IV SA/Wa 1346/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje pkt 3 decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania N. C. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu wskazano, że N. C., deklarujący narodowość rosyjską został przekazany przez stronę szwedzką na podstawie rozporządzenia Rady Unii Europejskiej nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003r. (Dublin II). Tego samego dnia złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. W oparciu o przesłuchanie strony oraz materiał znajdujący się w sprawie organ I instancji stwierdził, że postępowanie dowodowe nie wykazało zasadności obaw wnioskodawcy przed prześladowaniem, co jest niezbędną przesłanką uznania go za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia N. C. zostanie bezprawnie zatrzymany i w konsekwencji będzie poddawany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Tak więc nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 15 ust. 5 ustawy. Nie zachodzą także okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wskutek odwołania wniesionego przez N. C. organ odwoławczy stwierdził, co następuje. Rada do Spraw Uchodźców w pierwszej kolejności odniosła się do aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia tj. Rosji. Po upadku Związku Radzieckiego nastąpiły wielorakie zmiany, zarówno o charakterze negatywnym, jak i pozytywnym, które jednak nie spowodowały aby można mówić, iż prawa człowieka są przestrzegane. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z lutego 2011r. krytykuje stan sądownictwa i rządów prawa w Rosji, odnosząc się do szeregu konkretnych spraw. 6 lutego 2012r. Parlament Europejski w rezolucji oceniającej sytuację w Rosji podzielił opinię międzynarodowych organizacji, że wybory do rosyjskiej Dumy nie spełniały standardów wyborczych. W raportach i opiniach niezależnych obserwatorów i obrońców praw człowieka zwraca się uwagę na następujące "największe zaniedbania" władz rosyjskich w dziedzinie praw człowieka: prześladowania dziennikarzy, obrońców praw człowieka i działaczy, ograniczanie swobody zgromadzeń, stosowanie tortur i innych form okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Raport roczny 2011 Amnesty International podaje, że w 2010r. powszechne były doniesienia o stosowaniu tortur i znęcaniu się przez funkcjonariuszy państwowych nad zatrzymanymi w celu wydobycia z nich zeznań lub pieniędzy. Powyższe wskazuje, że proces demokratyzacji będzie wymagał jeszcze wielu lat, aby osiągnąć poziom państw o ugruntowanej demokracji. Dalej organ ustalił, czy wnioskodawca wykazał w należyty sposób, że jego zindywidualizowana sytuacja prowadzi do spełnienia przez niego przesłanek przyznania statusu uchodźcy. Jako główny powód ubiegania się o status uchodźcy N. C. podał, że prosi o azyl polityczny w Polsce ponieważ zaczęli go prześladować za społeczną działalność. Odmówił brania udziału w tajnych wojskowych zebraniach, które były przeprowadzone w lipcu i sierpniu 2008r. Ponadto 2 listopada 2010r. został zatrzymany przez milicję, która chciała zawieźć skarżącego do szpitala psychiatrycznego. Ale udało mu się uciec. Wnioskodawca nie zadeklarował przynależności do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Odbył służbę wojskową w kraju pochodzenia, po czym został przeniesiony do rezerwy. Nie uczestniczył w żadnych działaniach wojennych. Oświadczył, że był prześladowany i stosowano wobec niego przemoc: " 2 listopada 2010r. zostałem zatrzymany na rynku w K.". Podczas przesłuchania statutowego jako podstawową przyczynę wyjazdu z Rosji wnioskodawca podał trzy grupy okoliczności: konflikt z wojskową komendą uzupełnień, kiedy pracował w stoczni w latach 2008 - 2009 (otrzymał wezwanie na ćwiczenia wojskowe (tajne) i odmówił wzięcia w nich udziału), spór, który toczył ze swoim pracodawcą, na kolei, gdzie pracował jako ochroniarz w latach 2003- 2007 oraz zatrzymanie przez milicję w dniu 2 listopada 2010 r. kiedy zbierał podpisy pod petycją dot. wyjaśnienia sprawy gruzińskiej. W trakcie przesłuchania Wnioskodawca miał zostać pobity i zabrany karetką do szpitala