IV SA/Wa 1326/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.), Protokolant J.D., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Syg. akt IV SA/Wa 1326/07 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem znak (...) z dnia (...) grudnia 2006 roku Minister Środowiska biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako k.p.a., art.48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 2 pkt 1a ustawy z 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska[ DZ.U nr 62, poz. 627 z póź. zmianami] dalej jako u.o.ś., § 2 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko[ DZ.U nr 257, poz. 2573 z póź. zmianami] po rozpatrzeniu zażalenia S. D. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia (...) marca 2006 roku, znak (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy ustalił, że postanowieniem z dnia (...) marca 2006 roku Wojewoda Małopolski uzgodnił, w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedsięwzięcie polegające na montażu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej (...) o oznaczeniu (...) na nowoprojektowanej kratowej wieży stalowej w S. na działce nr (...). Na postanowienie to zażalenie wniósł S. D. Strona nie zgadzała się na budowę przedmiotowej stacji bazowej wśród gęstej zabudowy wiejskiej, gdyż uważała że oddziaływanie pól elektromagnetycznych pochodzących z anten będzie miało bardzo duży, ujemny wpływ na zdrowie i życie okolicznych mieszkańców. Ponadto odwołujący się podnosił, że istnieje możliwość lokalizacji ww. przedsięwzięcia również z uwagi na fakt, że sąsiedztwo stacji bazowej wpłynie na spadek wartości jego działki. Na potrzeby postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, został sporządzony ustawowo wymagany " raport oddziaływania inwestycji na środowisko, symbol stacja (...) ‘’ wraz z aneksem, w którym uwzględniono wpływ projektowanych anten na środowisko oraz oddziaływanie na zdrowie i życie ludzi. Czynnikiem fizycznym poprzez który przedmiotowa stacja może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące, emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Zgodnie zaś z zapisem § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów[ DZ.U nr 192, poz.1883], parametrami fizycznymi – określonymi dla miejsc dostępnych dla ludzi, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości z zakresu od 300 MHz do 300 GHz są : - gęstość mocy, której dopuszczalna wartość wynosi 0,1 W/m² - wartość składowej elektrycznej pola, na której wartość dopuszczalna wynosi 7 V/m. Natężenie składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego silnie maleje wraz ze wzrostem odległości od anteny i nie stanowi żadnego zagrożenia dla środowiska. Natomiast ochrona środowiska przed natężeniem pól elektromagnetycznych jest możliwa do osiągnięcia na drodze odpowiedniej separacji przestrzennej miejsc przebywania człowieka i obszarów o zbyt intensywnym poziomie wypromieniowanych pół. W przypadku stacji bazowych, separacja sprowadza się głównie do takiego usytuowania stacji, aby dla danych parametrów nadawania, pola docierające do miejsc przebywania były w pełni bezpieczne. Zgodnie z art.122 u.o.ś. minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określa w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku. Dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości wyższych niż 300 MHz dopuszczalna gęstość mocy pola elektromagnetycznego wynosi w Polsce 0,1 W/m², natomiast zgodnie z zaleceniami Międzynarodowego Stowarzyszenia Ochrony przed Promieniowaniam Niejonizującymi dopuszczalna wartość gęstości wynosi 10 W/m². Z raportu sporządzonego w niniejszej sprawie wynika, że emisja pól elektromagnetycznych, będąca efektem eksploatacji przedmiotowej stacji nie przekroczy dopuszczalnych norm. Raport sporządzony w niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego został sporządzony zgodnie z art.52 ust.1 u.o.ś. Planowana inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Realizacja przedsięwzięcia nie zmieni też dotychczasowego sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu oraz nie wystąpi naruszenie interesów osób trzecich i będzie konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej stacji. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw do odmowy uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia. Nadto zgodnie z art. 122a u.o.ś. istnieje obowiązek wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji, jak i każdorazowo w przypadku zmiany jej warunków pracy, co stanowi dodatkową gwarancję uniknięcia ewentualnych przekroczeń norm w miejscach dostępnych dla ludności. Skargę na postanowienie Ministra Środowiska wniósł S. D. W uzasadnieniu swojej skargi podnosił on, że planowane przedsięwzięcie będzie bardzo negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi. Nadto jego zdaniem spowoduje to znaczny spadek wartości jego działki, która sąsiaduje z przedmiotową działką. Podnosił, że istnieje możliwość innej lokalizacji inwestycji, która nie będzie budziła niczyich zastrzeżeń. W dalszej części uzasadnienia podawał, że w toku tego postępowania wnosił zażalenia do Wojewody Małopolskiego, Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Głównego Inspektora Sanitarnego, Ministra Środowiska i większość tych zażaleń została uwzględniona. Argumentował, że skoro Główny Inspektor Kraju podnosił, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy art.7, art. 8, art. 24, art. 75, art.78 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. to niezrozumiałym jest dlaczego Minister Środowiska tych zarzutów nie potwierdza. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga S. D. zasługuje na uwzględnienie choć nie z powodów podnoszonych z zarzutach skargi. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. W ocenie sądu do naruszenia art. 109 § 1 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem decyzję(w tym przypadku postanowienie) doręcza się stronom na piśmie. Organ administracji ma obowiązek doręczenia stronie wszystkich pism dotyczących sprawy. Wymaga tego ogólna zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Pisma kierowane do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone jako jedna przesyłka dla stron postępowania D. i S. C. na adres (...). Sąd administracyjny zawiadamiając strony o terminie rozprawy ustalił, że pod wskazanym adresem zamieszkiwała D. H. (nie D. C.) i zmarła w dniu 6 maja 2006 roku. Tak więc zasadniczo pozostaje nierozstrzygnięta wątpliwość, czy organ prawidłowo oznaczył strony tego postępowania, i jeżeli faktyczną uczestniczką tego postępowania była D. H., to na pewno nie otrzymała ona zaskarżonego postanowienia, ponieważ w dacie jego wydawania już nie żyła, co potwierdza odpis aktu zgonu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W tej sytuacji należy uznać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a być może i do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy czyniąc pełne ustalenia faktyczne, winien ustalić ponad wszelką wątpliwość czy uczestnikiem postępowania była D. C. i czy ona otrzymała postanowienie , czy też D. H., na co wskazują pisma organu gminy. W przypadku śmierci strony w toku postępowania organ winien zastosować przepis art.97 § 1 pkt 1 k.p.a. Dalsze postępowanie winno być prowadzone z udziałem jej spadkobierców. Nadto organ winien zauważyć iż działka sąsiadująca z działką na której ma być realizowana inwestycja, będąca własnością S. D. została sprzedana. W związku z powyższymi uchybieniami poza oceną sądu pozostały zarzuty podnoszone w skardze, ponieważ dopiero prawidłowe ustalenia faktyczne, pozwolą prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. Z tych też względów biorąc za podstawę art.145 § pkt 1 lit. b i c) p..p.s.a orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art.152 p.p.s.a stwierdzono wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia.