IV SA/Wa 1339/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "N." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -oddala skargę- Decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]Zarząd W. po rozpatrzeniu wniosku inwestorów: S.W., T.W., M.W., M.S. i M.G. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego usługowo-biurowego wraz z nadwieszeniem w zabudowie pierzejowej z garażem podziemnym, wjazdem i wyjazdem przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie W.. Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Budowlano Mieszkaniowa "N." w W., w imieniu której działa pełnomocnik r. pr. W.B. wskazując w odwołaniu na wątpliwości związane z przebiegiem granicy pomiędzy działkami [...] i [...], które w ocenie odwołującej się mają wpływ na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na działce nr [...]. Nadto odwołująca się Spółdzielnia podniosła, iż przeprowadzona w sprawie analiza została wykonana w sposób nierzetelny, a parametry ustalone dla nowej zabudowy w zaskarżonej decyzji odbiegają od parametrów, które były ustalone w decyzji o warunkach zabudowy wydanej w 2009 r. dla tej samej działki. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku, znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "N.", reprezentowanej przez pełnomocnika r. pr. W.B. od decyzji Zarządu W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego usługowo-biurowego wraz z nadwieszeniem w zabudowie pierzejowej z garażem podziemnym, wjazdem i wyjazdem przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie W. orzekło o utrzymaniu w mocy w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz właściwie zastosował przepisy prawa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie prawidłowo wyznaczony został teren analizowany oraz przeprowadzono analizę istniejącej tam zabudowy której wyniki w postaci graficznej i tekstowej załączone zostały do decyzji. W analizie w sposób dokładny określono parametry wszystkich obiektów które znalazły się w obszarze analizowanym i w oparciu o nie ustalono warunki zabudowy w skarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że z załączonej do decyzji analizy działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Dominującą funkcją obszaru jest funkcja mieszkaniowa wielorodzinna oraz jednorodzinna. W obszarze analizowanym, jak wynika z przeprowadzonej analizy występuje również zabudowa usługowo biurowa. Zatem w ocenie Kolegium organ I instancji i prawidłowo uznał, że planowana inwestycja tj. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego usługowo- biurowego wraz z nadwieszeniem w zabudowie pierzejowej z garażem podziemnym, wjazdem i wyjazdem przy ul. [...]na działce nr ew. [...]w obrębie [...]-[...]-[...] będzie stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (biurowej) w rejonie. Zdaniem Kolegium decyzja nie narusza także przepisów odrębnych, które mogłyby mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów Spółdzielni organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem ustalone w zaskarżonej decyzji parametry dla nowej inwestycji znajdują uzasadnienie w przeprowadzonej w sprawie analizie zarówno w części tekstowej, jak i graficznej. Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia wskaźnika zabudowy, Kolegium wskazał, iż jest on bezpodstawny. W części graficznej wskazano powierzchnie zabudowy działek znajdujących się w obszarze analizowanym, co pozwala na określenie wskaźnika zabudowy dla działki objętej planowaną inwestycją. Jak wynika z analizy wskaźnik został ustalony jako średni i ustalenie to znajduje odzwierciedlenie w załączonej analizie. Również zarzuty dotyczące pozostałych wskaźników są bezzasadne. Organ I instancji ustalając poszczególne parametry uzasadnił dlaczego przyjął dla nowej inwestycji takie, a nie inne parametry. Organ odwoławczy wyjaśnił, że o nierzetelności przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie analizie nie może świadczyć jej odmienność, a w zasadzie odmienność ustalonych na jej podstawie parametrów dla nowej zabudowy, od analizy sporządzonej w 2009 r. dla innej inwestycji planowanej na działce nr [...]. Ustalanie warunków zabudowy nie polega bowiem na pokonywaniu wydawanych kolejno po sobie decyzji o warunkach zabudowy dla danego terenu, a na ustalaniu parametrów dla poszczególnych inwestycji objętych wnioskiem. Zatem takie porównywanie w ocenie kolegium nie powinno być przedmiotem postępowania. Organ prowadzące postępowanie zobowiązane są do przeprowadzenia analizy i ustalenia parametrów dla planowanej inwestycji na podstawie wyników przeprowadzonej analizy. Odnosząc się zarzutu pominięcia okoliczności istotnych dla sprawy również organ uznał je za nieuzasadnione, ponosząc że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż dokonanie nadbudowy jest dopuszczalne w obszarze analizowanym. Nadwieszenia występują w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Natomiast uwagi spółdzielni zostały przytoczone oraz omówione w uzasadnieniu decyzji. Kolegium stwierdziło także, że spór dotyczący przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...]i [...] nie jest przedmiotem postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Ponadto decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do ternu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Pismem z dnia 13 czerwca 2012 r. Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "N. " z siedzibą w W. zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. i wniosła o uchylenie obu w/w decyzji. Spółdzielnia zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu i w konsekwencji przyjęcie wadliwego obszaru analizowanego. Zdaniem skarżącej, budynek wnioskodawców naruszy granicę działki ew. nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...]. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012r. oraz decyzji Zarządu W. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając iż pomimo, iż przyjęty dla analizy porównawczej teren pokrywa się z terenem przyjętym do analizy porównawczej przy wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej działki z dnia [...]marca 2009r. oraz iż w terenie tym nie przybył jakikolwiek budynek, który mógłby tę ocenę przyjąć w odmiennym kształcie, to ustalenia obecnej decyzji z decyzją z dnia [...]marca 2009 roku różnią się zasadniczo. Do podstawowych rozbieżności należą: a) ustalona szerokość elewacji frontowej (w 2009 roku 13 metrów, obecnie 14 metrów); b) wielkość powierzchni zabudowy (w 2009 roku 45%, obecnie 57%); c) maksymalna wysokość (w 2009 roku 18 metrów ograniczone jednakże do części przylegającej do budynku na skrzyżowaniu [...] i [...], przy 12,5 metra w części przylegającej do budynku [...], przy określoną obecną decyzją wysokością 19 metrów dla całego budynku; d) brak wprowadzenia maksymalnej szerokości budynku, która w decyzji z dnia 2009 roku została ustalona na 8 m2; e) odmienna wymagana geometria dachu (w 2009 dach stromy dla części przylegającej do budynku na skrzyżowaniu [...] i [...] oraz płaski dla części przylegającej do budynku [...] - obecnie w całości płaski). Zdaniem skarżącej najbardziej czytelnym przykładem błędnych ustaleń organu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jest ustalenie średniej powierzchni zabudowy w analizowanym obszarze. Organ ustalił, iż wskaźnik ten kształtuje się w granicach 23%-89%, czyli średnio 57%, gdy tymczasem wskaźnik ten według skarżącej wynosi od 20%-68%, co daje średnią nie przekraczającą 44%. Skarżąca wskazał także, że dopuszczając nadwieszenie budynku nad pasem drogowym ul. [...] o wysięgu max. 2 m organ całkowicie dowolnie ustalił, iż na obszarze analizowanym występują liczne budynki z wykonanymi nadwieszeniami (wykuszem) będące cechą charakterystyczną i wyróżniającą analizowany obszar urbanistyczny. Ustalenia te są całkowicie wadliwe, bowiem w analizowanym obszarze nie ma ani jednego obiektu, który dysponowałby nadwieszeniem o wysięgu 2m. Nadwieszenie to jest całkowicie nieuprawnione ze względu na spójność architektoniczną i obowiązek ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Organ dokonał zaniechania w postaci ustalenia wielkości nadwieszeń na obszarze poddanemu analizie porównawczej. Organ nie uzasadnił czym motywuje przyjętą wielkość 2 metrów. Dopuszczając nadwieszenie o wysięgu 2 m organ nie uwzględnił również warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w szczególności nie uwzględnił, iż wykonanie nadwieszenia będzie wiązało się z okaleczeniem starego klonu polnego o dużej wartości, które to drzewo utraciłoby możliwości swobodnego rozwoju, co w konsekwencji doprowadzi do jego degradacji. Nadwieszenie będzie miało poważne konsekwencje dla możliwości korzystania z lokali budynku sąsiedniego, posadowionego przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...] przez zacienianie lokali. W ocenie skarżącej organ nie odniósł się do zarzutów wniesionych przez skarżącą na etapie postępowania poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 16 stycznia 2013r. uczestnicy postępowania reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego K.W. wnieśli o oddalenie skargi. Inwestor wyjaśnił, że z mapy sporządzonej dla nieruchomości na której planowana jest inwestycja do celów projektowych przez geodetę uprawnionego W.J. w dniu [...] stycznia 2010 roku i przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego pod numerem: [...] wynika, iż to właśnie budynek skarżącej zlokalizowany przy ul. [...] został częściowo wzniesiony na nieruchomości inwestora. Wobec powyższego, oczywiste jest, że wbrew twierdzeniom skarżącej, budynek wnioskodawców nie naruszy granicy działki ew. nr [...] z obrębu [...], lecz to istniejący już budynek Spółdzielni zajął część działki nr [...] z obrębu [...]stanowiącej własność inwestorów. Uczestnicy wyjaśnili także, iż obszar analizowany w niniejszej sprawie wyznaczony został zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z treści załącznika nr 2 do decyzji z dnia [...] marca 2009 roku wynika, iż granice obszaru objętego analizą wyznaczono w odległości około 50 metrów od granic terenu inwestycji, natomiast zgodnie z treścią załącznika nr 2 do decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. wynika, iż granice obszaru objętego analizą wyznaczono w odległości około 60 metrów od granic terenu. Ponadto, w rejonie inwestycji w 2011 roku został wybudowany i oddany do użytkowania nowy budynek, tj. budynek zlokalizowany przy ul. [...], a także dokonano nadbudowy budynku przy ul. [...]. Dopuszczalna powierzchnia zabudowy stanowi więc średnią tego parametru na obszarze analizowanym. Inwestorzy wskazali również, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika że w obszarze analizowanym, a nawet w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji planowanej występują nadwieszenia. Nadwieszenia o wysięgu 1,25 metra występują w budynkach przy ul. [...] oraz w budynku przy ul. [...], tj. w budynkach zlokalizowanych w obszarze analizowanym. W nadwieszenia o wysięgu 1,35 metra wyposażony został nowopowstały budynek przy ul. [...], a ponadto wykusze występują w bezpośrednio sąsiadującym z budynkiem planowanym na przedmiotowej nieruchomości - budynku posadowionym przy ul. [...], w którym znajduje się biuro skarżącej. Załączona do niniejszego pisma tabela przedstawia wysięg nadwieszeń zlokalizowanych m. in. w budynkach przy ul. [...], [...],[...],a więc w rejonie Nieruchomości. Z przedmiotowej tabeli wynika, iż nadwieszenia istniejące w w/w budynkach osiągają wymiary nawet do około 2,5 metra. W ocenie inwestora planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na wiekowy klon polny , na dowód czego przedstawili opinię dendrologa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu [...] W. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] W. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego usługowo-biurowego wraz z nadwieszeniem w zabudowie pierzejowej z garażem podziemnym, wjazdem i wyjazdem przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...]-[...]-[...] na terenie W. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, a jednym z nich jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jest jej zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o które mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo - tzn. zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. - wyznaczył obszar analizowany i biorąc pod uwagę funkcję zabudowy znajdującej się na "działkach sąsiednich" (w ogólnie przyjętym w , orzecznictwie sądów administracyjnych szerokim znaczeniu tego pojęcia) prawidłowo ustalił, iż planowana zabudowa nie godzi w zastany stan rzeczy, a stanowisko swoje szczegółowo uzasadnił w treści zaskarżonej decyzji. Brak również zastrzeżeń co do poczynionych przez orzekające w sprawie organy dotyczące parametrów planowanej inwestycji. Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy zagospodarowania obszaru, wynika, iż realizacja planowanej inwestycji jest możliwa przy zachowaniu określonych wymogów i warunków, które pozwolą na zachowanie harmonijnych relacji przestrzennych obowiązujących w analizowanym terenie. Działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Dominującą funkcją obszaru jest funkcja mieszkaniowa wielorodzinna oraz jednorodzinna. W obszarze analizowanym, jak wynika z przeprowadzonej analizy występuje również zabudowa usługowo biurowa. W ocenie Sądu zatem prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że planowana inwestycja tj. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego usługowo- biurowego wraz z nadwieszeniem w zabudowie pierzejowej z garażem podziemnym, wjazdem i wyjazdem przy ul. [...]na działce nr ew. [...]w obrębie [...]-[...]-[...] będzie stanowić kontynuację istniejącej na tym terenie funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (biurowej). Podkreślenia wymaga, iż decyzja o warunkach zabudowy nie określa warunków technicznych czy budowlanych, jakie powinna spełniać planowana inwestycja, lecz wskazuje, czy wobec występującej na danym terenie zabudowy realizacja tej inwestycji będzie stanowić kontynuację istniejącej zabudowy oraz funkcji. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza również o usytuowaniu obiektów w ramach działki, w stosunku do innych obiektów i w stosunku do granicy działki. Odnosząc się do zarzut skargi, iż budynek wnioskodawców naruszy granicę działki ew. nr [...]z obrębu [...]-[...]-[...], podnieść należy iż kwestia przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tym bardziej, iż stosownie do treści art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Strona skarżąca wskazała także, iż ustalone obecnie parametry dla planowanej inwestycji różnią się od tych które ustalone zostały w decyzji z 2009r. Podkreślić należy, iż Sąd w niniejszym postępowaniu oceniał wyłącznie decyzję z [...] kwietnia 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, iż parametry dla planowanej inwestycji ustalone zostały na podstawie analizy istniejącej na obszarze analizowanym zabudowy i jej wskaźników zabudowy. Kwestionowany przez stronę skarżącą wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy dla planowanej inwestycji, jak wynika z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy z 2011 r. określony został jako średnia tego parametru na obszarze analizowanym. Strona skarżąca zarzuciła także, że dopuszczając nadwieszenie budynku nad pasem drogowym ul. [...] o wysięgu max. 2 m, organ całkowicie dowolnie ustalił, iż na obszarze analizowanym występują liczne budynki z wykonanymi nadwieszeniami (wykuszem) będące cechą charakterystyczną i wyróżniającą analizowany obszar urbanistyczny. Zarzut ten w ocenie Sądu uznać należy za bezzasadny albowiem organ odniósł się do kwestii dopuszczalności nadwieszeń, wskazując w treści załącznika nr 2 - część opisowa - do decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., iż w analizowanym obszarze urbanistycznym, występują liczne budynki z nadwieszeniami, co jest cechą charakterystyczną i wyróżniającą ten obszar. Jak wynika z akt administracyjnych wysięg istniejących nadwieszeń sięga do 2,50 m. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.