IV SA/Wa 135/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia R.D. (dalej "Skarżącego"), reprezentowanego przez r. pr. K. H., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej "RDOŚ") z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku służącego turystyce wodnej - biura oraz wiaty na kajaki, przyłącza wodno - kanalizacyjnego oraz terenu utwardzonego - parkingu, na terenie działki nr [...] oraz budowie pomostu dla kajaków i łodzi położonego na terenie działki nr [...], obręb [...] ([...]), położonych w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymał postanowienie RDOŚ z mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] (dalej także "Wójt") zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku służącego turystyce wodnej - biura oraz wiaty na kajaki, przyłącza wodno - kanalizacyjnego oraz terenu utwardzonego - parkingu, na terenie działki nr [...] oraz budowie pomostu dla kajaków i łodzi położonego na terenie działki nr [...], obręb [...] ([...]), położonych w miejscowości [...], gm. [...] (dalej odpowiednio: "projekt decyzji", "planowana inwestycja", "teren planowanej inwestycji"). 2. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji, stwierdzając że realizacja planowanego przedsięwzięcia byłaby sprzeczna z § 3 pkt 7 oraz § 3 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. sprawie [...] Parku Krajobrazowego (dalej "uchwały Sejmiku"), tj. zakazem lokalizacji obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) - dalej "ustawy ocenowej". Organ I instancji nie znalazł przesłanki do zastosowania odstępstw od ww. zakazów. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał, biorąc pod uwagę lokalizację inwestycji i dane znane oranowi z urzędu, że działka nr [...] (jezioro) na wysokości działki nr [...] jest porośnięta roślinnością nadwodną mogącą stanowić siedlisko gatunków będących przedmiotem ochrony w obszarze [...] [...] ([...]), a realizacja inwestycji może spowodować pogorszenie stanu tych siedlisk. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji stwierdził, że Wójt winien zainicjować postępowanie oceny oddziaływania na obszar [...], zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy OOŚ. 3. Skarżący, działający przez pełnomocnika, wniósł do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017 r. III. Jak już wskazano, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., GDOŚ rozpatrzył zażalenie Skarżącego na postanowienie RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. W myśl art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. 2. W związku z lokalizacją przedmiotowego przedsięwzięcia w granicach [...] i obszaru [...] ([...]) przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest weryfikacja zgodnościprojektu decyzji o warunkach zabudowy z przepisami dotyczącymi ww. form ochrony przyrody, tj. z uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] w z dnia [...] kwietnia 2011 r. sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...], z [...] r., poz. [...]) oraz art. 33 ustawy o ochronie przyrody. 3. Planowane zamierzanie polega na budowie budynku biurowego oraz wiaty na kajaki, przyłącza wodno - kanalizacyjnego oraz terenu utwardzonego - parkingu, na działce nr [...] oraz budowie pomostu dla kajaków i łodzi na działce nr [...]. Cała nieruchomość zlokalizowana jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego i obszaru [...]. Z analizy akt sprawy (projektu decyzji o warunkach zabudowy) i danych kartograficznych dostępnych na oficjalnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii - dalej GUGiK - (http://mapy.geoportal.gov.pl) oraz w aplikacji Google earth wynika, że teren inwestycji zlokalizowany jest poza zwartą zabudową wsi. Rejon ten stanowią niezagospodarowane, podmokłe użytki rolne, zlokalizowane pomiędzy drogą a rzeką [...] (odcinek ujściowy do jeziora [...]). Działka nr [...] znajduje się w całości w pasie 100 m od brzegów jeziora [...] oraz częściowo w pasie 100 m od brzegów rzeki [...]