IV SA/Wa 1337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z 31 grudnia 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania M. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie ze skargi ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W piśmie z dnia 25 stycznia 2016 r. skarżący, w ustawowym terminie, złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sprzed nowelizacji z 15 sierpnia 2015 r. z tego względu, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 2 lipca 2014 r., a więc przed nowelizacją. Zgodnie powołanym przepisem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności. Oświadczył, że posiada niezbędny sprzęt do działalności usługowej i środki transportu, ponadto jest właścicielem dwóch lokali o pow. 242 m2 i 61m2. Ma na utrzymaniu troje dzieci i osobę, która się nimi zajmuje. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. wezwano wnioskodawcę do nadesłanie – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania: a) wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich 3 miesięcy; b) dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów c) odpisów zeznań podatkowych za ostanie dwa lata; d) kopii dokumentów wskazujących wysokość ponoszenia w okresie ostatnich 3 miesięcy wydatków Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2015 r., jednak pozostało bez odpowiedzi. W ocenie Sądu nieprzedłożenie dokumentów stanowiących odpowiedź na powyższe wezwanie nie pozwala na rzeczywistą ocenę możliwości płatniczych skarżącego. Należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji majątkowej, która pozwalałaby na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.