IV SA/Wa 1387/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej również jako: "organ odwoławczy") na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1 oraz art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: "K.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania H.T. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] (dalej również jako: "organu pierwszej instancji") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawił się następująco: W dniu [...] grudnia 2014r. skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...] w wyniku kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców w firmie " P.TD" [...] ul. [...] W., w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. w barze orientalnym "[...]", ul. [...], P. Skarżący, jak wynika z protokołu kontroli, legitymował się kartą pobytu wydaną przez Wojewodę [...] z terminem ważności od dnia 8 października 2014r. do dnia 23 września 2017r. W dniu 17 grudnia 2014r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wszczął w ww. sprawie postępowanie administracyjne. Organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący przebywa obecnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w dniu [...] września 2014r. przez Wojewodę [...] z terminem ważności do dnia 23 września 2017r. w celu wykonywania pracy na rzecz firmy [...] Sp. z o.o. ul. [...], W. Z zeznań cudzoziemca złożonych w dniu 17 grudnia 2014r. wynika, że po raz pierwszy do Polski przyjechał w 2010r. z terytorium [...] wraz ze swoją matką, natomiast ostatni raz wjechał do Polski w marcu 2013r. samolotem z [...] na podstawie posiadanej karty pobytu. Ponadto cudzoziemiec zeznał, że: "W 2014r. podjąłem pierwszą pracę w firmie wietnamskiej, której nazwy nie pamiętam, nie wiem gdzie się ona znajdowała. Tak naprawdę tam nie pracowałem, byłem tam zatrudniony aby mieć opłacane składki na ubezpieczenie społeczne oraz mieć podstawę prawną do pobytu w Polsce. Nie pobieram tam pensji, to moje zatrudnienie było zorganizowane przez pośredników którzy załatwili moje dokumenty do pobytu. Nie wiem co było napisane we wniosku o zezwolenie na zamieszkanie do Wojewody [...] , wszystko załatwiali pośrednicy, oni wypełnili za mnie wniosek, ja się tylko pod nim podpisałem." Na pytanie: " W jakich okolicznościach podjął pan pracę u obecnego pracodawcy?" cudzoziemiec zeznał, że: " Ponieważ w poprzedniej firmie tak naprawdę nie pracowałem i nie miałem zarobków, chciałem podjąć pracę. (...) właściciel tego baru jest kolegą mojej mamy więc zgodził się mnie zatrudnić (...) Na początku byłem tam zatrudniony na miesięczny okres próbny.(...) Mniej więcej pół miesiąca temu właściciel zlecił mi, abym pracował jako kucharz i od tamtej pory przygotowuję potrawy jako jedyny kucharz w barze." Skarżący zeznał również, że nie posiada zezwolenia na pracę u obecnego pracodawcy oraz, że złożył taki wniosek, jednak jeszcze nie uzyskał tego zezwolenia. Zeznał także, że od obecnego pracodawcy otrzymał jedno wynagrodzenie w wysokości "ok. tysiąca kilkuset PLN" ale nie pamięta dokładnie. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał decyzję w której orzekł o zobowiązaniu skarżącego do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat na wypadek, jeżeli nie opuści tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom - od dnia wykonania decyzji. W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia wskazano art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, tj. wykonywanie pracy bez wymaganego zezwolenia na pracę. Stwierdzono ponadto, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Od ww. decyzji skarżący odwołał się zarzucając jej m.in. naruszenie przepisów K.p.a., ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach oraz ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2013 r. poz. 674) poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że skarżący dopuścił się nielegalnej pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że podczas przesłuchania podnosił, że nie wykonywał pracy i nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto pominięto tak ważną kwestię jak fakt, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia, do decydowania o sobie i do wyboru miejsca zamieszkania w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. W piśmie z dnia 26 stycznia 2015r., stanowiącym uzupełnienie odwołania poinformował, że w dniu 8 grudnia 2014r. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z wykonywaniem pracy na rzecz T.P. oraz, że sprawa jest obecnie w toku i na dzień 2 lutego 2015r. został wyznaczony termin odbioru decyzji. Zwrócił uwagę, że wystąpienie z wnioskiem o zezwolenie na pobyt i pracę miało miejsce zanim organ pierwszej instancji wszczął postępowanie o wydanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu. Zarzucił także, że nie wzięto pod uwagę kolejnej istotnej informacji, iż w Polsce zamieszkuje legalnie matka cudzoziemca, pani P.N., która wykonuje pracę w Polsce. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu sprawy doszedł do wniosku, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że stosownie do art. 12 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Skarżący zeznał w trakcie przesłuchania, że pracował na rzecz pana T.P. i otrzymał za pracę wynagrodzenie, wobec czego nie istniała konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w tej kwestii. Ponadto skarżący nie wskazał, jakie dodatkowe czynności w tym zakresie mogłyby podjąć organy. