IV SA/Wa 1375/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].03 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GlOŚ) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej WlOŚ) z dnia [...].12.2014 r., nr [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości [...] zł [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej Spółką), za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W odwołaniu od decyzji I. instancji, Strona Skarżąca wyjaśniła, że na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], prowadzone były prace wyburzeniowe nieużytkowanych obiektów budowlanych, które obniżały estetykę otoczenia, a także zagrażały bezpieczeństwu ludzi. W wyniku burzenia wytworzone zostały odpady o kodzie 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego w ilości 8 300 Mg. Jak stwierdziła Strona, powstające w wyniku burzenia odpady, z uwagi na swoje gabaryty, nie mogły być transportowane z zachowaniem przepisów prawa, bhp i zasad bezpieczeństwa. Dlatego podjęta została decyzja o ich rozdrobnieniu do takich gabarytów, aby umożliwić transport. Podniosła, że uważa za niezasadne stwierdzenie, iż prowadziła odzysk odpadów polegający na ich kruszeniu, ponieważ zgodnie z interpretacją zawartą w piśmie Urzędu Miejskiego z dnia [...].12.2013 r., znak [...], sama czynność rozdrobnienia odpadów w celu przygotowania ich do transportu - nie jest odzyskiem. Zdaniem Strony, Organ I. instancji wydając zaskarżoną decyzję nie udowodnił, że [...] Sp. z o. o., ul. [...],[...] jest posiadaczem odpadów prowadzącym działalność w zakresie odzysku. Poinformowała też, że uzyskała pozwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr [...] obręb [...] w [...], wydane przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia [...].09.2013 r., nr [...]. Wyjaśniła, że proces odzysku planowano prowadzić na działce nr [...], do której [...] Sp. z o. o., ul. [...],[...] ma tytuł prawny, a nie na działce nr [...], na której prowadzone były prace wyburzeniowe. Według strony potwierdzeniem tego stanowiska jest fakt, że odpady w ilości 8.300 Mg zostały przetransportowane na działkę nr [...] z działki nr [...], na której powstały. Spółka podała, że prowadzenie procesu przetwarzania odpadów miało być nierozerwalnie połączone ze zbytem kruszywa, z odpadów nie tylko wytworzonych we własnym zakresie, ale również z odpadów zakupionych, w związku z czym "wydaje się niezasadne i niezgodne z ustawą poddanie wytworzonych odpadów procesowi składowania, skoro obecnie firma posiada decyzję na przetwarzanie odpadów. Dlatego została podjęta decyzja o wystąpieniu do instytucji państwowych z prośbą o analizę tego przypadku i wskazanie optymalnego rozwiązania, zgodnego z przepisami prawa i nie powodującego nałożenia na firmę [...] kar pieniężnych". GIOŚ w swej decyzji wskazał, że w wyniku wizji lokalnej terenu przy ul. [...] w [...] ustalono, iż znajdują się tam odpady pokruszonego gruzu oraz kruszarka służąca do rozdrabniania gruzu. O jej uciążliwej pracy informowali okoliczni mieszkańcy. Podczas kontroli ustalono, że [...] Sp. z o. o. posiada decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...].09.2010 r., nr [...], zatwierdzającą program gospodarki odpadami, która zezwala na wytwarzanie podczas prowadzonej działalności m.in. zmieszanych odpadów z betonu, gruzu ceglanego, odpadów materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia (kod odpadu: 17 01 07). W toku tej kontroli WIOŚ ustalił również, iż kruszarka gąsiennicowa, należąca do [...] Sp. z o. o. zlokalizowana jest na działce nr [...], a kontrolowana Spółka na działkach o numerach: [...],[...],[...] oraz [...], prowadzi prace związane z rozbiórką budynków zlokalizowanych na tym terenie (hale magazynowe). Jak ustalono podczas kontroli, konstrukcje pochodzące z rozbiórki obiektów zlokalizowanych na wskazanych działkach trafiają do kruszarki należącej do [...] Sp. z o. o., w celu zmiany składu granulometrycznego na umożliwiający wykorzystanie odpadów na własne potrzeby, tj. głównie w celu utwardzenia terenu. W związku z tym - w toku kontroli – WIOŚ stwierdził, że [...] Sp. z o. o. prowadzi odzysk odpadów, polegający na ich kruszeniu, bez wymaganego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów na działce nr [...]