IV SA/Wa 134/21

Warszawa, 24 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze sprzeciwu H. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] postanawia: odrzucić sprzeciw. H. P. (dalej: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2021 r. (k. 1) wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie własnego numeru PESEL oraz nadesłanie podpisanego egzemplarza sprzeciwu. Powyższa korespondencja zawierające przedmiotowe wezwanie została doręczona stronie w dniu 17 lutego 2021 r. (zpo – k. 121), a zatem termin na uzupełnienie braku formalnego upływał z dniem 24 lutego 2021 r. Pismem z dnia 24 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o przedłużenie terminu o 1 dzień do wykonania wezwania. Następnie, w dniu 25 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego), skarżący przesyłając do Sądu formularz PPF, wskazał swój numer PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W świetle art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto, zgodnie z art. art. 46 § 2 pkt 1b p.p.s.a., pismo powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. przez wezwanie strony o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Analiza akt wskazuje, że wezwanie o wskazanie numeru PESEL oraz do podpisania sprzeciwu zostało prawidłowo doręczone w dniu 17 lutego 2021 r., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upływał w dniu 24 lutego 2021 r. Tymczasem, strona w ostatnim dniu terminu (24 lutego 2021 r.) wniosła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, zaś 25 lutego 2021 r. (po terminie) nadesłała do Sądu wraz z formularzem PPF – numer PESEL. Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia strona nie nadesłała podpisanego egzemplarza sprzeciwu. Powyższa korespondencja nie może być uznana za prawidłowe uzupełnienie braków formalnych sprzeciwu, z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu. Sąd podkreśla, że z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04). Zarazem Sąd wskazuje, że wniosek strony o przedłużenie o 1 dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ wynikający z art. 49 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, który nie podlega wydłużeniu ani skróceniu. Stosownie bowiem do art. 84 p.p.s.a. przewodniczący może przedłużyć, bądź skrócić tylko termin sądowy, tj. taki, którego długość został oznaczony przez sąd, a nie przepis ustawy (postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 roku, sygn. akt II GSK 2192/14). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 64b p.p.s.a odrzucił sprzeciw.