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, sam fakt zakończenia postępowania w dniu jego rozpoczęcia nie jest istotny. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący został, w piśmie informującym go o wszczęciu postępowania, poinformowany o treści art. 10 K.p.a. i będąc cały czas obecnym w Placówce Straży Granicznej [...] miał faktyczną możliwość skorzystania z przysługujących mu uprawnień. Zdaniem organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że skarżący cudzoziemiec wykonywał pracę nielegalnie, zgodnie z definicją nielegalnego wykonywania pracy zawartą w zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Natomiast fakt ubiegania się przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z zamiarem podjęcia pracy u obecnego pracodawcy, w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący wykonywał pracę nielegalnie. Ponadto organ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by wobec skarżącego w chwili orzekania zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 tej ustawy, mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W skardze na powyższą decyzję H.T. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 301 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wykonywał pracę nielegalnie; - art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez pominięcie faktu, że skarżący jeszcze przed wszczęciem postępowania przez Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę u pracodawcy, u którego miał podjąć zatrudnienie i u którego go zastano podczas kontroli w dniu 17 grudnia 2014 r., jak również w wszczęcie postępowania przez Straż Graniczną w dniu [...] grudnia 2014 r. i wydanie tego samego dnia decyzji o zobowiązaniu skarżącego do powrotu, bez możliwości uzupełnienia materiału dowodowego oraz bez możliwości wypowiedzenia się przez stronę w niniejszej sprawie, podczas gdy skarżący był w posiadaniu dokumentów mających istotne znaczenie dla niniejszego postępowania. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. otrzymał zezwolenie na pobyt czasowy w związku z wykonywaniem pracy z terminem ważności do dnia 23 września 2017 r. Skarżący nie kwestionuje, że w barze "[...]" w P. bywał sporadycznie w celu domówienia warunków pracy i płacy, poznania współpracowników oraz zwyczajów klientów baru. Kiedy T.P. postanowił zatrudnić skarżącego , to wystąpił o zezwolenie na wykonywanie pracy w jego firmie. Procedura ta trwa kilka tygodni a nawet miesięcy. W ocenie skarżącego zastosowanie w tej sytuacji przepisu art. 302 ust. 1 pkt 4 i zarzut naruszenia ustawy o promocji zatrudnienia, jest zbyt daleko idące, tym bardziej, że skarżący legitymował się zezwoleniem na pracę. Zdaniem skarżącego, protokół z kontroli nie jest wystarczający do przyjęcia, że w sprawie zaistniała przesłanka w postaci wykonywania nielegalnej pracy przez cudzoziemca. W sprawie bowiem nie zostały dostatecznie wyjaśnione okoliczności mające świadczyć o rzeczywistym wykonywaniu pracy w rozumieniu tej ustawy. W szczególności nie ustalono, czy skarżący wykonywał stwierdzone w wyniku kontroli czynności w sposób powtarzający się, czy też wykonywał te czynności jednorazowo w dniu kontroli, w zastępstwie pracownika, na jakiej podstawie wykonywał te czynności i czy rzeczywiście otrzymywał za ich wykonanie wynagrodzenie. Ponadto skarżący zarzucił organom obu instancji orzekającym w sprawie, że nie wzięły pod uwagę, że 8 grudnia 2014 r. H.T. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na pobyt w związku z wykonywaniem pracy w P.T. [...], a więc jeszcze przed przeprowadzoną przez Staż Graniczną kontrolą. Skarżący stwierdził, że zmierzał do ustabilizowania swojej sytuacji pracowniczej pomimo, że legitymował się kartą pobytu ważną do 23 września 2017 r. nie miał zamiaru, aby łamać przepisy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty w niej podniesione za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Przepis art. 118 ust. 1 pkt 1 stwierdza, że w decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem ważności tego zezwolenia, wskazuje się podmiot powierzający wykonywanie pracy, a w przypadku gdy cudzoziemiec będzie pracownikiem tymczasowym – także pracodawcę użytkownika. Z powyższego wynika, że uzyskane zezwolenie na pobyt czasowy i pracę uprawnia do wykonywania pracy u konkretnego pracodawcy. Dlatego też podniesiony w skardze argument, że skarżący decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. otrzymał zezwolenie na pobyt czasowy w związku z wykonywaniem pracy z terminem ważności do dnia 23 września 2017 r., nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem powołana decyzja z dnia [...] października 2014 r. została wydana w związku z zamiarem podjęcia pracy na rzecz [...] spółki z o. o., a zatem u innego pracodawcy niż kontrolowany w dniu 17 grudnia 2012 r., tj. "P.TD" [...]. Skarżący mający zamiar wykonywać pracę u innego pracodawcy niż określony w zezwoleniu, powinien uprzednio uzyskać stosowną decyzję wskazującą nowego pracodawcę. Prawidłowości wydania zaskarżonych decyzji nie podważa także fakt złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, w którym jako pracodawcę wskazano "P.TD" [...]