IV SA/Wa 1347/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1347/09 Uzasadnienie W piśmie z dnia 14 lipca 2008 r. "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem o wydanie zezwolenia importowego CITES na przywóz z I. produktu leczniczego "G." zawierającego w swoim składzie mieszankę ziół z domieszką lizofilizatu z konika morskiego gatunku Hippocampus kuda. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Minister Środowiska odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia importowego wskazując, iż gatunek konika morskiego (pławikonika) Hippocampus kuda jest wymieniony w Aneksie B rozporządzenia Komisji (WE) nr 318/2008 z dnia 31 marca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, co oznacza, że import osobników tego gatunku, jak również jego części i produktów pochodnych wymaga zezwolenia Organu Zarządzającego Konwencji Waszyngtońskiej kraju przywozu (w Polsce organem tym jest Minister Środowiska). Zezwolenie może zostać wydane po spełnieniu określonych warunków, m.in. w art. 4 ust. 1 lit. e), w związku z ust. 2 lit. c), oraz ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, czyli po uzyskaniu pozytywnej opinii Organu Naukowego stwierdzającej, że dany import nie będzie miał szkodliwego wpływu na stan dziko żyjącej populacji określonego gatunku. Organ Naukowy Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce, tj. Państwowa Rada Ochrony Przyrody wydała negatywną opinię dotyczącą importu przedmiotowego produktu leczniczego zawierającego w składzie okazy koników morskich gatunku Hippocampus kuda pochodzących z I. Nie uległo również zmianie stanowisko Grupy ds. Przeglądu Naukowego, działającej na mocy art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec wprowadzania do UE okazów ww. gatunku, dlatego organ orzekający odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia importowego. W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska wydał kolejną decyzję z dnia [...] września 2008 r. NR [...] o utrzymaniu w mocy odmowy wydania zezwolenia importowego zawartej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu powołanej decyzji z dnia [...] września 2008 r. wskazano, iż negatywne stanowisko Grupy ds. Przeglądu Naukowego w sprawie importu z I. wszelkich okazów pławikoników gatunku Hippocampus kuda (w tym produktów zawierających ich części i produkty pochodne), znalazło swoje odzwierciedlenie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającym wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory. Gatunek Hippocampus kuda został objęty przepisami powołanego rozporządzenia na podstawie art. 4 ust. 6 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. Wobec więc istnienia tymczasowego zakazu wprowadzania do UE okazów wskazanego gatunku pławikonika, brak jest możliwości wydania stosownego zezwolenia importowego. Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie słusznego interesu skarżącej i godzenie we wcześniej nabyte prawa skarżącej poprzez błędne ustalenie, że obowiązujące w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia importowego CITES przepisy mają zastosowanie w stosunku do produktu leczniczego "G." i nie pozwalają na import z I. tego produktu, które to ustalenie uniemożliwia wprowadzenie tego produktu do obrotu, pomimo posiadania przez skarżącą ważnego pozwolenia na dopuszczenie go do obrotu wydanego przez Ministra Zdrowia oraz zezwolenia na import wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W skardze zarzucono także naruszenie: art. 6 i art. 7 kpa w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającego wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, które nie obowiązywało w dniu złożenia wniosku przez skarżącą oraz w dniu wydania przez Ministra Środowiska pierwszej decyzji w sprawie, art. 106 §1 kpa poprzez art. 140 kpa i w zw. art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia CITES bez zasięgnięcia w postępowaniu głównym z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opinii organu współdziałającego tj. Organu Naukowego Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce (Państwowej Rady Ochrony Przyrody), art. 106 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 i 5 ustawy o ochronie przyrody, poprzez niedoręczenie skarżącej postanowienia Organu Naukowego Konwencji Waszyngtońskiej w Polsce, co uniemożliwiło jego zaskarżenie, art. 19 kpa w zw. z §1 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Środowiska, oraz w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 2, art. 38 ust. 2 i art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, poprzez naruszenie kompetencji Ministra Zdrowia i Głównego Inspektora Farmaceutycznego jako organów wyłącznie właściwych w zakresie regulowania dopuszczenia do obrotu i importu produktów leczniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skutkujące zgodnie art. 156 §1 pkt 1 kpa stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, art. 6 w zw. z art. 107 kpa i art. 84 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, polegającego na prowadzeniu terapii i leczenia preparatem G., z uwagi na okoliczność, że zaskarżona decyzja uniemożliwia i przerywa ze skutkiem natychmiastowym terapię i leczenie pacjentów preparatem sprowadzanym od 1993 r., albowiem preparat ten, wskutek wydania zaskarżonej decyzji, nie będzie dostępny na rynku, co zagraża ich życiu i zdrowiu, - art. 77 §1 kpa, poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, w szczególności nieuwzględnienie posiadania przez skarżącą ważnego zezwolenia eksportowego, świadczącego o spełnieniu przez eksportera z I. warunków Konwencji