IV SA/Wa 133/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Mazur Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. z dnia (...) grudnia 2003 r. Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta (...) W. z dnia (...) lutego 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na wykonaniu przyłączy: kanalizacyjnego i wodociągowego dla budynku mieszkalnego położonego w W. przy ul. P. (...). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że decyzja organu I instancji jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy (...) nr (...) z dnia (...)maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. (...) Nr 19), według których przedmiotowy teren położony jest częściowo w liniach rozgraniczających drogi krajowej – ul. P. o szer. 90 m oraz częściowo w granicy jednostki bilansowej stanowiącej teren adaptowanej i projektowanej zabudowy jednorodzinnej. Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity DZ. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podkreślił, że treść decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wszystkie elementy określone w art. 42 ust. 1 wyżej cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., jak również został sporządzony załącznik graficzny do przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących braku określenia szczegółowego usytuowania planowanej inwestycji względem nieruchomości graniczących z obszarem inwestycji oraz sprawy oddziaływania planowanej inwestycji na tę nieruchomość, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że kwestie te będą mogły być podnoszone dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto podniesiono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest decyzją budowlaną, a jedynie uprawnia ona do wystąpienia o uzyskanie pozwolenia na budowę i wydanie takiej decyzji nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień inwestorowi w stosunku do przedmiotowego terenu, ani też nie narusza prawa własności ich właścicieli, sąsiadów bądź też jakichkolwiek praw osób trzecich (art. 46 ust. 2 ww. ustawy). Skargę na powyższą decyzję wniosła M.R. domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła, że inwestycja polegająca na wykonaniu przyłączy do istniejącego budynku nie została w decyzji jednoznacznie określona na terenie działki i wykonanie jej może spowodować degradację pozostałej, leżącej w głębi terenu części nieruchomości, a także może drastycznie ograniczyć możliwości dojazdu oraz wykonania przyłączy do dalszej części terenu działki i w ten sposób uniemożliwić jej zagospodarowanie. W ocenie skarżącej kompleksowe zagospodarowanie terenu z uwzględnieniem zachowania funkcji terenów sąsiednich planowanej inwestycji stanowi przedmiot regulacji w decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącą. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Wskazane przepisy pozwalają na kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia niezależnie od zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą. W rozpoznawanej sprawie organy administracji, ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wykonaniu przyłączy: kanalizacyjnego i wodociągowego do istniejącego budynku mieszkalnego, działały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W tym miejscu należy zauważyć, że na gruncie tej ustawy, nie każde zamierzenie inwestycyjne wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przypadki, w których ustawodawca przewidział obowiązek podjęcia rozstrzygnięcia w takiej formie zostały ściśle określone w art. 39 ww. ustawy. W konkretnym przypadku przedmiotem inwestycji jest wykonanie przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego jako samodzielnego urządzenia budowlanego i doprowadzenie go do już istniejącego budynku. W związku z treścią art. 39 ust. 1 ww. ustawy rozważenia wymaga problem, czy konkretne przyłącze (jego budowa) może być traktowana jako obiekt budowlany. Otóż kwestia ta została wyjaśniona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej dnia 15 maja 2000 r. OPS 20/99/ONSA 2000/4/133), wydanej co prawda na tle art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), ale mającej znaczenie ogólne w zakresie rozumienia terminu "obiekt budowlany". W uchwale tej NSA przyjął, że wykonanie przyłącza wodociągowego jako samodzielnego urządzenia budowlanego i doprowadzenie go do już istniejącego obiektu nie jest budowaniem obiektu budowlanego. Skoro zatem przyłącze nie stanowi obiektu budowlanego, to wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie znajduje umocowania w przepisie art. 39 ust. 1 ww. ustawy. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 2 wyżej cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Dokonana wyżej cyt. ustawą z dnia 27 marca 2003 r. nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) do katalogu robót, na których wykonanie nie jest wymagane pozwolenie na budowę wprowadziła przyłącza do budynków: elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne. Znowelizowany przepis art. 29 Prawa budowlanego wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego orzekania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w niniejszej sprawie (...) grudnia 2003 r., a więc winno uwzględnić już zmiany stanu prawnego wprowadzone cytowaną wyżej ustawą, nowelizującą Prawo budowlane z 1974 r. Tymczasem organ odwoławczy pominął tę okoliczność (mającą w sprawie podstawowe znaczenie) i nie odniósł się w ogóle do zaistniałej zmiany stanu prawnego, czego skutkiem było wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).