IV SA/Wa 1360/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia 1) zwolnić R. H. od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla R. H. radcę prawnego. R. H. (dalej "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu złożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF a także w piśmie z dnia 21 maja 2015 r. oraz dołączonych do tego pisma dokumentów wynika, że skarżący cudzoziemiec nie posiada żadnego majątku. Z kopii zeznania podatkowego PIT-11 wynika, że w 2014 r. uzyskał przychód w wysokości 3170 zł (dochód 2607.39 zł). Obecnie utrzymuje się z prac dorywczych, które zazwyczaj wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, czasami jednak skarżący musi pożyczać pieniądze od znajomych. Skarżący wymienił następujące wydatki miesięczne: wynajem mieszkania (16 m2) 450 zł, woda 80 zł, energia elektryczna 50 zł, gaz 20 zł, koszty zakupu żywności - ok. 600 zł. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący wykonuje prace dorywcze, uzyskując nieregularne dochody, które wystarczają na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. Nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, czy przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.