. Na podstawie karty ewidencji odpadu Organ I. instancji stwierdził, że na przedmiotowym terenie znajduje się 8.300 Mg zmieszanych odpadów z betonu, gruzu ceglanego. Ustalenia te zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], sygn. protokołu - [...], podpisanym przez kontrolującego w dniu [...].09.2012 r. Upoważniony przedstawiciel Strony odmówił podpisania protokołu kontroli. Pismem z dnia [...].09.2012 r. [...] Sp. z o. o. wniosła zastrzeżenia i uwagi do tego protokołu kontroli. W piśmie tym Spółka wyjaśniła, że odpad o kodzie 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, wytworzony w trakcie prowadzonych prac wyburzeniowych został rozdrobniony przy pomocy kruszarki gąsiennicowej, należącej do [...] Sp. z o. o. "tylko i wyłącznie w celu przygotowania go do transportu, a nie dalszego wykorzystania". Strona podała, że w wyniku przeprowadzonego kruszenia powstał jedynie odpad o kodzie 17 01 07, a znajdujące się w kontenerze mieszaniny metali nie zostały odseparowane. Odpad ten nie został przekazany żadnemu podmiotowi posiadającemu zezwolenie na odzysk ani osobie fizycznej nie będącej przedsiębiorcą, w celu jego dalszego wykorzystania. Strona stwierdziła, że nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w protokole kontroli, w zakresie prowadzenia przez nią odzysku, ponieważ prowadzony proces kruszenia powstałego odpadu miał na celu jedynie ograniczenie jego objętości, a takie działanie – jej zdaniem - nie nosi znamion prowadzenia odzysku i nie jest niezgodne z obowiązującym prawem. Organ ustosunkowując się do tych zarzutów nadmienił, że nie może zgodzić się z tym stanowiskiem, bowiem w toku kontroli osoba upoważniona do reprezentowania tej Spółki poinformowała kontrolującego, że kruszenie gruzu następuje w celu jego wykorzystania na potrzeby własne, tj. gównie w celu utwardzenia terenu. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził także, że nie przedstawiono kart przekazania odpadu świadczących i innym sposobie gospodarowania odpadami. W efekcie WIOŚ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie przez Spółkę działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. WIOŚ bezskutecznie ubiegał się o przeprowadzenie kontroli w [...] Sp. z o. o. przez Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] pod względem posiadanych faktur, w celu sprawdzenia jaki jest dalszy sposób gospodarowania tymi odpadami. Spółka poinformowała zaś Organ, że w związku z nadal prowadzonymi robotami rozbiórkowymi odpad nie został jeszcze przekazany do unieszkodliwienia metodą składowania, jednakże takie działanie zostało zaplanowane, a po przekazaniu odpadu, niezwłocznie przekazane zostaną organowi karty przekazania odpadu. W dniu [...].09.2013 r.– jak wspomniano - [...] Sp. z o. o. uzyskała decyzję Prezydenta Miasta [...], nr [...] - pozwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...]. Natomiast w dniu [...].12.2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył [...] Sp. z o. o., ul. [...],[...] karę pieniężną za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z przepisami. Naruszenie zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. GIOŚ podkreślił, że Marszałek Województwa [...] w piśmie z dnia [...].11.2012 r., nr [...], stwierdził, iż we wniosku o uzyskanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami należy m.in. "określić dalszy sposób gospodarowania wytworzonymi w ramach usługi odpadami, z uwzględnieniem ich zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania, co nie jest jednoznaczne ze zwolnieniem z obowiązku uzyskania dodatkowych pozwoleń na prowadzenie tego rodzaju działalności. Organ zauważył, że w przedłożonym przez firmę [...] (w dniu [...] września 2010 r.) programie, Wnioskodawca poinformował, iż dalszy sposób gospodarowania odpadami polegał będzie m.in. na kruszeniu odpadów w kruszarce szczękowej mobilnej z odsiewaczem i separatorem magnetycznym, a następnie kruszywo to będzie wykorzystane do utwardzenia powierzchni terenów, przekazywane osobom trzecim lub podmiotom gospodarczym. Przedstawiony sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, jednakże wymaga uregulowania stanu formalno-prawnego. