IV SA/Wa 1348/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] maja 2014r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 89p ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r., poz. 680) w zw. z art. 513 ust. 1 pk 1 w zw. z art. 484 w zw. z art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013r, poz. 267) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję z dnia [...]czerwca 2012 r. znak: [...] Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy E.A. i jej małoletnim dzieciom. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. E.A. obywatelka [...], deklarująca narodowość kirgiską, złożyła w dniu [...] kwietnia 2011r. w [...] Oddziale Straży Granicznej w W. wniosek o nadanie statusu uchodźcy, którym objęła również trójkę małoletnich dzieci. We wniosku cudzoziemka oświadczyła, że nie może wrócić do [...] i wskazała, że od września 2010 r. nachodzili ją ludzie z Biura Bezpieczeństwa Kraju (rodzaj KGB), którzy zabrali jej paszport oraz paszporty dzieci. Dwukrotnie była zatrzymana przez służby bezpieczeństwa. W latach 2007-2008 pracowała dla wydawnictwa, które zbierało informacje o politykach i sławnych ludziach i była oskarżana o przekazywanie informacji pozyskanych w związku z wykonywaną pracą. W ramach przesłuchania przed organem pierwszej instancji cudzoziemka wskazała, że wyjeżdżając z kraju pochodzenia za cel podróży obrała [...]. W wyborze kraju kierowała się zarówno informacją uzyskaną od znajomych, że tam będzie czekał na nią mąż, jak i porównując warunki socjalne w całej Europie uznała, że w [...] będzie najlepiej przede wszystkim dla dzieci. Z mężem nie spotkała się w [...] bowiem został on wydalony do [...], gdzie zmienił nazwisko i wymienił wszystkie dokumenty. Cudzoziemka złożyła w [...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy i została przekazana do Polski. Cudzoziemka zapytana o powody wyjazdu swojego męża z [...] wyjaśniła, że jako pełniący obowiązki naczelnika sztabu partii [...] był świadkiem wręczania łapówek za głosy wyborców. Z tego powodu był prześladowany przez [...], a w okresie 2008-2009 zatrzymany. Dla wspólnego bezpieczeństwa umówili się, że wszystkim będą mówić, że się rozwiedli. Rozwijając wątek zatrudnienia wskazała, że pracując w wydawnictwie [...] jako dziennikarka pisała artykuły o narodowościach. Ponadto brała udział w projekcie [...] i zbierała informacje o znanych osobach z różnych dziedzin prowadząc z nimi wywiady. Później zrozumiała jaki był rzeczywisty cel projektu – sprawdzanie kto i jak dużo ma pieniędzy, aby móc wciągnąć ich w politykę poprzez finansowanie odpowiedniej proprezydenckiej partii politycznej (w tym partii [...]). Cudzoziemka dalej wyjaśniła również, że do wyborów tj. do dnia [...] grudnia 2007 r. pracowała w grupie kierowanej przez [...] – kierownika kancelarii prezydenta [...]. Jako jeden z członków tej grupy otrzymywała informacje z instytucji państwowych:[...], instytucji podatkowej, prokuratury, SNB, z Internetu, z prasy i w chwili podpisywania umowy została zobowiązana do nieujawnianiania tych informacji. Później jej praca polegała na współpracy z Komisją Europejską, organizowaniu programów kulturalnych (np. "Dni Europy"), realizacji kilku reklam politycznych partii [...] Pracowała w partii [...] lecz nigdy nie była jej członkiem. W latach 2008-2009 cudzoziemka pracowała jako tłumacz techniczny przy [..] projekcie. Od sierpnia 2009 r. do października 2010 r. pracowała na stanowisku głównego specjalisty [...]