IV SA/Wa 1355/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] maja 2006r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie [...] ([...]) postanawia: odrzucić skargę A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] maja 2006r, nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie [...] ([...]), domagając się zobowiązania organu do przeprowadzenia poprawnych czynności konkursowych. Szef Służby Cywilnej - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej odrzucenie. Podał, iż zaskarżonym pismem z dnia [...] maja 2006r. poinformował skarżącego o przyczynach anulowania konkursu wynikających z likwidacji komórki organizacyjnej na mocy zarządzenia nr 16 prezesa Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 2006r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego (M.P. nr 6, poz. 99). W ocenie organu pisma tego (będącego pismem informacyjnym, zawiadomieniem) nie można uznać za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji skarga jest niedopuszczalna i jako taka winna ulec odrzuceniu. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. nr 78, poz. 483) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż nie każdy przejaw aktywności organów administracji publicznej podlega sądowej kontroli. Konstytucja stanowi, iż sądy administracyjne kontrolują działalność administracji "w zakresie określonym ustawą". Zaś ustawą zakreślającą zakres kontroli działalności administracji publicznej jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwana dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne - stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skargi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 5) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 6) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Po analizie katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego należało stwierdzić, iż zaskarżone pismo Szefa Służby Cywilnej nie należy do żadnej z kategorii spraw, które mieszczą się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego. Nie jest ono decyzją, postanowieniem, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służy skarga do sądu administracyjnego. Pismo to - jak słusznie podniósł Szef Służby Cywilnej - było pismem informującym (zawiadamiającym) skarżącego, jako osobę która złożyła dokumenty do konkursu na stanowisko dyrektora Biura [...] w Ministerstwie [...], o przyczynach anulowania tegoż konkursu. Co w istocie rzeczy oznacza, iż konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej nie przeprowadzono, zatem nie nastąpiła sytuacja, w której organ dokonałby potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W tym stanie rzeczy skargą na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucono jako niedopuszczalną.