psychiatrycznego. Jednak udało mu się uciec z karetki. Dokonując oceny sytuacji wnioskodawcy organ stwierdził, że przyznanie statusu uchodźcy wymaga wykazania, że w konkretnej indywidualnej sytuacji Strony istnieje realna obawa przed prześladowaniami z uwagi na powody wymienione w art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Rady skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem. W przypadku konfliktu z wojskową komendą uzupełnień chodziło w pierwszym rzędzie o uwzględnienie wyższego stopnia wojskowego, jaki Wnioskodawca uzyskał jeszcze w Związku Radzieckim oraz zwrotu książeczki wojskowej, zostawionej w komendzie uzupełnień. Obie te sprawy zostały załatwione pomyślnie. Wnioskodawca odmówił wprawdzie udziału w ćwiczeniach wojskowych, ale wezwanie było na koniec sierpnia, a wojna rosyjsko gruzińska trwała od 7 do 16 sierpnia 2008 roku. 1 października 2008 roku rozpoczęła się faza operacyjna cywilnej Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Gruzji, którą zorganizowano na mocy decyzji Rady Europejskiej z 15 września 2008 roku. Do momentu wyjazdu z Federacji Rosyjskiej w listopadzie 2010 roku wnioskodawca nie wspomniał, że z powodu odmowy udziału w ćwiczeniach był w jakikolwiek sposób represjonowany. Jako niewiarygodne organ uznał powoływanie się przez skarżącego na fakt zatrzymania przez milicję w K., przewóz karetką do szpitala psychiatrycznego i ucieczkę z tego transportu. Wnioskodawca twierdził, że został pobity do nieprzytomności, a po ocknięciu się uciekł ż karetki. Jeśli zostałby pobity do utraty przytomności, trudno byłoby w takim stanie uciec z karetki, a gdyby był przytomny i wieziony do szpitala psychiatrycznego, z pewnością założono by mu kaftan bezpieczeństwa uniemożliwiający ucieczkę. Ponadto przesłuchanie ograniczyło się tylko do posądzenia o działalność ekstremistyczną na podstawie zdjęcia wykonanego podczas mitingu w K. w styczniu 2010 r., kiedy Wnioskodawca rozmawiał z jakąś kobietą zbierającą podpisy pod petycją do parlamentu. Z informacji dostarczonych przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC ([...] z [...].03.2012) wynika, że nie znaleziono żadnego materiału dotyczącego osoby o nazwisku N. C. W związku z tym jest niemożliwe ustalenie czy wymieniony prowadził jakąkolwiek działalność protestacyjną, społeczną, polityczną w K., w O., bądź na innym terytorium Federacji Rosyjskiej. Wydział informacji ustalił także, iż pod koniec 2009 roku i na początku 2010 miały miejsce masowe protesty przeciwko podwyżce tzw. podatku transportowego dla posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jedyną zaś akcją zbierania podpisów w Kaliningradzie opisywaną w ogólnie dostępnych źródłach informacji była akcja z [...] listopada 2010 roku. Wówczas zbierano (na placu [...] w K.) podpisy na rzecz poparcia dziennikarza O. K. Odnosząc się do nie udzielenia Wnioskodawcy ochrony uzupełniającej stwierdzono, że nie występują realne przesłanki określone w przepisie art. 15 ustawy o ochronie wskazujące na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji - Wnioskodawca nie oświadczył w toku procedury statusowej, by orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że w Rosji toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze wobec Wnioskodawcy w związku z jego działalnością przed wyjazdem z kraju, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci. Dodać należy, że nie ma żadnych przesłanek wskazujących na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca, składając niewiarygodne oświadczenia, nie uzasadnił realnie grożących mu tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Z uwagi na powyższe ustalenia, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. odmowa udzielania ochrony uzupełniającej N. C. jest jak najbardziej zasadna, gdyż nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Wnioskodawca nie spełnia także przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, gdyż w jego sprawie nie można mówić o sytuacji, w której jego wydalenie mogło nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby wydalenie z terytorium RP mogło spowodować naruszenie