. W okresie przed wyborami parlamentarnymi, jaki i po wyborach, nowa władza próbowała przeprowadzić lustrację upubliczniając stare sprawy. We wrześniu 2010 r. służby specjalne zatrzymywały ludzi, z którymi pracowała przy zbieraniu informacji. Ona również została zatrzymana na ulicy i zabrana do placówki, gdzie była przetrzymana przez dobę, ale o nic ją nie pytali. Później dowiedziała się, że chodziło o ujawnienie informacji, które uprzednio zbierała oraz wskazanie osób, które są w posiadaniu tych informacji. Po raz drugi została zatrzymana przez [...]na początku października 2010 r. Podczas zatrzymania zabrano jej paszport i paszporty dzieci, jak również grożono jej rodzinie oraz zwolnieniem z pracy. W dniu [...] października 2010 r. została zwolniona w pracy, a następnego dnia skreślono jej synów z listy uczniów w szkole. Po tych zdarzeniach w obawie o bezpieczeństwo dzieci oraz swoją wolność i bezpieczeństwo wyjechała przez [...] z kraju pochodzenia, na podstawie paszportów uzyskanych przy pomocy znajomego, który pracował w MSZ. Ponadto cudzoziemka dodała, że jej wujek M.A. obecnie przebywający w areszcie domowym, był dyrektorem [...] i dyrektorem [...] w [...]. Natomiast S. zginął w 2009 r. w niewyjaśnionych okolicznościach – wówczas cudzoziemka pracowała w partii [...] uczestnicząc w programie przedwyborczym, nie będąc jednak członkiem tej partii. Cudzoziemka wskazała, że poza wskazanymi prześladowaniami nie była zatrzymana, aresztowana czy skazana wyrokiem sądowym. Nie zaznała przemocy fizycznej, jednak podczas zatrzymań stosowano wobec niej przemoc psychiczną i groźby. Nie brała udziału w działaniach wojennych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania cudzoziemce i jej dzieciom statusu uchodźcy. Organ powyższe rozstrzygnięcie wydał w oparciu o zebrany materiał dowodowy, tj.: ▪ oświadczenia cudzoziemki odebrane w trakcie przesłuchania prowadzonego przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej po przekazaniu cudzoziemki ze [...] w dniu [...]kwietnia 2011 r., zamieszczone we wniosku o nadanie statusu uchodźcy złożonego do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej Warszawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. oraz odebrane w trakcie przesłuchania statusowego w dniu [...] października 2011 r. ▪ opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z dnia [...] grudnia 2012 r., z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz z dnia [...] czerwca 2010 r., z dnia [...] października 2010r. i z dnia [...] maja 2012 r., ▪ opracowanie Ośrodka Studiów Wschodnich z dnia [...] maja 2011 r. dotyczące [...]. ▪ artykuły ze strony internetowej z dnia [...] lutego 2012 r. oraz z dnia [...]= listopada 2011 r., ▪ kopię dyplomów, paszportu, aktu ślubu, zaświadczenia o zatrudnieniu cudzoziemki w wydawnictwie [...] oraz zaświadczenia o zatrudnieniu cudzoziemki w [...], ▪ kopię aktów urodzenia cudzoziemki i jej dzieci, ▪ kopię stron okładki czasopisma [...] z 2007 r., ▪ kopię protokołów przesłuchania męża cudzoziemki w dniach [...] czerwca 2011 r. oraz [...] sierpnia 2011 r. , ▪ pismo ze [...] Biura Migracyjnego, dotyczące męża – A.T. Na skutek odwołania cudzoziemki od powyższej decyzji – Rada do Spraw Uchodźców ponownie rozpatrując sprawę co do istoty - decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. Cudzoziemka zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lipca 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 2942/12) uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że organ wydał decyzję bez uwzględnienia dwóch istotnych dowodów mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które skarżąca zamierzała złożyć do akt sprawy, a z przyczyn obiektywnych nie mogła tego uczynić. Mianowicie cudzoziemka nie złożyła oryginałów wezwań do Głównego Urzędu Śledczego oraz nie dosłała informacji o gen. [...] swoim wujku, który obecnie przebywa w areszcie domowym. Sąd zakwalifikował te dwie okoliczności jako przesłanki wznowieniowe, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012r. