IV SA/Wa 1332/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: - ustanowić dla skarżącego adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarżący M. J. w piśmie z dnia 25 czerwca 2012 r. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia obrońcy z urzędu w niniejszej sprawie. W nadesłanym do Sądu w dniu 3 sierpnia 2012 r. urzędowym formularzu PPF skarżący wskazał, iż od dnia 25 stycznia 2010 r. przebywa w jednostce penitencjarnej, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Skarżący oświadczył, iż nie jest obecnie zatrudniony, nie otrzymuje jakichkolwiek dochodów. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Z dołączonego do skargi orzeczenia lekarskiego z dnia 30 kwietnia 2003 r. wynika, iż skarżący na trwałe zaliczony został do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy. Wnioskodawca przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, jednak należy mieć na uwadze, iż ma utrudnione możliwości w uzyskiwaniu dochodów. Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego w formularzu wniosku skarżący obecnie nie jest zatrudniony w placówce, w której przebywa, nie posiada również żadnych innych źródeł dochodów. Powyższe okoliczności wskazują, iż brak jest podstaw do uznania, iż wnioskodawca posiada wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów zastępstwa procesowego. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.