prawa do życia gdyż wnioskodawca jest kawalerem. W skardze do sądu administracyjnego N. C. podniósł naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13, art. 15 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003r. Nr 128 poz. 1176 z późn. zm.) poprzez bezzasadne nieobjęcie go żadną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe i nie wyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi N.C. podkreśla, że prześladowania, których doświadczył ze strony organów państwa wynikały z posądzenia o przynależność do określonej grupy społecznej tj. dysydentów. Obawa, która jest uzasadniona wynika m.in. z odmowy odbywania przez niego ćwiczeń wojskowych, które miały miejsce przed wojną z Gruzją. Angażując się w wojnę w Osetii Południowej w 2008r. Rosja pogwałciła prawo międzynarodowe, w tym art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych. Odmowa udziału w ćwiczeniach była wynikiem konkretnych przekonań skarżącego, a nie tylko niechęci do służby wojskowej. Skarżący obawia się prześladowań w kraju pochodzenia tj. bezprawnego pozbawienia wolności, stosowania tortur. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarga w części zasługuje na uwzględnienie, a to w zakresie odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany, natomiast w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 680, dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony) cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.(Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175,176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962, z 2002 r. Nr 127, poz. 1084 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącego, zawarte we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy z 23 lutego 2011r. i jego uzasadnieniu oraz w protokole przesłuchania cudzoziemca z dnia 15 lipca 2011r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w Rosji szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania, a także dokumenty przedłożone przez stronę. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że skarżący wskazywał trzy przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia. Mianowicie: konflikt z wojskową komendą uzupełnień, kiedy pracował w stoczni w latach 2008 - 2009 (otrzymał wezwanie na ćwiczenia wojskowe (tajne) i odmówił wzięcia w nich udziału), spór, który toczył ze swoim pracodawcą, gdzie pracował jako ochroniarz w latach 2003 - 2007 oraz zatrzymanie przez milicję w dniu 2 listopada 2010 r. kiedy zbierał podpisy pod petycją dotyczącą wyjaśnienia sprawy gruzińskiej. Skarżący zeznał, że podstawową przyczyną jego wyjazdu z Federacji Rosyjskiej był konflikt z wojskową komendą uzupełnień. Organ dokonując oceny wskazanej okoliczności doszedł do uzasadnionego w świetle zasad logicznego rozumowania oraz dokumentów przedłożonych przez stronę wniosku, że po pierwsze skarżący zrealizował za pomocą dostępnych w kraju pochodzenia środków prawnych kontrolę działalności organów wojskowych, a po drugie samowolnie opuścił komendę wojskową i nie odbył zgrupowania wojskowego, na które został zakwalifikowany. W kwestii pierwszego stawiennictwa w lipcu 2008r. w komendzie uzupełnień oraz wątpliwości co do stopnia wojskowego skarżącego, złożył skargę do prokuratury i Wojskowej Komendy Uzupełnień. Dochodząc na gruncie przepisów obowiązujących w Federacji Rosyjskiej swoich praw uzyskał odpowiedź z Prokuratury Wojskowej [...], że przeprowadzona kontrola wykazała naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 marca 1998r. o obowiązku służby wojskowej i służbie wojskowej. Odnośnie natomiast drugiego terminu stawiennictwa w sierpniu 2008r. i rzekomych łapówek, aby nie uczestniczyć w ćwiczeniach wojskowych także złożył skargę, jednakże kontrola przeprowadzona wskutek tej skargi przez prokuraturę nie potwierdziła zarzutów strony. Reasumując skarżący nie odbył zgrupowania wojskowego, pozostawił książeczkę wojskową na komendzie, nie wyciągnięto jednocześnie wobec niego żadnych konsekwencji prawnych z tytułu de facto odmowy udziału w tym zgrupowaniu. Zdarzenia te miały miejsce w 2008r. i od tego czasu skarżący do