IV SA/Wa 1373/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Minister Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 10 września 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego (adwokata). W dniu 6 października 2008 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa adwokatowi P. J., wyznaczonemu, w wykonaniu postanowienia z 10 września 2008 r., przez Okręgową Radę Adwokacką w W. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowym wszczętym skargą na opisaną w sentencji decyzję Ministra Gospodarki. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 2 grudnia 2008 r. skarżący wypowiedział pełnomocnictwo pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę wniesioną na decyzję Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2008 r. oddalił. W piśmie z dnia 9 marca 2009 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, żądając ustanowienie adwokata z urzędu w celu wniesienia kasacji. Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 września 2008 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Należy zatem stwierdzić, że postanowienie to pozostaje w mocy, a możliwość jego uchylenia lub zmiany przez Sąd mogłaby zajść jedynie w przypadku wyznaczonym dyspozycją normy zawartej w art. 165 p.p.s.a., tj. wskutek zmiany okoliczności sprawy. W rozważanym przypadku sytuacja taka nie zachodzi, wypowiedzenie pełnomocnictwa przez skarżącego nie stanowi bowiem podstawy do uchylenia lub zmiany postanowienia z 10 września 2008 r. Okoliczność, że skarżący wypowiedział pełnomocnictwo adwokatowi wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką nie stanowi zarazem podstawy do ponownego ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Należy zauważyć, że ustawa procesowa - p.p.s.a. - nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia kolejnego adwokata jeśli dotychczas wyznaczony adwokat nie spełnił jej oczekiwań. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. art. 243-245, art. 253 p.p.s.a.) nie przewidują bowiem imiennego wyznaczenia przez Sąd adwokata, należy to do kompetencji właściwego organu samorządu zawodowego, tj. właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej. Skoro zatem stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy i ustanowienia przez Sąd następnego pełnomocnika nie jest możliwe. W takiej sytuacji strona może natomiast zwrócić się natomiast do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie innego pełnomocnika, wskazując na nienależyte wypełnienie obowiązków przez pełnomocnika uprzednio wyznaczonego. Ewentualne zarzuty dotyczące wadliwego działania wyznaczonego adwokata mogą być zaś rozpatrzone w trybie skargowym przez Okręgową Radę Adwokacką. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności referendarz sądowy odstąpił od wezwania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku (PPF), bowiem w rozważanym przypadku złożenie wniosku z zachowaniem wymogów formalnych w żaden sposób nie mogło skutkować podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że ustawowy wymóg przedstawienia przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy informacji na temat swojej sytuacji majątkowej oraz możliwości płatniczych według określonego wzorca, tj. poprzez wypełnienie rubryk urzędowego formularza, ma na celu pozyskanie niezbędnych, precyzyjnych informacji pozwalających na ocenę szeroko rozumianych możliwości finansowych wnioskodawcy. W rozpoznawanym przypadku skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. ustanowienie adwokata, a zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika (adwokata) z urzędu poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącego odnoszących się do jego sytuacji majątkowej byłoby niecelowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.