. Zgodnie z art. 87 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w wersji obowiązującej w dniu kontroli legalności zatrudnienia (17 grudnia 2014 r.), z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1 – 4. Należy stwierdzić, że przed złożeniem wniosku skarżący nie był zwolniony z posiadania zezwolenia na pracę na rzecz: P.TD" [...]". W dniu kontroli nie miał zastosowania w stosunku do skarżącego również art. 88g ust. 1b w związku z ust. 1a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, według którego pracę uważa się za legalną od dnia złożenia wniosku, bowiem dotyczył tylko sytuacji kontynuowania zatrudnienia u tego samego pracodawcy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zatem w przypadku skarżącego samo złożenie nowego wniosku nie oznaczało zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na rzecz "P.TD" [...]. W ocenie Sądu zarówno fakt posiadania zezwolenia na pracę u innego pracodawcy niż kontrolowany w dniu 17 grudnia 2014 r., ani wystąpienie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pracę u nowego pracodawcy przed dokonaniem kontroli, w żadnym razie nie uprawniało organów do stwierdzenia, że skarżący legitymuje się wymaganym zezwoleniem na pracę. W tej sytuacji zobowiązanie cudzoziemca do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, było w pełni uzasadnione. W ocenie Sądu nie można zgodzić z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. W niniejszej sprawie dokumentem, na podstawie którego organy administracji dokonały zasadniczych ustaleń faktycznych w sprawie, był protokół kontroli legalności zatrudnienia sporządzony po dokonaniu kontroli w dniu 17 grudnia 2014 r. Kontrola jak również sporządzony z niej protokół miały oparcie w przepisach ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.). Zgodnie z art. 10d ust. 1 ww. ustawy Straż Graniczna prowadzi kontrolę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców oraz powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom. Jak wynika z art. 10d ust. 14 po przeprowadzeniu kontroli, funkcjonariusz sporządza w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli - protokół kontroli. Według art. 10d ust. 17 tej ustawy, kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu. W toku kontroli zatrudnienia ustalono, że powierzył skarżącemu wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia zawartej na piśmie z w dniu 10 listopada 2014 r. w zamian za wynagrodzenie miesięczne w wysokości 1900 zł, skarżący miał przygotowywać posiłki, wydawać je klientom, naliczać należności oraz sprzątać W kontrolowanej przez Sąd sprawie zastrzeżenia do protokołu nie zostały zgłoszone. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone. Ponadto w aktach sprawy znajduje się dowód w postaci zeznań skarżącego złożonych w dniu 17 grudnia 2014 r. w obecności tłumacza przysięgłego. Zeznania te potwierdziły ustalenia dokonane w toku kontroli legalności zatrudnienia. Skarżący złożył także oświadczenie na piśmie, że w dniu 17 grudnia 2014 r. zapoznał się z całością akt postępowania administracyjnego oraz umożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oświadczył, że nie wnosi żadnych zastrzeżeń co do zgromadzonego materiału dowodowego. W tej sytuacji argumenty skarżącego zawarte w skardze o sporadycznym bywaniu w barze "[...]" w P. "w celu domówienia warunków pracy i płacy, poznania współpracowników oraz zwyczajów klientów baru" i nieświadczeniu w tym miejscu pracy, nie znajdują potwierdzenia w zebranym w niniejszej prawie materiale dowodowym i przede wszystkim są sprzeczne z zeznaniami skarżącego złożonymi w dniu 17 grudnia 2014 r. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i był on wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew wywodom skarżącego organy nie pominęły ani faktu posiadania przez skarżącego zezwolenia na pracę oraz złożenia w dniu 8 grudnia 2014 r. nowego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt, jednak jak już wyżej wywiedziono, powyższe fakty nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zatrudnienia. Również fakt wszczęcia postępowania, zgromadzenia dowodów w sprawie i wydania orzeczenia w tym samym dniu, tj. 17 grudnia 2014 r., nie stanowi uchybienia przepisów proceduralnych. Skarżący otrzymał pouczenie o swoich prawach i obowiązkach związanych z postępowaniem w języku dla niego zrozumiałym, co potwierdził składając oświadczenie w obecności tłumacza. Został przesłuchany i miał możliwość składania wyjaśnień. Skarżący zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł zastrzeżeń co do zebranych dowodów. Zatem zawarty w skardze zarzut, że skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się w niniejszej sprawie, jest całkowicie gołosłowny. Ponadto skarżący powołując się na niemożność złożenia dokumentów mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, ani w toku postępowania administracyjnego, jak również na etapie postepowania przed sądem administracyjnym, nie przedstawił tych dokumentów. Należy także stwierdzić, że organy, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo uznały, że wobec skarżącego nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 tej ustawy, mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, uzasadniając swoje stanowisko, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy zasadnie uznały, że skarżący wykonuje pracę bez wymaganego zezwolenia. Tym samym zaistniały podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 K.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco i przekonywująco uzasadniona. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku