IV SA/Wa 1351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. i K. G. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wniosku M. S. i K. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: o d m ó w i ć p r z y w r ó c e n i a t e r m i n u M. S. i K. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wraz z wniesieniem skargi nie opłacili należnej opłaty sądowej, tj. wpisu stałego w kwocie 100 złotych. Zatem Sąd wezwał skarżących - na adres wskazany w skardze - do uiszczenia solidarnie wpisu - w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 27 lipca 2012 r. Odbiór wezwań pokwitowała osobiście skarżąca M. S.. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 3 sierpnia 2012 r., jako że skarżący w powyższym terminie nie uiścili należnego wpisu od skargi. W dniu 20 sierpnia 2012 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. We wniosku wskazali, że korespondencja dotycząca przedmiotowej opłaty sądowej została omyłkowo zabrana wraz z innymi dokumentami przez siostrzeńca i zwrócona już po upływie rygorystycznego siedmiodniowego terminu. Zarządzeniem z 31 sierpnia 2012 r. Sąd wezwał skarżących do: 1) usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu - w terminie siedmiu dni - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 P.p.s.a.) przez: - wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, - dokonanie czynności, której skarżący uchybili, tj. uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 złotych; 2) uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu przez obszerniejsze uzasadnienie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący uiścili wpis od skargi w kwocie 100 złotych i oświadczyli, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 20 sierpnia 2012 r., w którym doszło do zwrotu niechcący zabranej korespondencji wraz z innymi dokumentami. Natomiast wezwanie Sądu w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu pozostało bez odpowiedzi. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) -zwanej dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu; pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie; Zatem przywrócenie terminu jest możliwe gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; 2) strona uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu; 3) strona dopełni czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu skarżący spełnili przesłanki wskazane w pkt 1 i 3, tj. złożyli wniosek w ustawowym terminie (licząc od dnia 20 sierpnia 2012 r.) i dopełnili czynności, której przywrócenia terminu się domagają (uiścili wpis od skargi). Natomiast nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu od skargi, czyli nie spełnili trzeciej z ustawowo wymaganych przesłanek przywrócenia terminu. Strona uchybiająca terminowi musi uprawdopodobnić, że pomimo swej należytej staranności nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie danej czynności w postępowaniu. Wynika stąd, iż konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest kryterium braku winy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, z powodu której uchybiła terminowi, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast w razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także polegającej na niedbalstwie - sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna (np. post. SN z 29.10.1999r., sygn. akt I CKN 556/98, publ. Lex nr 50702). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i nawet przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem. Przesłanka "braku winy" wymaga zatem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy, względnie zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Wszystko to w celu uprawdopodobnienia, że podana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, mająca uzasadniać brak winy, zaistniała i miała charakter zdarzenia nagłego, niedającego się powstrzymać nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Sąd - mając na względzie powyższe wywody – stanął na stanowisku, iż wniosek skarżących o przywrócenie terminu i jego uzupełnienie nie zawierają danych wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Innymi słowy skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do dokonania wyżej wymienionej czynności w postępowaniu sądowym. W wymienionych pismach skarżący jedynie podali, że "korespondencja dotycząca przedmiotowej opłaty została omyłkowo zabrana wraz z innymi dokumentami przez siostrzeńca i zwrócona już po upływie rygorystycznego 7-dniowego terminu". Przedstawionej argumentacji, pomimo dodatkowego wezwania Sądu, skarżący nie uzupełnili, to jest nie złożyli dodatkowych wyjaśnień, z których można byłoby wyprowadzić jednoznaczną tezę, iż uchybienie terminu było przez nich niezawinione, a nawet nie przedłożyli dokumentu, chociażby w postaci oświadczenia siostrzeńca, który potwierdzałby, że w istocie opisana przez nich, we wniosku o przywrócenie terminu, sytuacja miała miejsce. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż w sprawie nie doszło do spełnienia przez wnioskodawców przesłanki stanowiącej o obowiązku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, o której stanowi art. 87 § 2 P.p.s.a. W konsekwencji powyższego uznano, że chybienie terminu nastąpiło z winy skarżących, polegającej na niedbalstwie. Deklaracja skarżących, zawarta we wniosku o przywrócenie terminu, że sprawa zainicjowana skargą jest dla nich ważna, nie przełożyła się na działanie polegające na dochowaniu wszelkiej staranności, aby doprowadzić do kontroli legalności przez Sąd zaskarżonej decyzji. Skarżący własnym bowiem postępowaniem doprowadzili do uchybienia czynności w postaci nieuiszczenia wpisu od skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że wezwania do uiszczenia wpisu od skargi osobiście odebrała skarżąca w dniu 27 lipca 2012r. I nawet uznając za wiarygodne twierdzenia skarżących, że odebrana przez skarżącą w dniu 27 lipca 2012r. korespondencja została przypadkowo zabrana przez siostrzeńca, to skarżący do 20 sierpnia 2012r., to jest dnia, w którym korespondencja została im zwrócona, czyli przez ponad 20 dni, nie zainteresowali się losem przesyłek sądowych odebranych przez samą skarżąca. Nie powzięli żadnych czynności, które zmierzałyby do wyjaśnienia - co stało się z listami, które przyszły z Sądu. Wszystko to świadczy o niepodjęciu przez skarżących żadnego wysiłku, aby doprowadzić do zadośćuczynienia wezwaniu Sądu do uiszczenia wpisu od skargi. Innymi słowy skarżący nie dochowali należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o własne interesy. Niespełnienie jednej z przesłanek do przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., uniemożliwiło uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Mając powyższe na względzie Sąd - na mocy art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a - orzekł jak w sentencji postanowienia.