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2014r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części odnoszącej się do odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, natomiast z uwagi na brzmienie art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013r. w zw. z art. 514 ust. 2 pkt 2 tej ustawy uchyliła rozstrzygnięcie o wydaleniu z terytorium RP i umorzyła postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji potwierdził ustalenia dokonane przez Szefa Urzędu i stwierdził, że cudzoziemka obawia się o własne i dzieci bezpieczeństwo ponieważ uważa, że zatrzymania jej osoby są związane ze zgromadzonymi przez nią informacjami o różnych osobach z życia publicznego. Zdaniem Rady powody, dla których strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" legitymującą do nadania statusu uchodźcy. Cudzoziemka nie uprawdopodobniła także, że władze [...] lub inne podmioty wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 2-3 ustawy podejmowały lub mogłyby podejmować wobec niej jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej czy poglądów politycznych. Zdaniem Rady przesłanką wyjazdu z kraju pochodzenia były uwarunkowania osobiste i materialne – wybrała pierwotnie Szwecję jako miejsce do imigracji o lepszych warunkach socjalnych. Rada nie dała wiary oświadczeniom cudzoziemki o dwukrotnym zatrzymaniu oraz zatrzymaniu paszportu podczas jednego z tych zatrzymań. Rada stwierdziła, że twierdzenia cudzoziemki pozostają w niespójności z oświadczeniami jej męża. Organ dokonał oceny znajdującego się w aktach blankietu wezwania i w porównaniu do materiału porównawczego w postaci skanów dokumentów złożonych przez cudzoziemkę doszedł do wniosku, że nie zasługuje on na przyznanie mu mocy dowodowej. Strona nie przedstawiła oryginałów dokumentów wytworzonych w kraju pochodzenia bo jak twierdzi znajdowały się one w zagubionej przesyłce pocztowej. Natomiast dokonując oceny tych skanów Rada odmówiła im wiarygodności – nie posiadają one żadnych cech potwierdzających ich oficjalny charakter. Odnośnie rzekomego zaginięcia przesyłki z oryginałami dokumentów Rada twierdzi, że nie wystąpił w ogóle fakt przesyłania takiej wagi dokumentów w przesyłce pocztowej. Organ generalnie zakwestionował posiadanie w przeszłości przez stronę oryginałów dokumentów, z których ta chciałaby wywieść dla siebie korzystne skutki prawne. Organ zakwestionował dalej istnienie związków rodzinnych strony z gen. [...] twierdząc, że cudzoziemka nie wskazywała pierwotnie na takie związki, dopiero na dalszym etapie postępowania, przy czym nie była w stanie wykazać zażyłości rodzinnych. W kwestii asymilacji dzieci z otoczeniem i planami kształcenia się jednego z synów organ stwierdził, że okoliczności te nie uzasadniając legalizacji pobytu cudzoziemców wybraną drogą uzyskania statusu uchodźcy mogą stanowić podstawę do realizacji celów przy innym statusie pobytu na terytorium RP. Odnośnie małżonka skarżącej to – zdaniem Rady - wypowiedzi jego są niespójne i niewiarygodne; wydano wobec niego powtórną decyzję odmawiającą udzielenia mu ochrony międzynarodowej na terenie RP. Zdaniem organu przyczyną wyjazdu cudzoziemki i jej męża z [...] były wyłącznie przesłanki ekonomiczne. Cudzoziemka nie jest uchodźczynią w rozumieniu Konwencji genewskiej. Odnośnie ochrony uzupełniającej to w przypadku powrotu do kraju pochodzenia strona nie byłaby narażona na prześladowania ani innego rodzaju represje. Zdaniem organu nie można uznać za wiarygodne, że w wypadku powrotu do [...] mogłoby jej grozić orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia i zdrowia. Cudzoziemka nie jest poszukiwana przez władze swego kraju, bez żadnych utrudnień poruszała się po jego terytorium i otrzymała paszport zagraniczny. Dokonując oceny sytuacji w kraju pochodzenia organ stwierdził, że jest ona niejednoznaczna, ale podnoszony jest kontekst możliwych zagrożeń o charakterze etnicznym. W kwestii zgody na pobyt tolerowany organ stwierdził, że wydalenie cudzoziemki z terytorium RP nie narusza jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła cudzoziemka zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: art. 13 ust. 1, 15 pkt 2 oraz 97 ust. 1 pkt 1 oraz 1a ustawy z dnia 13.06.