IV SA/Wa 1344/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2014 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2013r. w całości oraz stwierdził nieważność decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w B. z dnia [...] sierpnia 2012r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 30 lipca 2012r. Wójt Gminy B. wystąpi do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o odstępstwo od wybranych zakazów obowiązujących w stosunku do gatunków objętych ochronną gatunkową, tj. bobra europejskiego i wydry. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. RDOŚ w B. zezwolił na odstrzał 8 osobników bobra europejskiego i jednorazową rozbiórkę 4 tam bobrowych zlokalizowanych na rzeczce [...], w pobliżu działek o nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie wsi T., gm. B. oraz preparowanie, przetrzymywanie i posiadanie okazów pochodzących z odstrzelonych osobników bobra europejskiego. RDOŚ w B. nie zezwolił na wnioskowane odstępstwa od zakazów obowiązujących do wydry – zabicie, preparowanie, przetrzymanie. W dniu 4 lutego 2013r. Stowarzyszenie P. zwróciło się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. GDOŚ odmówił stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji RDOŚ w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zdaniem organu nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o przepisy prawa, nie była wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącą stroną w sprawie, była wykonalna, wykonanie decyzji nie wywołałoby czynu zagrożonego prawem i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem organu RDOŚ w B. prawidłowo dokonał oceny, że zezwolenie to nie wpłynie negatywnie na stan populacji tego gatunku. Organ wyznaczył termin odstrzału bobra poza jego okresem rozrodczym, po uwzględnieniu biologii i ekologii tego gatunku. W opinii GDOŚ Wójt Gminy B. mógł wystąpić w charakterze strony w sprawie, mimo, iż działki, na których występują szkody wyrządzone przez bobra, stanowią własność prywatną. Wójt Gminy B. wystąpił do RDOŚ w B. z wnioskiem w odpowiedzi na zbiorowy wniosek mieszkańców wsi T. z dnia 30 lipca 2012 r.. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań gminy. Wójt działał więc zgodnie ze swoimi kompetencjami. Nadtop organ wywiódł, że art. 56 uoop nie określa listy podmiotów mogących występować z wnioskiem o zezwolenie na odstępstwo od zakazów. Pominięcie w rozdzielniku decyzji niektórych stron postępowania, tj. właścicieli zalewanych działek stanowi wadę postępowania, nie jest to jednak wada z art. 156 § 1 k.p.a. Pismem z dnia 6 grudnia 2013 r. Stowarzyszenie zwróciło się do GDOŚ z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stowarzyszenie wywodziło, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszaniem prawa. Rozpatrując ponownie sprawę GDOŚ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie został wydana z z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 uoop jest regionalny dyrektor ochrony środowiska na obszarze swojego działania. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną oraz decyzja w dniu jej wydania nie była niewykonalna. W ocenie organu kontrowana decyzja nie jest obciążana wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa, jak również jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Decyzja nie została także skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zdaniem organu Wójt Gminy B. mógł wystąpić w sprawie w charakterze strony, mimo, że działki, na których występują szkody wyrządzone przez bobra stanowią własność prywatną. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zdania własne gminy obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. W ocenie organu należało uznać, że Wójt gminy działał zgodnie ze swoimi kompetencjami. Ponadto art. 56 uoop nie określa listy podmiotów mogących występować z wnioskiem o zezwolenie na odstępstwo od zakazów. Organ wywiódł, że pominięcie w rozdzielniku decyzji niektórych stron postepowania, tj. właścicieli zalewanych działek stanowi niewątpliwie wadę postępowania, nie jst to jednak żądna z wad o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu istotne jest przeanalizowanie, czy decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem praw. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wydać zezwolenie na odstępstwo od zakazów obowiązujących w stosunku do gatunków objętych ochroną częściową, w tym bobra europejskiego, w przypadku gdy spełnione są jednocześnie trzy przesłanki: 1. brak jest rozwiązań alternatywnych do planowanych dział, 2. planowane działania "nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów", 3. zachodzi jedna z przesłanek o których mowa w art. 56 ust. 4 pkt 1-7 uoop, w tym "wynikają z konieczności ograniczenia poważanych szkód w odniesieniu do upraw rolnych, inwentarza żywego, lasów, rybostanów, wody lub innego rodzaju mienia". W ocenie organu niezbędnym jest zbadanie czy wszystkie przesłanki zostały przeanalizowane. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że RDOŚ w B. dokonał analizy rozwiązań alternatywnych. Odzwierciedleniem tej analizy jest wskazanie, że obiekty stawowe na terenie, których powstały szkody powodowane przez bobra europejskiego były ogrodzone siatką. Jednak zabezpieczenie to nie przyniosło żadnego rezultatu. Ustosunkowują się do zarzutów Stowarzyszenia, organ wywiódł, że RDOŚ w B. nie odniósł się do możliwych rozwiązań. GDOŚ podkreślił, że co prawda nie mają one wszystkie zastosowania do głównego rodzaju szkód jakim miało zapobiec wydanie decyzji. Nie zmienia to jednak faktu, że część z nich mogła mieć potencjalne zastosowanie, jak np. urządzenie przelewowe w odniesieniu do podtapiania terenu, urządzenia elektryczne, czy też siatki wmontowane w skarpy w przypadku obiektów stawowych. Zdaniem GDOŚ organ wydając kontrolowaną w trybie nadzwyczajnym decyzje nie dokonał pełnej analizy potencjalnie możliwych do zastosowania rozwiązań alternatywnych. Organ wywodził, że RDOŚ w B. powinien przeanalizować brak szkodliwości planowanych działań "dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów". W ocenie organu kontrolującego RDOŚ w B. analizując wpływ planowanych działań na populację bobra europejskiego prawidłowo odniósł zakres wielkości oddziaływania do populacji krajowej tego gatunku. Zdaniem GDOŚ odniesienie skali oddziaływań do populacji bobra europejskiego na terenie województwa podlaskiego nie można uznać za błędne i rażące naruszenie prawa, jeśli odnosi się to do zezwolenia na odstępstwo z zakresu ochrony gatunkowej. Organ zauważył, że odrębną sprawą pozostaje możliwość wpływu tych działań na obszar [...], którego przedmiotem ochrony jest również bóbr europejski. W uzasadnieniu do przedmiotowej decyzji brak jest analizy pod kątem możliwego negatywnego wpływu planowanych działań na obszar [...], co w ocenie organu uznać należy za błąd. Organ argumentował, że istotnym zagadnieniem podnoszonym przez Stowarzyszenie jest brak przeanalizowania wpływu planowanych działań na inne niż bóbr europejski gatunki podlegające ochronie gatunkowej. Wśród nich Stowarzyszenie wskazuje m.in. dzięcioła białogrzbietego, dzięcioła trójpalczastego, derkacza, orlika krzykliwego i gatunki płazów (gatunki stwierdzone w sąsiedztwie przedmiotowego stanowiska bobra). Zgodnie z art. 56 ust. 4 uoop jedną z przesłanek niezbędnych do wydania zezwolenia z zakresu ochrony gatunkowej jest brak szkodliwości planowanych działań, w tym przypadku niszczenia tam bobrowych i zabijania osobników bobra europejskiego "dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów". Z wykładni gramatycznej interpretacji przepisu wynik jasno, że dotyczy to wszystkich gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, a tym samym również innych niż bóbr europejski, którego dotyczy przedmiotowa derogacja. Przepis ten jest jasno sformułowany i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Organ stwierdził, że w uzasadnieniu do decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., RDOŚ w B. nie zawarł zapisów mogących świadczyć o przeprowadzeniu przez organ przedmiotowej analizy. Bóbr europejski jest gatunkiem, który w sposób silny może kształtować warunki siedliskowe z uwagi na umiejętność wznoszenia budowli hydrotechnicznych zmieniających stosunki wodne i zwiększających retencję wody. Dlatego ingerencja w jego siedliska i jego populacje może oddziaływać na inne gatunki korzystające z utworzonego przez niego siedliska. W przedmiotowym przypadku występuje realne prawdopodobieństwo, że opisana wyżej zależność zachodzi. W ocenie GDOŚ decyzja RDOŚ w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak:, zawiera wadę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa - co powoduje, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa wynika z braku przeanalizowania przez RDOŚ w B. wpływu planowanych działań dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów oraz uprawdopodobnienia możliwości zajścia szkodliwego wpływu dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt. Ponadto nie przeanalizowano prawdopodobnie możliwych do zastosowania rozwiązań alternatywnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła Gmina B. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przy wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Doszło do raczącego naruszenia prawa oraz naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, która wywołała już nieodwracalne skutki prawne. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niedopuszczenie stron do udziału w sprawie na etapie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej wydaniem decyzji GDOŚ z dnia [...] listopada 2014 r. . Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 56 ust. 4 uoop poprzez przyjęcie, że wydanie zezwolenia na odstrzał 8 sztuk bobrów i jednorazową rozbiórkę tam jest szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie dziko żyjących populacji chronionych gatunków zwierząt tj. ptaków. Zarzucono ponadto naruszenia art. 56 ust. 4 pkt 2 uoop poprzez całkowite pominięcie, ze wydanie zezwolenia na odstrzał bobra było konieczne ze względu na ograniczenia poważanych szkód w odniesieniu do mienia. Skarżąca wywodziła, że kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja została już wykonana. Stronom nie zapewniono udziału na każdym etapie postępowania. Nie poinformowano stron o złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie doręczono odpisu takiego wniosku, zamykając drogę do ustosunkowania się do stawianych zarzutów . Zdaniem Gminy B. zarzut negatywnego wpływu na chronione populacje derkacza i orlika krzykliwego nie ma podstaw merytorycznych. Jednorazowe rozebranie tam daje jedynie możliwość chwilowego osuszenia terenu pozwalając na wykonanie prac polowych i faktycznie powoduje poprawę warunków żerowania tych ptaków. Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia analizy ewentualnej skuteczności zastosowania alternatywnych metod ochrony przed bobrami, skarżąca wskazała, że mieszkańcy wielokrotnie, lecz bezskutecznie próbowali stosować środki ochrony przed bobrami. Nie przyniosło efektu grodzenie trenów, gdyż bobry przedrążyły podziemne nory, w związku z tym niemożliwe było zastosowanie przewodów elektrycznych. Nieskuteczne okazało się również zabezpieczenie pni drzew plastikowymi osłonami., albowiem bobry je zdzierały i ścinały drzewa. Stosowanie środków zapachowych także nie przyniosło efektu. Skarżąca podkreśliła, ze GDOŚ pominął negatywne skutki działalności bobrów na uprawy i sposób zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził , że narusza ona przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że decyzja administracyjna podlegająca kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy będącej przedmiotem kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji lecz rozstrzyga jedynie co do nieważności albo niezgodności z prawem badanej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy, co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie zaś organ nie wyjaśnił i nie wskazał jakie konkretnie przepisy prawa materialnego, czy tez przepisy postępowania zostały naruszone, a także czy naruszenie to może zakwalifikować jako rażące. Nie każde bowiem naruszenie przepisów będzie skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji. Jedynie kwalifikowane naruszenie prawa może odnieść taki skutek. Z rażącym naruszeniem prawa mamy miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przepis jest jasny i precyzyjny. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. W rozpoznawanej sprawie zaś organ zamiast prowadzić postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności faktycznie orzekał jako organ odwoławczy w postępowaniu zwykłym. Podkreślić ponownie należy, że bark jest wskazania, który przepis i w jaki sposób został naruszony w sposób kwalifikowany skutkujący stwierdzeniem nieważności decyzji. Podstawę do wydania kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji stanowił art. 56 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r, poz. 627, ze zm. - zwana dalej u.o.p.). Zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 u.o.p. Regionalny dyrektor ochrony środowiska na obszarze swojego działania i na obszarach morskich może zezwolić w stosunku do gatunków objętych ochroną częściową - na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust. 1 i 1a oraz art. 52 ust. 1 i 1a. Przy czym zezwolenia te mogą być wydane w przypadku braku rozwiązań alternatywnych, jeżeli nie są szkodliwe dla zachowania we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji chronionych gatunków roślin, zwierząt lub grzybów oraz: 1) leżą w interesie ochrony dziko występujących gatunków roślin, zwierząt, grzybów lub ochrony siedlisk przyrodniczych lub 2) wynikają z konieczności ograniczenia poważnych szkód w odniesieniu do upraw rolnych, inwentarza żywego, lasów, rybostanu, wody lub innych rodzajów mienia, lub 3) leżą w interesie zdrowia lub bezpieczeństwa powszechnego, lub 4) są niezbędne w realizacji badań naukowych, działań edukacyjnych lub celów związanych z odbudową populacji, reintrodukcją gatunków roślin, zwierząt lub grzybów, albo do celów działań reprodukcyjnych, w tym do sztucznego rozmnażania roślin, lub 5) umożliwiają, w ściśle kontrolowanych warunkach, selektywnie i w ograniczonym stopniu, zbiór, pozyskiwanie lub przetrzymywanie okazów roślin lub grzybów oraz chwytanie, pozyskiwanie lub przetrzymywanie okazów zwierząt gatunków objętych ochroną w liczbie określonej przez wydającego zezwolenie, lub 6) w przypadku gatunków objętych ochroną ścisłą, gatunków ptaków oraz gatunków wymienionych w załączniku IV dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - wynikają z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym lub wymogów związanych z korzystnymi skutkami o podstawowym znaczeniu dla środowiska, lub 7) w przypadku gatunków innych niż wymienione w pkt 6 - wynikają ze słusznego interesu strony lub koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym lub gospodarczym lub wymogów związanych z korzystnymi skutkami o podstawowym znaczeniu dla środowiska. Należy podkreślić, że przesłanki wymienione w punktach od 1 – 7 nie muszą być spełnione łącznie ale alternatywnie, o czym świadczy użycie słowa "lub". Odnosząc się do spełnienie wymagań zakreślonych w art. 56 ust. 4 Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że RDOŚ w B. nie dokonał pełnej analizy potencjalnie możliwych do zastosowania rozwiązań alternatywnych. Przy czym organ nie stwierdził w sposób jednoznaczny, że winny mieć w sprawie zastosowanie konkretne rozwiązani a alternatywne, a jedynie wskazał na potencjalne istnienie takiej możliwości i brak analizy w tym zakresie. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia organu nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. GDOŚ stwierdził, że organ wydając badaną w trybie nadzwyczajnym decyzję prawidłowo odniósł zakres wielkości odziaływań do populacji krajowej tego gatunku. Stwierdził jedynie, że w uzasadnieniu brak jest analizy wpływu tych na obszar [...], co zdaniem organu "uznać należy za błąd". Brak jest jakichkolwiek rozważań organu i wyjaśnienia, czy taki wpływ istniał, a jeśli tak to dlaczego tego rodzaju uchybienie należy uznać za rażące naruszenie prawa. Ponadto zadaniem organu brak jest przeanalizowana wpływu planowanych działań na inne gatunki. Tego rodzaju uchybienia niewątpliwie winny być uwzględnione przez organ odwoławczy w postępianiu zwykłym. W postępowaniu nieważnościowym jednak organ winien wykazać, czy stanowią one przesłankę do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Organ winien więc wskazać, że nastąpiło naruszenie w konkretny, rażący sposób przepisów materialnoprawbnych lub też przepisów o postępowaniu., a co za tym idzie decyzja takiej treści nie powinna być wydana, jako obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. . Kontrolowana przez Sąd decyzja rozważań takich nie zwiera. Powyższe okoliczności czynią zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2. Na obecnym etapie przedwczesne jest zaś rozważanie zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 156 § 2 k.pa. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, która wywołała już nieodwracalne skutki prawne. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że rację ma natomiast skarżący, że w przypadku zaistnienia przesłanek pozytywnych do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a. organ winien zbadać czy nie zachodzą przeszkody, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Zasady jest także zarzut skarżącej Gminy, że w sprawie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a. Decyzja wydana przez GDOŚ w dniu [...] listopada 2013 r. odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. W wyniku zaś wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Stowarzyszenie P. istot została wydana decyzja uchylająca decyzję z dnia [...] listopada 2013r. i stwierdzająca nieważność decyzji RDOŚ w B. z dnia [...] sierpnia 2012r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został jednak doręczony Gminie B. przez co uniemożliwiono temu podmiotowi ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w tym piśmie i uniemożliwiono brania czynnego udziału w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dostosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu, a przede wszystkim mieć na względzie, że sprawy toczy się nie w trybie zwykłym , a w postepowaniu nieważnościom. Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien wskazać czy i jakie przepisy prawa zostały naruszone, a przede wszystkim, czy naruszenie to miało charakter kwalifikowany. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.