IV SA/Wa 1342/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi O. S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 134 Kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez O. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia, iż dawny zespół dworsko-parkowy położony w miejscowości C., nie podlegał regulacjom przepisów dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] została doręczona pełnomocnikowi O. S. - adw. M. M. 15 lutego 2008r. Termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął zatem w dniu 29 lutego 2008 r. Odwołanie adw. M. K. reprezentującego O. S. nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 5 marca 2008 r., a zatem po terminie do wniesienia odwołania od omawianej decyzji Wojewody [...], co skutkowało koniecznością stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 134 Kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł O. S., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu, iż wydane ono zostało z naruszeniem art. 40 § 2 i 137 Kpa. W ocenie skarżącego decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2008r. została odebrane przez osobę nieupoważnioną do występowania w jego imieniu. Nie zgadzał się on bowiem na udzielenie przez reprezentującego go pełnomocnika substytucji. Ponadto wskazano, iż zaskarżone postanowienie odnosi się do odwołania wniesionego przez adw. M. K., które było jedynie uzupełnieniem odwołania wniesionego w terminie przez adw. M. M. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, następstwem czego jest ostateczność decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32 oraz wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, niepubl.). Jest to bowiem okoliczność (kategoria) obiektywna (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, niepubl.). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż błędnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przyjął, iż skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. z uchybieniem terminu. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. została właściwie doręczona pełnomocnikowi skarżącego tj. adw. M. M., 15 lutego 2008r. Należy przy tym podnieść, iż wbrew zarzutom skargi, osoba która odebrała tą decyzję w imieniu pełnomocnika skarżącego, działała na podstawie substytucji udzielonej jej zgodnie z zakresem znajdującego się w aktach sprawy, pełnomocnictwa z dnia 13 lipca 2007r., na podstawie którego skarżący upoważnił adw. M. M.do prowadzenia jego sprawy, z prawem substytucji. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 Kpa, upływał zatem w dniu 29 lutego 2008r. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w dniu 29 lutego 2008r., a zatem w terminie do wniesienia odwołania do organu I instancji wpłynęło odwołanie z dnia 26 lutego 2008r., wniesione przez pełnomocnika skarżącego- adw. M. M. Następnie, upoważniony również do reprezentowania skarżącego adw. M. K., w dniu 5 marca 2008r. wniósł w sprawie pismo zatytułowane "odwołanie". W ocenie Sądu, wobec wniesienia w ustawowym terminie odwołania przez skarżącego (odwołanie wniesione w dniu 29 lutego 2008r. ) brak było podstaw do uznania później wniesionego pisma z 5 marca 2008r., za odwołanie. Pismo to w okolicznościach niniejszej sprawy należało bowiem, potraktować, jako uzupełnienie wniesionego w terminie, przez innego pełnomocnika skarżącego odwołania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 Kpa i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.