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz prawa procesowego: art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 kpa i art. 8 w zw. z art. 11 kpa poprzez uprzednie błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego – zasady prawdy materialnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady ochrony i pogłębiania zaufania strony do organów administracji publicznej. Przy czym uzasadnienie skargi koncentruje się na kwestiach wykazania przesłanek do uzyskania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga natomiast nie rozwija zarzutów odnoszących się do decyzji o odmowie uzyskania statusu uchodźcy, jedynie uzasadnienie zarzuca, że zaskarżona decyzja została wydana na niepełnym materiale dowodowym. Na dalszym etapie postępowania sądowego nie wpłynęło żadne pismo uzupełniające skargę W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 270 z późn. zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 680, dalej: ustawa) cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 wymienionej ustawy musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175,176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962, z 2002 r. Nr 127, poz. 1084 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżąca nie wykazała, aby była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia. W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała, aby była w ogóle prześladowana, nawet z innych powodów, które nie zostały zakwalifikowane jako uzasadniające udzielenie ochrony międzynarodowej w formie statusu uchodźcy. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy oraz indywidualnej sytuacji skarżącego. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony podmiotów wymienionych w art. 16 ustawy. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały tenże materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim wypowiedzi skarżącej zawarte we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy i jego uzasadnieniu, protokole przesłuchania strony w dniu [...] października 2011r. oraz w protokołach męża cudzoziemki w dniach [...] czerwca 2011r. i [...] sierpnia 2011r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w [...] szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, a także inne dokumenty wymienione na str. 5 decyzji organu I instancji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenia pierwszego postępowania. Z ustaleń faktycznych, które sąd przyjmuje za własne wynika, że cudzoziemka z racji przebiegu zatrudnienia i wynikających stąd kontaktów oraz środowiska, w którym przyszło jej funkcjonować mogła mieć kontakty ze strukturami władzy oraz osobami mającymi znaczenie w społeczeństwie i posiadać z tego tytułu określone informacje. Nie oznacza to jednak, że z tytułu posiadanych informacji mogła podlegać prześladowaniom o takim charakterze i nasileniu, które wypełnia przesłanki art. 13 ustawy. Z informacji zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz przekazanych w trakcie przesłuchania statusowego wynika, że jedyną przyczyną podawaną przez cudzoziemkę opuszczenia kraju pochodzenia była obawa o własne bezpieczeństwo oraz dzieci w związku z oskarżeniem o rozpowszechnianie poufnych informacji i w związku z tym dwukrotne zatrzymanie przez służby bezpieczeństwa. Organ dał wiarę wyjaśnieniom skarżącej odnośnie przebiegu jej kariery zawodowej (w związku z wykonywaniem pracy cudzoziemka miała jakoby uzyskać poufne informacje), nie mniej jednak nie oznaczało to, że wyprowadzi z nich wniosek zgodny z oczekiwaniami strony. Organ trafnie zwrócił uwagę, że wyrażana przez cudzoziemca obawa musi być