. Sejmik Województwa [...] w uchwale w sprawie [...] Parku Krajobrazowego wprowadził na przedmiotowym terenie szereg zakazów, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 pkt 7 lit. a uchwały). Biorąc pod uwagę, że cały teren inwestycji wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy położony jest w całości w pasie 100 m od linii brzegowej Jeziora, należy uznać, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji narusza omawiany zakaz. 4. Obowiązkiem organu uzgadniającego jest rozpatrzenie możliwości zastosowania odstępstw od w/w zakazu. 5. Jak wynika z samej treści zakazu, nie dotyczy on obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. 5.1. W odniesieniu do odstępstwa obejmującego obiekty służące turystyce wodnej należy przychylić się do ustaleń organu I instancji. W niniejszej sprawie trzeba ocenić, czy planowany projekt inwestycji polegający na budowie budynku służącego turystyce wodnej - biura oraz wiaty na kajaki, przyłącza wodno-kanalizacyjnego oraz terenu utwardzonego - parkingu, na terenie działki nr [...] oraz pomostu dla kajaków i łodzi na działce nr [...] są obiektami służącymi turystyce wodnej. Turystyka w powszechnym znaczeniu obejmuje natomiast ogół czynności osób, które podróżują i przebywają w celach wypoczynkowych, służbowych lub innych nie dłużej niż przez rok bez przerwy poza swoim codziennym otoczeniem. Na tej podstawie wyróżnia się różne rodzaje turystyki, w tym turystykę: poznawczą, wypoczynkową, kwalifikowaną. Dla przedmiotowej sprawy istotna jest turystyka kwalifikowana, w ramach której wyodrębnia się turystykę: pieszą, rowerową, żeglarską (definiowaną jako: żeglowanie po jeziorach naturalnych i sztucznych), kajakową (definiowaną jako przemieszczanie się przy wykorzystaniu kajaka lub kanadyjki), czy kajakarstwo górskie i kajakarstwo morskie. Z powyższego wynika, iż poszczególny podział na formy turystyki kwalifikowanej zależy od rodzaju aktywności np. pływania, żeglowania, chodzenia, jakie są wykonywane w ramach rekreacji (przemieszczania się). Dlatego też uzasadnionym wydaje się stwierdzenie, iż przez turystykę wodną należy rozumieć przemieszczanie się, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki wodnej. Turystyka wodna obejmuje zatem czynności takie jak: żeglarstwo, kajakarstwo itp. Reasumując w ocenie Organu odwoławczego do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe. Funkcją tych obiektów jest tylko i wyłącznie zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód. W rozpoznawanej sprawie mamy jednak do czynienia z inwestycją polegającą na budowie biura, wiaty do przechowywania sprzętu turystycznego - kajaków, parkingu na działce nr [...] oraz budowie pomostu dla kajaków i łodzi na działce nr [...]. Część inwestycji zlokalizowana na działce nr [...], w ocenie Organu II instancji wykracza poza zakres obiektów budowlanych związanych z przemieszczaniem się po wodach. Kajakarstwo polega na wykorzystaniu wód śródlądowych przy pomocy kajaka czy kanadyjki. Spływy kajakowe polegają na pokonywaniu określonej długości tras rzeką gdzie na wyznaczony początek trasy lub/i jej koniec dostarczany i zabierany jest (najczęściej samochodem) sprzęt. Dla pływania kajakami, czy też organizacji spływów kajakowych nie ma znaczenia lokalizacja budynku do przechowywania sprzętu dla potrzeb spływów kajakowych w strefie 100 metrowej rzeki. Nie stanowi to czynnika determinującego o wykorzystaniu wód powierzchniowych do pływania kajakami. Nie jest sporne, że planowane obiekty - biuro, wiata na kajaki, parking należy do części usług technicznych związanych z pływaniem po jeziorach czy rzekach, to jednak tylko pośrednio, a nie bezpośrednio związany jest uprawianiem tych aktywności. W ramach pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej" umożliwiających odstępstwo od ww. zakazu określonego w § 3 pkt 7 ww. uchwały nie mieszczą się obiekty budowlane związane zarówno z usługami uzupełniającymi (wypożyczalnie sprzętu, miejsca noclegowe, kluby żeglarskie), jak również z usługami technicznymi (takimi jak przechowywanie kajaków, łodzi i jachtów). Dlatego też do tej części planowanej inwestycji nie ma zastosowania odstępstwo dotyczące "obiektów służących turystyce wodnej" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1659/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt: IV SA/Wa 813/14, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r" sygn. akt: II OSK 