chwili opuszczenia kraju nie był poddawany żadnym represjom, których źródłem byłaby owa odmowa udziału w ćwiczeniach wojskowych. Skarżący próbował nadać tej odmowie podtekst polityczny, którym byłaby jego negatywna postawa wobec interwencji wojsk rosyjskich w Gruzji. Nie można wykluczyć, że poza zwykłym ludzkim czynnikiem związanym z obawą o życie (wojna rosyjsko gruzińska trwała od 7 sierpnia do 16 sierpnia 2008r.) skarżący manifestował swój światopogląd. Nie mniej jednak w żaden sposób z tego powodu nie podlegał prześladowaniom w kraju pochodzenia do chwili jego opuszczenia. Ponadto okoliczność ta nie doprowadziła do wyjazdu skarżącego z kraju pochodzenia. Powodem wyjazdu z Rosji było, zgodnie z relacją skarżącego, zdarzenie z 2 listopada 2010 r., podczas którego został siłą zatrzymany przez policję i zbiegł podczas przewożenia go do szpitala psychiatrycznego. Zatem zdarzenie to miało miejsce kilka lat po jego konflikcie z komendą uzupełnień i nie został wykazany związek tych dwóch okoliczności. Podkreślić należy jednak, jak trafnie przyjęły organy orzekające, że prawdopodobny fakt zatrzymania skarżącego w listopadzie 2010 r. i zdecydowanie mniej prawdopodobny fakt ucieczki z karetki pogotowia (w tym zakresie Sąd w pełni podziela wywód organu), mającej go zawieźć do szpitala psychiatrycznego nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nadanie skarżącemu statusu uchodźcy. Ponadto, na co organ nie zwrócił uwagi, tłumaczenie skarżącego, że po tej ucieczce zdołał zabrać dokumenty ze swojego mieszkania nie jest wiarygodne. Jeżeli – jak twierdzi – zdołał uciec z karetki pogotowia, pierwszym miejscem, gdzie byłby poszukiwany byłby jego dom. Tym samym nie udałoby mu się niepostrzeżenie w nim się znaleźć i zabrać potrzebne rzeczy. Nie można zatem twierdzić, że wskazany przez skarżącego incydent z listopada 2010r. świadczy o prześladowaniach z powodów politycznych, czy jakichkolwiek innych. Działanie przedstawicieli struktur siłowych miało charakter porządkowy i nie wiązało się z indywidualnym prześladowaniem skarżącego. Nie można także twierdzić, aby jego konflikt z pracodawcą stanowił wyraz prześladowania z powodów określonych w ustawie. Miał on podłoże ściśle związane ze stosunkiem pracy oraz jego poglądami na temat traktowania zwierząt. Ponadto jego prawa pracownicze doznały ochrony w świetle prawodawstwa kraju pochodzenia albowiem wyrokiem sądowym został przywrócony do pracy, a następnie wskutek egzekucji komorniczej wprowadzony w wykonywanie tej pracy. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Trafnie stwierdziły, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w Rosji toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie przygotowawcze wobec skarżącego w związku z jego działalnością przed wyjazdem z kraju pochodzenia, które mogłoby doprowadzić do skazania go na karę śmierci. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz, że na terytorium Federacji Rosyjskiej nie występują wydarzenia, które można by uznać za konflikt zbrojny. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do Rosji narażony na naruszenia tych praw. Tym nie mniej sytuacja rodzinna skarżącego uległa zmianie i wobec tego ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania wyjaśniającego pozostają w sprzeczności z obecnym stanem faktycznym. Otóż skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką polską. Relacja ta wytworzyła się wskutek pobytu cudzoziemca na terenie RP. W K. nie pozostawił żadnej osoby bliskiej, z którą związany byłby czy pokrewieństwem czy powinowactwem. Z tego względu ta nowa okoliczność, ze względu na przesłankę zgody na pobyt tolerowany winna zostać oceniona przez organy administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie wskazanym w niniejszym wyroku. Na ile ta nowa sytuacja rodzinna będzie uzasadniała udzielenie zgody skarżącemu na pobyt tolerowany musi zostać ocenione przez organy. Przy czym ocena ta winna być poprzedzona ustaleniem stanu faktycznego. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji. Pkt 2. wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 P.p.s.a.