IV SA/Wa 1382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi G.L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych ze zbioru PESEL 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] maja 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku G. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2013 r. o odmowie udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych T. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Spraw Wewnętrznych wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne. Pismem z dnia 2 grudnia 2012 r. G. L. zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych o udostępnienie ze zbioru PESEL danych adresowych T. S. Po rozpatrzeniu wniosku Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych T. S. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. L. podniosła, że adres zamieszkania T. S. jest jej potrzebny do celów sądowych. Wskazała przy tym, że T. S. jest policjantem "[...]", jednak nie zna jego szczegółowych danych i nie ma możliwości ich zdobycia. Rozpatrując powyższy wniosek Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że oparł się na regulujących zasady udostępnienia danych ze zbioru PESEL przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, określających przypadki, których zaistnienia uprawnia organ do przekazania danych osoby poszukiwanej. Jednym z tych przypadków jest okoliczność wskazana w art. 44 h ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy, a mianowicie sytuacja, gdy wnioskodawca ubiega się o dane z uwagi na posiadany interes prawny. Zdaniem organu poprzez przedłożenie zobowiązania Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2012 r., sygn.akt [...] do wskazania adresu zamieszkania T. S., strona w sposób dostateczny udokumentowała interes prawny w uzyskaniu jego danych, jedyną sporną kwestią w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy wnioskodawczyni w sposób jednoznaczny zidentyfikowała poszukiwaną osobę. Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że interes prawny w uzyskaniu danych adresowych zgromadzonych w zbiorze PESEL musi być przez wnioskodawcę nie tylko właściwie udokumentowany, ale musi się także odnosić do konkretnej osoby, a nie kręgu osób noszących to samo imię i nazwisko. Organ wskazał, że powyższy pogląd opiera na użytym w art. 44 h ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy sformułowaniu "wykaże", które oznacza, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia istnienia interesu prawnego. Określenie osoby poszukiwanej powinno być na takim stopniu szczegółowości, aby jej tożsamość nie budziła wątpliwości. Dokumenty przedłożone przez stronę podlegają ocenie organu, który bądź udostępnia dane, bądź mając na uwadze brak spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 44 h ust. 2 pkt 1 w związku z art. 44 i ust. 5 powyższej ustawy, wydaje decyzję o odmowie ich udostępnienia. W ocenie Ministra odmienna interpretacja art. 44 h ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy jest niewłaściwa, gdyż musiałaby prowadzić do konieczności udostępnienia stronie informacji o wszystkich osobach, o podanym we wniosku imieniu i nazwisku, z którymi wnioskodawcę nie łączy żaden stosunek prawny. To zaś niewątpliwie naruszałoby ich dobra osobiste. Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że jako administrator zbioru PESEL może udostępnić jedynie dane takiej osoby, co do której nie zachodzi wątpliwość, że jest osobą poszukiwaną przez wnioskodawcę. Nie udostępnia się natomiast danych osób, co do których istnieje jedynie przypuszczenie, że mogą być osobami, o których dane ubiega się określony podmiot. W razie niewskazania przez osobę danych umożliwiających jednoznaczne oznaczenie osoby ze zbioru PESEL, organ rozpatrujący wniosek jest obowiązany wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia danych na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz art. 44 h ust. 2 pkt 1 w związku z art. 44 i ust. 5 powyższej ustawy. Organ podkreślił, że wnioskodawczyni ani w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazała danych dotyczących osoby poszukiwanej pozwalających na ustalenie, która z kilku osób o imieniu i nazwisku T. S. figurujących w zbiorze PESEL jest tą, o której mowa w zobowiązaniu Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2012 r., sygn.akt [...]. Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. L. W uzasadnieniu skargi wskazała, że adresu zamieszkania T. S. żąda Sąd Okręgowy. Zdaniem skarżącej Minister Spraw Wewnętrznych jako organ adresowy bezprawnie uniemożliwia udostępnienie skarżącej żądanego adresu. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz, 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżąca zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych o podanie ze zbioru PESEL danych adresowych T. S. i przedłożyła wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma procesowego z Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2012 r., sygn.akt [...] do wskazania adresu zamieszkania T. S. Organ naczelny zasadnie wskazał, że z powodu nieprzedstawienia przez skarżącą szczegółowych danych personalnych poszukiwanej osoby nie było możliwe wyszukanie w zbiorze PESEL osoby poszukiwanej przez wnioskodawczynię. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w zbiorze PESEL jest kilkanaście osób o takim imieniu i nazwisku i bez podania bliższych danych przez wnioskodawczynię nie jest możliwe ustalenie konkretnej osoby. Minister Spraw Wewnętrznych zobowiązywał skarżącą do bliższego zindywidualizowania osoby (pismo z dnia 14 lutego 2013 r.), której adres miałby być skarżącej udostępniony, np. imię ojca, imię matki, data urodzenia, nr PESEL czy numer dowodu osobistego. Przepis art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że dane ze zbiorów PESEL mogą być udostępnione w przypadku wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w ich udostępnieniu. Organ uznał, że interes ten istnieje, jednak w tym przypadku należy uznać, że interes ten skarżąca ma wobec konkretnej osoby T. S., wobec którego wystąpiła z powództwem do sądu powszechnego, nie zaś wobec wszystkich osób o takim imieniu i nazwisku, które figurują w zbiorze PESEL. Skoro skarżąca była wzywana przez organ do podania bliższych danych, pozwalających na zindywidualizowanie osoby, której adres miałby być udostępniony i wskazała, że "T. S. jest (był) funkcjonariuszem [...] w W." nie było podstaw do udostępnienia żądanych przez skarżącą danych z powyższego względu. Nie można było bowiem ustalić w stosunku do której z kilkunastu osób występujących w zbiorze PESEL o imieniu i nazwisku T. S. skarżąca ma interes prawny w żądaniu udostępnienia danych adresowych. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, organ naczelny prawidłowo uznał, że zasadną jest odmowa przedstawienia wnioskowanych danych adresowych. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu ustanowionego z urzędu radcy prawnego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.),