2581/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2015, sygn. akt: IV SA/Wa 2734/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015 r" sygn. akt: IV SA/Wa 2419/15). Biorąc pod uwagę ww. rozważania, należy uznać, że pomost do cumowania niewielkich jednostek pływających (łodzi i kajaków) może być uznany za obiekt służący turystyce wodnej i mieści się w dopuszczonej przez prawodawcę kategorii obiektów wyłączonych spod zastosowania zakazu zabudowy w pasie 100 m od brzegów jezior i rzek, jednakże, co wskazano wyżej, organ uzgadniający uzgadnia treść projektu decyzji o warunkach zabudowy, zatem całość inwestycji. Z tego punktu widzenia realizacja przedmiotowej inwestycji, obejmującej zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy także budynek biurowy i wiatę, należy uznać za niedopuszczalną. 5.2. Planowane do realizacji przedsięwzięcie nie należy także do kategorii obiektów służących gospodarce wodnej lub rybackiej. Nie mieści się bowiem zarówno w kategorii [...] ustawy Prawo budowlane (katalog obiektów gospodarki wodnej), jak i nie służy celom gospodarki rybackiej. Tym samym przedmiotowe odstępstwo nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. 6. Należy przychylić się również do ustaleń organu I instancji w zakresie zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z § 7 pkt 1 uchwały, tj. zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy OOŚ. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a - b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 71, z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (tzw. II grupa przedsięwzięć) zalicza się przystanie śródlądowe: dla nie mniej niż 10 statków, w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, o których mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, wykorzystujące linię brzegową na długości większej niż 20 m. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie określono parametrów pomostu dla kajaków i łodzi. Zatem projekt decyzji o warunkach zabudowy umożliwia wybudowanie dowolnego pomostu na działce nr [...]. Oznacza to, że planowany pomost może stanowić element przystani o parametrach kwalifikujących jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego należy stwierdzić, że projekt decyzji o warunkach zabudowy umożliwia naruszenie omawianego zakazu. 7. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji, organ odwoławczy stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania ogólnych odstępstw od zakazów obowiązujących na terenie parków krajobrazowych, zawartych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej, oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. 8. W odniesieniu do oceny zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z przepisami dotyczącymi obszarów [...] należy wskazać, że obszary [...] objęte są ochroną na zasadach określonych w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, z późn. zm.), zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...]. Ustawa o ochronie przyrody nie zawiera bezwzględnego zakazu zabudowy w obszarze [...], a jedynie zabrania lokalizacji inwestycji lub podejmowania działań mogących znacząco oddziaływać na siedliska przyrodnicze i gatunki, dla ochrony których dany obszar został wyznaczony. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar [...], a które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru [...] nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie OOŚ. Jeżeli taka ocena nie została przeprowadzona, wówczas na etapie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, można jedynie dowodzić, że istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania inwestycji na obszar [...] (tj. możliwość naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody) zrealizowanej zgodnie z zapisami projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wykazanie tego zagrożenia może stanowić przesłankę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wójt wprawdzie nie wypełnił swojego obowiązku wynikającego z art. 96 ust 1 ustawy OOŚ, tj. rozważenia, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszary [...], jednakże nie może to stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia projektu tej decyzji. Również