IV SA/Wa 1354/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - zwolnić A. D. od kosztów sądowych. A. D. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2011 r. Według zawartego we wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Oprócz domu o pow. mieszkalnej 32 m2 i nieruchomości rolnej o pow. 89 arów wnioskodawca nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest świadczenie rentowe w wysokości 1040 zł, natomiast żona skarżące uzyskuje dowód z tytułu emerytury w wysokości 691 zł miesięcznie. W formularzu wniosku skarżący wskazał na trudną sytuację majątkową jego rodziny, spowodowaną koniecznością ponoszenia dużych wydatków na leczenie, średnio ok. 400 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawca i jego żona dysponują, tj. 1731 zł miesięcznie na dwie osoby, nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Same wydatki na zakup niezbędnych lekarstw pomniejszają środki, jakimi dysponuje wnioskodawca i jego żona, o kwotę 400 zł miesięcznie. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 P.p.s.a.