uzasadniona sytuacją obiektywną w kraju pochodzenia i musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Przede wszystkim jednak cudzoziemiec musi wykazać, że okoliczności implikujące tę obawę miały miejsce w rzeczywistości. W niniejszej sprawie bowiem organ nie dał wiary twierdzeniom cudzoziemki, że wystąpiły zdarzenia, które mogłyby uzasadniać u niej obawę przed prześladowaniem. W obszernym uzasadnieniu organ dokonał oceny całego materiału dowodowego i doszedł do uprawnionego wniosku, że motywem opuszczenia kraju pochodzenia była chęć poprawienia warunków socjalnych rodziny. Skarżąca podawała, że obawę o własne oraz bezpieczeństwo dzieci wywodzi z faktu, że skierowano wobec niej działania w związku ze zgromadzonymi przez nią informacjami o różnych osobach z życia publicznego. Została w związku z tym dwukrotnie zatrzymana. Zadeklarowała także pokrewieństwo z A[...] – ex-dyrektorem akademii milicji w [...], przebywającym obecnie w areszcie domowym. W ocenie Sądu jednak organ trafnie – z prawidłowym zastosowaniem reguł postępowania wyjaśniającego – ocenił, że cudzoziemka nie wykazała, aby pozostawała w relacjach rodzinnych z [...], pomimo, że możliwość wykazania tej okoliczności została zapewnione stronie poprzez uchylenie poprzednio wydanej decyzji przez WSA w Warszawie. Sąd wówczas stwierdził, że cudzoziemka podjęła czynności celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dostarczenie dodatkowych informacji o gen. [...]. Natomiast z przyczyn niewiadomych przesyłka nie dotarła. Wyrok WSA w Warszawie zapadł w dniu 1 lipca 2013r. i do dnia wydania zaskarżonej decyzji strona miała zapewniony czas, aby dostarczyć informacje o tym krewnym i wykazać, że z racji pokrewieństwa istnieje realna i obiektywna przesłanka do przyjęcia zasadności obawy przed prześladowaniem. Jak natomiast wynika z akt postępowania, takie dowody nie zostały przedłożone. Słusznie zatem organ przyjął, że samo oświadczenie strony w żaden sposób nieuprawdopodobnione nie może zostać uznane jako przesłanka do uznania zagrożenia. Dalej idąc, skarżąca nie złożyła także oryginałów dokumentów, wytworzonych przez organy kraju pochodzenia, także ze względu na które została uchylona poprzednia decyzja Rady ds. Uchodźców dnia [...] października 2012r. Tłumaczenie, że zaginęła przesyłka pocztowa, w której one się znajdowały organ skomentował w oparciu o posiadaną wiedzę w ten sposób, że nigdy taka przesyłka nie została pocztą wysłana. Dokonał takiej oceny zarówno w oparciu o praktykę w tego rodzaju sprawach, jak również ze względu na niską wiarygodność cudzoziemki. Zdaniem Rady tak ważne dokumenty nigdy nie są przesyłane drogą pocztową. W oparciu o posiadane doświadczenie Rada słusznie w konsekwencji zakwestionowała fakt istnienia oryginałów wspomnianych dokumentów. Dokonano także oceny skanów wezwań do MSW. Po pierwsze już z racji tego, że nie są to oryginały dokumentów ich wartość dowodowa podlega szczególnej i wnikliwej ocenie. Istnieje bowiem zawsze prawdopodobieństwo przetworzenia treści i formy takiego dokumentu. Nie mniej jednak organ podjął się oceny tych skanów i słusznie doszedł do przekonania, argumentując logicznie, że nie posiadają one cech potwierdzających ich oficjalny charakter i wobec tego nie zostały one faktycznie wytworzone przez organa państwowe [...]