fakt, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na obszar [...] (uregulowanej w rozdziale 5 działu V, art. 96-103 ustawy OOŚ), która mogłaby jednoznacznie potwierdzić lub zaprzeczyć możliwości wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] nie zwalniał Organu I instancji od analizy sprawy. Bowiem niezależnie od konstatacji organu wydającego decyzję inwestycyjną rolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] jako organu uzgadniającego była weryfikacja zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z przepisami art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Organ I instancji zobowiązany był więc m.in. do identyfikacji potencjalnego oddziaływania inwestycji na obszar [...], ponadto jako organ sprawujący nadzór nad obszarem [...], posiadający specjalistyczną wiedzę, również do analizy, czy zidentyfikowane potencjalne zagrożenia mogą wystąpić i czy są istotne. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z art. 33 ustawy o chronię przyrody, jednakże, biorąc pod uwagę zasadę ekonomiki procesowej i fakt, że z uwagi na naruszenie zakazów wskazanych w akcie prawa miejscowego, tj. w § 3 ust. 7 uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, można odstąpić od analizy potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na obszar [...]. Tym samym powyższe uchybienie nie stanowiło istotnego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. IV. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] listopada 2017 r., zarzucając orzeczeniu mu naruszenie § 3 pkt 7 uchwały Sejmiku w związku z art. 17 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie będzie służyć turystyce wodnej. Uzasadniając podniesiony zarzut, Skarżący wskazał w szczególności, co następuje: (i) Planowana inwestycja obejmuje budynek, w którego skład wchodzą biuro z obszarem administracyjno - socjalnym (sanitariaty toalety, prysznice, magazyn sprzętu ratowniczego, suszarnia odzieży, kapoki, rzutki, pianki, ponton ratowniczy) o powierzchni 100 m2, wiata na kajaki, przyłącze wodno-kanalizacyjne, pomost dla kajaków i łodzi oraz utwardzony teren z drogi publicznej. Pod pojęciem biura z obszarem administracyjno - socjalnym, zgodnie z treścią projektu decyzji rozumieć należy: "sanitariat, toalety, prysznice, magazyn sprzętu ratowniczego, suszenie odzieży, kapoki, pianki, ponton ratowniczy". (ii) Wykładni przepisu art. 17 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, w części dotyczącej odstępstwa od zakazu zabudowy w pasie 100 m do brzegów jezior i rzek dla turystyki wodnej, dokonał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 sierpnia 2014 r. IV SA/Wa 993/14. "Zdaniem Sądu przez turystykę wodną należy rozumieć realizację tych celów przez przemieszczanie się drogą wodną, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń. Idąc tą drogą do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć przede wszystkim stanice wodne, kąpieliska, przystanie czy porty żeglarskie. Te obiekty są bezpośrednio powiązane z korzystaniem ze sprzętu pływającego, a więc służą "uprawianiu" turystyki wodnej. Osoby uprawiające turystykę wodną muszą mieć jednak możliwość korzystania z urządzeń, które pozwalają na realizację oczywistych potrzeb socjalno - bytowych (miejsc noclegowych, a więc hoteli, restauracji, sanitariatów, itp. Są to również niewątpliwie obiekty służące turyście wodnemu, a więc uprawianej przez niego turystyce wodnej". Projektowana inwestycja nie przewiduje miejsc noclegowych. Umożliwia jedynie posadowienie na działce obiektów budowlanych służących wyłącznie zachowaniu higieny osób uprawiających turystykę wodną oraz przechowywanie sprzętu wodnego z niezbędnymi akcesoriami. Trudno uznać, że we współczesnych warunkach uprawianie turystyki wodnej bez tych urządzeń jest możliwe. Nie ma tam żadnych elementów, które umożliwiałyby wykorzystywanie inwestycji do innych celów niż turystyka wodna z udziałem kajaków i łodzi. Działka nr [...] znajduje się w całości w pasie 100 m od brzegów jeziora [...]