym ( ust.2). Jakie dane powinno zawierać zgłoszenie określa ust. 3 art. 84 ustawy, na podstawie którego, jak stanowi ust. 4 tego artykułu, wojewódzki inspektor wpisuje przedsiębiorcę do ewidencji przedsiębiorców i wydaje mu zaświadczenie o wpisie do tej ewidencji, zawierające numer przedsiębiorcy wynikający z ewidencji przedsiębiorców ( ust. 6). W rozpoznanej nie jest sporne, że skarżąca Spółdzielnia nie legitymuje się zaświadczeniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w P. wydanym na podstawie art. 84 ust. 6 nowej ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie stwierdzającym, że została wpisana do rejestru podmiotów uprawnionych do obrotu materiałem siewnym. W tych warunkach należy stwierdzić, że obrót materiałem siewnym dokonanym przez Spółdzielnię po dacie [...] czerwca 2013 r. był nielegalny. Wobec tego ujawnienie w wyniku przeprowadzonej kontroli przez organ I instancji, że w okresie od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. skarżąca Spółdzielnia dokonała sprzedaży materiału siewnego bez uprzedniego stosownego zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym, uprawniało organy obu instancji do zastosowania art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. i na jego podstawie nałożenia opłaty sanacyjnej w wysokości 2.270 zł, określonej w tym przepisie przez ustawodawcę. Odnośnie drugiej kwestii spornej dotyczącej tego, czy sprzedaż materiału siewnego, została dokonana podmiotom nieprofesjonalnym, jak twierdzi pełnomocnik strony skarżącej, czy też nie takim podmiotom, jak uznały organy obu instancji, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 26 tej ustawy nieprofesjonalnym odbiorcą jest osoba fizyczna która nabywa materiał siewny w celu użycia na potrzeby własne i nie przeznacza tego materiału oraz wytworzonych z niego produktów na cele zarobkowe. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, należy podzielić stanowisko organu, że sprzedaży materiału siewnego skarżąca Spółdzielnia nie dokonała podmiotom nieprofesjonalnym. Ze znajdujących się w aktach sprawy faktur wynika, że zakupu materiału siewnego w postaci różnych odmian pszenżyta, pszenicy, jęczmienia dokonali rolnicy prowadzący gospodarstwa rolne, przy czym najmniejsza ilość zakupionego materiału siewnego wynosiła 1 dt, odpowiadającej 100 kg. Wobec tego, w świetle definicji nieprofesjonalnego odbiorcy nie można nie przyznać racji organowi odwoławczemu, że ilość dokonanego przez Gospodarstwo Rolne G. M., M. Z. i Gospodarstwo Rolne W. K. zakupu materiału siewnego nie wskazuje, aby został on zakupiony w celu użycia wyłącznie na własne potrzeby, zwłaszcza w sytuacji, gdy podmioty te korzystają z dopłat do zakupionego materiału siewnego od Agencji Rynku Rolnego, jako prowadzący gospodarstwo rolne. Trafnie stwierdził organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zamiar prowadzenia sprzedaży materiału siewnego wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców nie wynika z tego, czy nabywca użył materiału siewnego na własne potrzeby, czy też nie, lecz zależy od sposobu zorganizowania przez przedsiębiorcę formy sprzedaży. Sprzedaż materiału siewnego w dużych opakowaniach oraz w dużych ilościach, jak to miało miejsce w przypadku strony skarżącej, świadczy, że jej zamiarem nie było prowadzenie sprzedaży wyłącznie nieprofesjonalnym odbiorcom, gdyż dla nich materiał siewny byłby oferowany w opakowaniach mniejszych niż 100 kg (1 dt). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, nie zachodziły podstawy do zastosowania w przypadku strony skarżącej art. 85 pkt 2 ustawy, stanowiącym, iż przepisów art. 84 nie stosuje się do podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 15 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP, albowiem wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej, organ odwoławczy zgodnie z regułami wynikającym z zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) przeprowadził postępowanie odwoławcze i po jego zakończeniu wydał zgodną z prawem decyzję, którą utrzymał w mocy prawidłową decyzję organu I instancji. Z podanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.