Waszyngtońskiej CITES, który to dokument w przedmiotowej sprawie winien mieć istotne znaczenie dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, art. 8 kpa, poprzez wydanie przez Ministra Środowiska w ciągu sześciu miesięcy kilku odmiennych rozstrzygnięć dotyczących zezwolenia na import dla produktu leczniczego G., art. 107 §1 i 3 kpa, poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i które stanowią podstawę odmowy wydania zezwolenia, a jedynie ograniczenie się do powołania negatywnej opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego, co uniemożliwiło skarżącej ustosunkowanie się do meritum sprawy, art. 4 ust. 5 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż okaz, produkt leczniczy G. jest zwolniony z uzyskiwania zezwolenia CITES wobec wcześniejszego legalnego wprowadzenia go na terytorium Wspólnoty na podstawie zezwolenia CITES wydanego przez Ministra Środowiska, art. 24 Aktu Przystąpienia oraz pkt 40 Aktu Końcowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 , poz.865), poprzez uznanie, że produkt leczniczy G. nie może być, w okresie przejściowym ustanowionym dla Polski powołanym Aktem Przystąpienia, dopuszczony i wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady ( WE ) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, że wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu leczniczego G. wiąże się obecnie ze szkodliwym wpływem na stan ich dziko żyjących populacji i spowoduje negatywny wpływ na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku, biorąc pod uwagę aktualny lub przewidywany poziom handlu, - art. IV ust. 2 Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem z dnia 3 marca 1973 r. (Konwencja Waszyngtońska - CITES), poprzez nieuzasadnione podważenie wiarygodności i prawidłowości wydania zezwolenia i przeprowadzenia postępowania przez organy właściwe w sprawie przestrzegania Konwencji Waszyngtońskiej - CITES w kraju eksportu tj. w I. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano na liczne argumenty mające uzasadniać uwzględnienie zgłoszonych zarzutów i uchylenie obu decyzji Ministra Środowiska, względnie stwierdzenie ich nieważności. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji ze wskazaniem na argumenty mające przeczyć zasadności zarzutów skargi. Po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 lutego 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1931/08 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, m.in., że odmawiając wydania skarżącej zezwolenia na przywóz z I. produktu o nazwie "G." zawierającego lizofilizat konika morskiego (pławikonika) gatunek Hippocampus kuda, Minister Środowiska nie dostrzegł, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi w zw. z art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. zawieszającego wprowadzanie do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, w drodze odstępstwa od ust. 1, zezwolenie na przywóz może zostać wydane, jeśli wniosek o wydanie zezwolenia na przywóz został złożony przed ustanowieniem ograniczenia, a właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego jest przekonany, że istnieje umowa lub zamówienie, za które dokonano płatności lub w wyniku której okazy zostały już wysłane. Sąd podał, że z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. wynika, iż wniosek rozpatrywany zaskarżoną decyzją dotyczy produktów, które zostały już sprowadzone z I. do Polski (port G.) na podstawie zamówienia złożonego na początku 2008 r. Okoliczność ta wynika także z faktu, iż wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia przez Ministra Środowiska dotyczy produktów objętych postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] sierpnia 2008 r. dotyczącego zwolnienia towaru spod zajęcia celnego. Ponadto, omawiany wniosek złożony został w dniu 25 lipca 2008 r., a więc przed wydaniem powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. Sąd podkreślił, że Minister Środowiska zobowiązany był rozważyć możliwość zastosowania powołanego art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, zwłaszcza w okolicznościach podnoszonych przez skarżącą, jako dotyczących stosowania produktu "G." w leczeniu wskazanych przez skarżącą schorzeń oraz przedstawienia przez skarżącą stosownych dokumentów organów [...] co do spełniania wymogów Konwencji Waszyngtońskiej CITES. O ile bowiem powołany art. 71 ust. 2 stwarza jedynie możliwość zastosowania odstępstwa od zawieszenia wprowadzania do Wspólnoty okazów niektórych gatunków dzikiej fauny i flory, o tyle organ orzekający zobowiązany jest ustosunkować się co do możliwości zastosowania tego odstępstwa i w przypadku odmowy jego zastosowania wyjaśnić przyczyny tej odmowy. Sąd zobowiązał organ, aby ponownym rozpatrywaniu sprawy, ustalił czy spełnione zostały przez skarżącą warunki określone w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, i następnie rozważył dopuszczalność zastosowania tego przepisu w ramach przesłanek określonych w art. 7 kpa przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności podniesionych dotychczas przez skarżącą oraz warunków wynikających z Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 27, poz. 112). Rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Minister Środowiska wydał kolejną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. NR [...] o utrzymaniu w mocy odmowy wydania zezwolenia importowego zawartej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację zaprezentowaną wcześniej w swojej odmownej decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dodatkowo organ wskazał, że nie został w żaden sposób przekonany przez wnioskodawcę o możliwości zastosowania w niniejszej sprawie odstępstwa określonego w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi. Minister podał, że w dokumentacji przekazanej wraz z wnioskiem strony nie ma informacji potwierdzających fakt istnienia umowy lub zamówienia na towar, którego dotyczy wniosek, za które dokonano płatności lub w wyniku której przedmiotowe okazy zostały wysłane. W związku z tym organ uznał, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 71 ust. 2 ww. Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006. Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "C." sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie słusznego interesu skarżącej oraz naruszenie art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że strona nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, nadto naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 106 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Środowiska narusza prawo. Podkreślić należy, że w sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W wyroku z dnia 27 lutego 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1931/08 zawarte zostały wskazania jakich winien dopełnić organ naczelny ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu jego wcześniejszego rozstrzygnięcia. Sąd zobowiązał organ, aby ponownym rozpatrywaniu sprawy, ustalił czy spełnione zostały przez skarżącą warunki określone w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, i następnie rozważył dopuszczalność zastosowania tego przepisu w ramach przesłanek określonych w art. 7 kpa przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności podniesionych dotychczas przez skarżącą oraz warunków wynikających z Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 27, poz. 112). Przepis art. 153 P.p.s.a. stanowi, że tak ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania wiążą zarówno ten Sąd jak i organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wskazanemu przepisowi, w obecnie badanym postępowaniu, Minister Środowiska uchybił. Minister rozpoznając ponownie sprawę po wyroku WSA z dnia 27 lutego 2009r. nie zastosował się do wskazań Sądu i nie przeprowadził postępowania w celu ustalenia czy spełnione zostały przez skarżącą warunki określone w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu zostały przekazane organowi w dniu 25 maja 2009r. zaś ponowna decyzja została wydana już w dniu [...] czerwca 2009r. W tym czasie organ nie przeprowadził postępowania w zakresie wskazanym przez Sąd. Nie zapewnił też stronie możliwości udziału w postępowaniu na tym jego etapie. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Minister Środowiska nie zastosował się do postanowień tego przepisu. Gdyby na tym etapie postępowania Minister przed wydaniem decyzji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów mogłoby dojść do przedstawienia przez stronę materiałów umożliwiających ustalenie czy spełnione zostały przez skarżącą warunki określone w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi. Naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. oraz art. 10 k.p.a. spowodowało jednak, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Odnośnie zarzutu skarżącej w sprawie braku nadania opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody formy postanowienia, należy stwierdzić, że jest on słuszny. Udzielenie zezwolenia na przywóz nie jest możliwe bez uzyskania pozytywnej opinii organu naukowego. Wydanie tej opinii stanowi przejaw współdziałania Ministra Środowiska z Państwową Radą Ochrony Przyrody przy wydawaniu decyzji o udzieleniu stosownego zezwolenia, dlatego opinia Rady Ochrony Przyrody powinna przybrać formę postanowienia określonego w art. 106 § 5 kpa. Skoro jednak w rozpatrywanej sprawie Minister Środowiska odmówił udzielenia zezwolenia, to brak nadania opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody formy postanowienia przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie, jak również nieuzyskanie przez organ orzekający takiej opinii przed wydaniem ponownej decyzji stanowi naruszenie art. 106 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, jednakże naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro podstawą odmowy udzielenia zezwolenia było Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. Uzyskanie opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody w procesowej formie postanowienia może mieć znaczenie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jeżeli organ orzekający stwierdzi dopuszczalność zastosowania odstępstwa od Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 811/2008 z dnia 13 sierpnia 2008 r. w trybie art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający ustali ewentualne spełnienie przez skarżącą warunków określonych w art. 71 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, i następnie rozważy dopuszczalność zastosowania tego przepisu przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności podniesionych dotychczas przez skarżącą oraz warunków wynikających z Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie dnia 3 marca 1973 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 27, poz. 112). Rozważając powyższe, organ orzekający zachowa przy tym wymogi procesowe dotyczące dowodów i dokumentów, które okażą się niezbędne do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Prowadząc ustalenia w tym zakresie organ winien zwrócić się do strony o przedstawienie będących w jej posiadaniu dokumentów dotyczących wskazanej kwestii, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.