. Dokonana przez organy administracji interpretacja przepisu § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego i art. 17 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody prowadzi do wyeliminowania jakichkolwiek odstępstw od zakazu budowy w pasie 100 m od brzegów jezior i rzek, co całkowicie uniemożliwia właścicielowi działki jej gospodarcze wykorzystanie. W okresie obowiązywania uchwały Sejmiku na terenie Parku powstało szereg analogicznych inwestycji do obsługi turystyki wodnej. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie GDOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było uzgodnienie w trybie uregulowanym w art.53 ust.4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, położonego na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, innym niż park narodowy i jego otulina (w niniejszej sprawie chodzi o teren inwestycji położony na obszarze dwóch form ochrony przyrody, tj.: 1) [...] Parku Krajobrazowego, 2) obszaru [...]). Orzekające w sprawie organy obu instancji uznały, że przedłożonego projektu decyzji, przewidującego ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę na dwóch działkach gruntu (nr [...] i nr [...]): 1) budynku biurowego o powierzchni 100 m2, 2) wiaty na kajaki, 3) przyłącza wodno – kanalizacyjnego, 4) terenu utwardzonego – parkingu, 5) pomostu dla kajaków i łodzi, nie można uzgodnić pozytywnie, albowiem pozostawałoby to w sprzeczności zarówno z zakazem zabudowy chronionej strefy nadbrzeżnej, przewidzianym w §3 pkt 7 uchwały Sejmiku w sprawie Parku z dnia [...] kwietnia 2011 r., jak i z zakazem przewidzianym w § 3 pkt 1 tej uchwały (tj. zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Ocenę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zarzuty skargi, do których organ wyczerpująco odniósł w się w odpowiedzi na skargę, nie zasługują na uwzględnienie. 2. W przepisie §3 pkt 7 uchwały Sejmiku zastrzeżono, że zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zarzuty skargi koncentrują się wokół próby wykazania, iż wbrew ocenie organów planowana inwestycja daje się pogodzić ze w/ zakazem, albowiem mieści się ona w zakresie odstępstwa przewidzianego dla obiektów służących turystyce wodnej. Sąd jednakże w pełni przychyla się do stanowiska GDOŚ, że – w sytuacji, w której uchwała regulująca zakazy obowiązujące na terenie obszaru chronionego nie zawiera postanowień wyraźnie dopuszczających szersze możliwości inwestowania w strefie nadbrzeżnej w ramach inwestycji związanych z turystyką wodną - zarówno zakaz zabudowy tej strefy, jak i wyjątki od niego przewidziane, należy interpretować ściśle, co podkreśla się w orzecznictwie sądowym. Trafnie zatem powołał GDOŚ w odpowiedzi na skargę stanowisko sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt: II OSK 2581/14, w myśl którego odstępstwo od zakazu zabudowy strefy nadbrzeżnej trzeba wykładać w sposób ścisły. Oznacza to, że powinny to być tylko takie obiekty budowlane, które są bezpośrednio, a nie pośrednio powiązane z turystyką wodną, np. pomost do umocowania niedużych jednostek pływających lub pomost, który służy do uprawiania wędkarstwa i umocowania łodzi. Taka interpretacja została wielokrotnie potwierdzona w orzecznictwie sądowym (por. wyroki tut. Sądu z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 813/14 i z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 932/11). Trafnie skonkludował GDOŚ, iż przyjęcie innego założenia prowadziłoby do obejścia przewidzianych zakazów. Podstawową zaś funkcją zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych jest ochrona zasobów przyrody na terenie [...] Parku Krajobrazowego. W wyroku z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1659/14 tut. Sąd wyraźnie wskazał, że w ramach pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej" umożliwiających odstępstwo od zakazu określonego w § 3 pkt 7 ww. uchwały nie mieszczą się obiekty budowlane związane zarówno z usługami uzupełniającymi (wypożyczalnie sprzętu, miejsca noclegowe, kluby żeglarskie), jak również z usługami technicznymi (przechowywanie kajaków, łodzi i jachtów). Tym samym należy w pełni zgodzić się z organem, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanki zawartej w ostatniej części § 3 ust. 1 pkt 7 ww. uchwały, tj. nie jest obiektem służącym turystyce wodnej. Okoliczność ta obligowała organy do odmownego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.