IV SA/Wa 1386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., E. sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim sam wniosek nie został uzasadniony. Skarżący nie wskazał wprost jakie to zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero pośrednio z treści skargi można wywnioskować, że w przypadku utrzymania w mocy dotychczasowych ustaleń studium zmieni się sposób wykonywania prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącej spółce i tym samym nie będzie mogła dokonywać rozbudowy czy koniecznych napraw w celu dostosowania ciepłowni do przepisów prawa energetycznego. Należy jednak mieć na względzie, że w świetle art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) studium nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie - nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Nie może zatem bezpośrednio oddziaływać na sferę praw i obowiązków podmiotów innych niż gmina, która jest tym aktem związana. Zaskarżona uchwała nie kształtuje praw i obowiązków żadnych innych podmiotów, w szczególności nie wpływa na sytuację prawną właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się na terenie objętym studium. Takie skutki wywiera dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wobec tego nie zachodzą ustawowe przesłanki skutkujące koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.