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności. GIOŚ, odwołując się do orzecznictwa Sądów Administracyjnych zauważył, że podmiot profesjonalnie zajmujący się gospodarowaniem odpadów posiadał pozwolenie, które w sposób jednoznaczny określało przyznanie mu uprawnienia. Przekraczając zakres posiadanych uprawnień, podmiot winien był liczyć się z konsekwencjami takiego działania - w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami. Zwłaszcza, że kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającemu naruszeniom w zakresie zagospodarowania odpadów w celu ochrony środowiska naturalnego. Reasumując GIOŚ wskazał, że Organ I. instancji po stwierdzeniu, że [...] Sp. z o. o. prowadziła działalność w zakresie odzysku odpadów bez dopełnienia obowiązku uzyskania zezwolenia, nałożonego art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast przepis art. 79b ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach nie przewiduje miarkowania kary ani żadnych od niej odstępstw. We wniesionej skardze Spółka zarzuciła - naruszenie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są zobowiązane dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - naruszenie art. 79b ust. 2 pkt. 5 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt. 9 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że Skarżąca wytwarzała odpady bez zezwolenia, podczas gdy wyłącznym celem podjętych przez Skarżącą czynności był transport gruzu z terenu budowy. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że sama czynność rozdrobnienia odpadów w celu przygotowania ich do transportu nie jest odzyskiem odpadów w rozumieniu ustawy. Ponadto, w ocenie Skarżącej, to na Organie ciążył obowiązek udowodnienia faktu, iż zamiar Skarżącej był inny, zwłaszcza przy uwzględnieniu okoliczności, iż odpady zostały przetransportowane na działkę, na której dopiero miały zostać poddane odzyskowi. Spółka podniosła, że wykazała w toku postępowania, iż posiada pozwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr ew. [...] Nadmieniła, że proces odzysku planowała prowadzić na działce nr ew. [...], a nie na działce nr ew. [...]. Odpady uzyskane z rozbiórki prowadzonej na działce nr ew. [...] były jedynie przygotowywane do transportu na działkę nr ew. [...], gdzie dopiero miały zostać poddane odzyskowi. Wskazała, że wobec posiadania przez Skarżącą zezwolenia na odzysk odpadów na innej działce, nielogiczne byłoby przyjęcie, iż Skarżąca odzyskiwała odpady na działce, co do której nie miała takiego zezwolenia, ryzykując nałożenie kary pieniężnej. Nie udowodniono zaś, że było inaczej. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja GIOŚ nie naruszyła obowiązującego prawa w stopniu prowadzącym do jej uchylenia. Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie trafnie bowiem uznały, że Skarżąca - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], w 2012 r., na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], prowadziła działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia. W pierwszej kolejności należy mieć na względzie, że z dniem 23.01.2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (Dz. U. z2016r., poz. 1987, ze zm.). Na mocy art. 252 tej ustawy uchylona została dotychczas obowiązująca ustawa z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.). Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, co obligowało Organy obu instancji rozpoznające niniejszą sprawę, do stosowania przepisów o karach pieniężnych uchylonej ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach. W myśl art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach - jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Karę tę, zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, należało się zgodzić z GIOŚ oraz Organem I. instancji, że działania podejmowane przez Stronę, polegające na zmianie składu granulometrycznego odpadów o kodzie 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, pochodzących z rozbiórki obiektów zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] - umożliwiającej wykorzystanie tych odpadów na własne potrzeby, tj. głównie w celu utwardzenia terenu - wypełniają definicję odzysku, który zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach rozumiany jest jako "wszelkie działania niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystanie, określone w załączniku nr 5 do ustawy". Obowiązek uzyskania zezwolenia na odzysk odpadów wynika zaś z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach. Trafnie zauważył GIOŚ, że Strona Skarżąca w żaden sposób nie potwierdziła swego stanowiska, iż rozdrobnienie odpadów prowadzone było w celu przygotowania ich do transportu. Natomiast w protokole kontroli podano, że konstrukcje pochodzące z rozbiórki obiektów zlokalizowanych na tych działkach, trafiają następnie do kruszarki należącej do firmy, w celu zmiany składu granulometrycznego, umożliwiającego jego wykorzystanie na własne potrzeby, tj. głównie w celu utwardzenia terenu. Nie znalazł w szczególności potwierdzenia w aktach sprawy argument Strony, że rozdrobnienie odpadów prowadzone było w celu przygotowania ich do transportu, jak również fakt przetransportowania 8300 Mg odpadów na działkę nr [...]