IV SA/Wa 1387/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Z. J. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. (nr [...]) Wojewoda [...] działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k,.p.a. stwierdził, że odwołanie Z. W. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekającej o wymeldowaniu Z. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w O., zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Na podstawie zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z wniosku M. W., Prezydent Miasta O. orzekł o wymeldowaniu Z. W. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. Decyzja ta została odebrana osobiście przez Z. W. w Zakładzie Karnym w B. w dniu 7 lipca 2009 r. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W sytuacji zatem, gdy odbiór decyzji nastąpił 7 lipca 2009 r., to ostatnim dniem do złożenia odwołania był 21 lipca 2009 r. Z. W. w określonym terminie nie wniósł odwołania, dlatego też decyzja stała się ostateczna. Odwołanie od decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia Z W. złożył dopiero w dniu 30 kwietnia 2010 r. w Urzędzie Miasta O. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie Z. W. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2009 r. orzekającej o wymeldowaniu Z. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 129 § 1 i 2 K.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem na złożenie odwołania do Wojewody [...] był 21 lipca 2009 r., natomiast Z. W. odwołał się 30 kwietnia 2010 r., czyli 9 miesięcy i 9 dni po upływie terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. W. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej go decyzji Prezydenta Miasta O. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie uchybił z własnej winy terminom określonym w art. 58 k.p.a. gdyż decyzja miała błędną datę wydania [...].06.2008r. zamiast [...]. 06. 2009r., co mogło wywołać mylne przeświadczenie co do skuteczności wnoszenia jakichkolwiek odwołań. Ponadto decyzję otrzymał w czasie kiedy przebywał w zakładzie karnym, a wówczas jak i po jego opuszczeniu pozostawał w fatalnej formie psychofizycznej ze względu pozostawanie w ciągłym stresie. Nie posiadał też znajomości przepisów i zwykłej zaradności, co spowodowało, że nie miał świadomości jakie środki odwoławcze od tej nader krzywdzącej decyzji służyły. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że sąd administracyjny w zakresie swej właściwości bada wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w razie uwzględnienia skargi wydaje orzeczenie wyłącznie o charakterze kasacyjnym. Oznacza to, iż sąd ten nie może wyręczać organów poprzez orzekanie co do meritum sprawy. W przypadku zaś niniejszej sprawy nie posiada kompetencji do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia z dnia [...] czerwca 2010r. r. jest przepis art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza", oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Podkreślić przy tym należy, że przesłankę wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu czternastu dni od daty doręczenia stronie decyzji organu administracji, ale również ustalenie braku prośby o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia tego terminu. W razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu złożonej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że z zestawienia dat doręczenia Z. W. decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2009 r. i złożenia przez niego odwołania od tego orzeczenia wynika, że złożenie tego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, określonego w art.129 §2 k.p.a. Doręczenie bowiem przedmiotowego orzeczenia nastąpiło do rąk własnych skarżącego w dniu 7 lipca 2009 r. (dowód: podpis skarżącego złożony w tym dniu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Bezspornym jest również, iż odwołanie od tego orzeczenia zostało złożone do organu właściwego w dniu 30 kwietnia 2010 r. Wniesienie zatem przez skarżącego odwołania od w/w decyzji z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. nie budzi żadnych wątpliwości. Jak już wcześniej Sąd nadmienił skarżący wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co obligowało organ do uprzedniego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] odrębnym postanowieniem rozstrzygnął negatywnie w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), orzekł jak w sentencji orzeczenia. O przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika z tytułu poniesienia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt.1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu {Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).