. Z tych względów uzasadnione jest stanowisko Rady, że cudzoziemka nie wykazała w wiarygodny sposób mających miejsce zatrzymań. Przy czym nie zasługuje na akceptację stanowisko organu, że dwukrotne zatrzymanie nie znajduje potwierdzenia w wiarygodnych dokumentach (nie ma żadnych dokumentów potwierdzających te zdarzenia). Taki tok rozumowania bowiem sprowadza się do tezy, że każde zatrzymanie powinno zostać udowodnione przez cudzoziemca dokumentem. Oczywistym jest, że zatrzymania na terenie kraju pochodzenia cechujące się prześladowaniem cudzoziemca z reguły pozostają poza sferą dokumentów. Dokonywane są poza wszelkimi procedurami, w sposób odbiegający od prawnych reguł. Natomiast fakt dokonania niezgodnych z prawem zatrzymań może być uprawdopodobniony innymi okolicznościami współgrającymi z wersją wydarzeń prezentowaną przez cudzoziemca. Jeżeli natomiast czynności zatrzymania były zgodne z obowiązującymi w kraju pochodzenia przepisami prawa, generalnie nie sposób nadać im przymiotu jakiegokolwiek prześladowania. Organ w oparciu o twierdzenia cudzoziemki ustalił, że wnioskodawczyni nigdy nie była aresztowana, nie toczyło się wobec niej żadne postępowanie sądowe czy administracyjne, nie należała do żadnej organizacji opozycyjnej wobec władz kraju pochodzenia, nie brała udziału w działaniach wojennych. Nie była nigdy oskarżona, nie postawiono jej żadnych zarzutów, nie była skazana wyrokiem sądowym. Nigdy nie była też ścigana ani poszukiwana przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia. Faktem jest natomiast, że jako dziennikarka była zaangażowana w politykę poprzez udział w kampanii wyborczej. W żaden natomiast sposób – zwłaszcza na niską wiarygodność oświadczeń cudzoziemki co wykazano w oparciu o porównanie z zeznaniami jej męża – nie wykazała swojej działalności w instytucjach bezpieczeństwa wewnętrznego. Twierdzenia zainteresowanej nie znajdują żadnego racjonalnego wytłumaczenia w zebranym materiale dowodowym, a pomimo znaczącego wydłużenia terminu na złożenie wniosków dowodowych – w konsekwencji cudzoziemka nie przedłożyła żadnych nowych istotnych - w stosunku do stanu faktycznego na dzień wydania decyzji z dnia [...] października 2012r. – dokumentów lub innych środków dowodowych. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. Trafnie stwierdziły, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w [...] toczy się obecnie lub może toczyć się w przyszłości postępowanie karne wobec skarżącej, które mogłoby doprowadzić do skazania ją na karę śmierci czy wykonania egzekucji. Cudzoziemka nie wykazała, że została orzeczona wobec niej kara śmierci na terytorium [...] i w razie powrotu grozi jej wykonanie tej sankcji. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. W kwestii natomiast oceny sytuacji w kraju pochodzenia – organ stwierdził, że sytuacja jest na tyle stabilna w aspekcie bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego tego państwa, że nie można tam mówić o międzynarodowym czy wewnętrznym konflikcie zbrojnym. W [...]pozostała bliska rodzina cudzoziemki, którzy to jej członkowie wiodą normalne życie, mają pracę na stanowiskach kierowniczych i nie doświadczają żadnych trudności. W tej sytuacji nie wydaje się aby cudzoziemka w przypadku powrotu do kraju pochodzenia była narażona na rzeczywiste niebezpieczeństwo. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy wskazały, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Organ uznał, że skarżąca nie wykazała istnienia realnych przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W przypadku bowiem tej ochrony niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że dana osoba znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia określonych w przepisie zagrożeń w kraju, do którego ma być wydalona lub ma wrócić. Osobista sytuacja nie potwierdza istnienia jakichkolwiek zagrożeń wobec jej osoby, co został w szczególności wykazane w decyzji organu I instancji. Natomiast jako zgodne z przepisami prawa należało uznać uchylenie decyzji organu I instancji w części wydalenia z terytorium RP. Sąd podziela argumentację prawną organu odwoławczego, przy czym zwraca uwagę, że pewne fragmenty uzasadnienia zostały sporządzone na potrzeby rozstrzygnięcia, które zawierałoby takie rozstrzygnięcie. Mowa w tym miejscu o str. 18 akapit 2. uzasadnienia. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.