. Nadmienić należy, że mieszkańcy okolicznych domów wskazywali jednoznacznie gdzie znajdowała się pracująca kruszarka, która rozdrabniała odpady pochodzące z prowadzonych przez Spółkę prac rozbiórkowych. W aktach sprawy znajdują się monity i zgłoszenia w tym przedmiocie, wzywające WIOŚ do podjęcia koniecznych działań. Zatem, w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był uprawniony do stwierdzenia, że Skarżąca prowadzi odzysk odpadów, polegający na ich kruszeniu bez wymaganego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów - właśnie na działce nr [...]. Jednocześnie Organ otrzymał informację, że termin zakończenia prac polegających na kruszeniu, zaplanowano na koniec grudnia 2012 r. Trzeba mieć na uwadze, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie, że w tym czasie [...] Sp. z o. o. nie posiadała jeszcze decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...].09.2013 r., nr [...] - pozwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce o nr. ew. [...] obręb [...] w [...]. Podczas kontroli przeprowadzanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w terminie od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] września 2012 r. Skarżąca nie posiadała zatem uregulowanego stanu formalnoprawnego, w zakresie prowadzenia odzysku odpadów - na żadnej działce. W sprawie bezsporna jest też okoliczność, że w tym czasie (2012 r.) na przedmiotowym terenie znajdowało się 8300 Mg zmieszanych odpadów z betonu, gruzu ceglanego, co WIOŚ stwierdził na podstawie karty ewidencji odpadu. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut Skarżącej, że Organ II. instancji naruszył przepisy procedury administracyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego przez co doszło do błędnych ustaleń faktycznych (art. 7 k.p.a.). Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu decyzji Organy tak I. instancji jak i odwoławczy, szczegółowo wyjaśniły podstawy faktyczne i prawne wymierzenia Stronie kary pieniężnej. Uprzednio zaś w pełni rozważyły i przeanalizowały materiał dowodowy, dający obraz stanu faktycznego tej sprawy. Nie jest też trafny kolejny zarzut Skarżącej w zakresie pominięcia przez Organ interpretacji zawartej w piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...]. Należy zgodzić się z GIOŚ, że pismo to Skarżąca nieprawidłowo zinterpretowała. Wskazano w nim bowiem, iż zabiegi w postaci poddawania betonowych odpadów wielkogabarytowych rozdrobnieniu poprzez zrzucanie dużych fragmentów na inne fragmenty gruzu, celem umożliwienia późniejszego transportu przy pomocy koparko — ładowarki na inną działkę, należy zaliczyć do procesów przetwarzania odpadów, które wymagają uzyskania stosownego zezwolenia. W myśl zaś art. 3 ust. 1 pkt. 13a ustawy z 2001 r. o odpadach, przez "przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie". Wynika z tego jednoznacznie, że proces przetwarzania jest pojęciem szerszym i obejmuje zarówno proces odzysku, jak i unieszkodliwiania. Wobec tego niewątpliwie Skarżąca była zobowiązana do uregulowania stanu formalnoprawnego we wskazanym zakresie na działce o nr. ew. [...] - przed rozpoczęciem prowadzenia tej działalności. Organy obu instancji trafnie ustaliły, że [...] Sp. z o. o. zarówno jako wytwórca odpadów, jak i podmiot prowadzący działalność w zakresie odzysku odpadów oraz władający powierzchnią ziemi był posiadaczem przedmiotowych odpadów. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach - ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W tym stanie rzeczy argumenty podniesione w skardze nie mogły prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Sąd działając z urzędu również nie stwierdził takich jej uchybień, które prowadziłyby do uwzględnienia skargi. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.