IV SA/Wa 1376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. j. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. j. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca [...] Sp. j. w skardze z dnia 26 kwietnia 2017 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 28 marca 2017 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej. Skarżąca podniosła, że ustalenie wymiaru kary w wysokości 105,52 zł/dobę spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ wydał odrębne postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] marca 2017 r., w którym przyjęto, że decyzja ta nie wywołuje bezpośrednio skutków w postaci obowiązku uiszczenia kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że skarżąca obowiązana jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może spowodować takie następstwa, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2017 r. nie wskazała okoliczności świadczących o tym, że jej wykonanie może spowodować powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim samo twierdzenie strony, że ustalenie wymiaru kary w wysokości 105,52 zł/dobę spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jest nie wystarczające. Ponadto należy wskazać, że bezpośrednim następstwem wydania decyzji w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej nie jest obowiązek jej zapłaty. Przedmiotem decyzji jest ustalenie wymiaru kary biegnącej za naruszenie wymagań ochrony środowiska. W decyzji tej, stosownie do art. 300 ust. 4 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.) określa się: (1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; (2) wymiar kary biegnącej; (3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Decyzja ta nie określa obowiązku zapłaty kary w określonej wysokości, a jedynie stwierdza przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, ustala wymiar kary za przekroczenie tego poziomu oraz określa termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana. W zakresie wymierzenia kary, którą zobowiązany będzie uiścić podmiot przekraczający dopuszczalny poziom hałasu konieczne jest wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie wymierzenia kary. Dopiero na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, podejmie decyzję o wymierzeniu kary (art. 302 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Tym samym, dopiero wydanie przez organ decyzji o wymierzeniu kary, na podstawie art. 302 ust. 1 Prawa ochrony środowiska nakłada obowiązek uiszczenia określonej kwoty kary i podlega przymusowemu wykonaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.