IV SA/Wa 1388/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Straży Placówki Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2015 r. – zaskarżoną skargą przez M. D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej W. z [...] listopada 2014 r. zobowiązującą wymienionego skarżącego do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] listopada 2014 r. Komendant Placówki Straży Granicznej W. wydał decyzję, w której zobowiązał M. D. K. do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na: 1) terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego; 2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli nie opuści on w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Polski lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że: - cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, co wypełnia dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, - cudzoziemiec nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych, co wypełnia dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, - wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach oraz zgody na pobyt tolerowany określone w art. 351 ww ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się M. D. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie mu zgody na pobyt humanitarny. We wniesionym środku zaskarżenia cudzoziemiec zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez niepełne zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie oraz art. 8 i art. 11 K.p.a. przez działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania do organów administracji, a także naruszenie przepisów art. 348 ustawy o cudzoziemcach przez nieudzielenie mu zgody na pobyt humanitarny, mimo spełnienia przez niego przesłanek do udzielenia takiej ochrony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i w przeważającej części podzielił argumentację organu I instancji. M. D. K. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i błędne ustalenie, że nie prowadzi życia rodzinnego w Polsce, tj. nie pozostaje w związku konkubenckim z I. S. i błędne ustalenie związku łączącego go z synem F. S. K. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w odpowiedzi na skargę – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] marca 2015 r. i decyzji organu I instancji z [...] listopada 2014 r. Uzasadniając postawiony wniosek organ odwoławczy stwierdził, że po ponownym zapoznaniu się z aktami sprawy i skargą, doszedł do wniosku, że decyzje powinny zostać uchylone, jednak z innej przyczyny niż wskazano w skardze. Zdaniem organu w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedwcześnie uznano bowiem, że w przypadku skarżącego zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z zaskarżonej decyzji wynika, że była to jedyna przesłanka do zobowiązania skarżącego do powrotu, jaka zdaniem organu odwoławczego powinna zostać zastosowana w sprawie. Organ stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wskazano, że organ I instancji przedwcześnie zastosował art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków finansowych. W trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2014 r. skarżący zeznał do protokołu, iż posiada przy sobie zasiłek, który otrzymał w DPS D. w wysokości [...] złotych. Nadto skarżący w odwołaniu podał, że pozostaje w procedurze uchodźczej od ponad 6 miesięcy i pracuje na podstawie umowy zlecenia na terytorium naszego kraju. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 680, ze zm.), jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie została wydana decyzja w pierwszej instancji i przyczyna niewydania decyzji w tym terminie nie leży po stronie wnioskodawcy, Szef Urzędu, na wniosek wnioskodawcy, wydaje zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca sianowi podstawę dla wnioskodawcy i małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje, do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415). Jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji skarżący sygnalizował podjęcie pracy w Polsce (oświadczenie z [...].10.2014r. - k 228 akt). Tym samym materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niewątpliwie nie pozawalał na zastosowanie art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z zastosowaniem jedynie art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Niemniej ponowna analiza akt postępowania doprowadziła organ do wniosku, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał dostatecznej podstawy do zastosowania także i tej regulacji. Z decyzji organu I instancji wynika, że skarżący w dniu [...] maja 2014 r. został zatrzymany w P. L. i, że w trakcie kontroli legalności pobytu ustalono, że przebywa w Polsce nielegalnie, tzn. bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, co wypełnia dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Nie wzięto jednak pod uwagę pełnego brzmienia art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Z protokołu kontroli legalności pobytu z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że skarżący okazał tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca nr [...] wydane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z terminem ważności od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że cudzoziemiec w dniu [...] marca 2012 r. wystąpił za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z kolejnym wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przedłużył termin rozpatrzenia ww wniosku do dnia [...] listopada 2014 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji ww postępowanie w przedmiocie nadania skarżącemu statusu uchodźcy nie zostało zakończone. Skarżącemu wydano kolejne tymczasowe zaświadczenia tożsamości cudzoziemca. Następne tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca wydano skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2014 r. z terminem ważności do dnia [...] lutego 2015 r. Ostatnie z nich wydano w dniu [...] lutego 2015 r. z terminem ważności do dnia [...] sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 55 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Szef Urzędu, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, wydaje kolejne zaświadczenia tożsamości, ważne przez okresy nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy. Zaświadczenie tożsamości, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość osoby, której zostało wydane, i uprawnia tę osobę oraz małoletnie dzieci, których dane zostały tam wpisane, do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brzmienie art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje więc wyraźnie, że o ile w przypadku cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec, któremu wydano tymczasowe zaświadczenie tożsamości jest uprawniony do pobytu w Polsce. Mając na względzie powyższe Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że zarówno w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, jak i w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji skarżący posiadał uprawnienie do przebywania w Polsce wynikające z art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy ww ustalenia dotyczące kontroli legalności pobytu skarżącego w Polsce nie dawały podstaw do zastosowania w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący rzeczywiście nie posiadał ważnej wizy jak również dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu w Polce. Tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca nie uprawnia z pewnością do przekraczania granicy jednak nie oznacza to, że posiadacz takiego dokumentu może zostać zobowiązany do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1 ww ustawy. Z uwagi na gwarancyjny charakter art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony przejawiający się w przyznaniu cudzoziemcowi uprawnienia do pobytu w Polsce do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy cudzoziemiec ten nie musi legitymować się innym tytułem pobytowym. Innymi słowy w przypadku takiej osoby posiadanie ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim nie jest wymagane w rozumieniu art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy z dnia [...] marca 2012 r. był drugim wniosek cudzoziemca w tego typu sprawie. Dalej organ odwoławczy także zaznaczył, że w decyzji organu odwoławczego nie wskazano jednoznacznie, który okres pobytu skarżącego w Polsce miał uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jak wskazano powyżej ustalenia organu I instancji w tym zakresie były wadliwe, ponieważ organ ten błędnie przyjął, że już w dniu kontroli legalności pobytu skarżącego miała do niego zastosowanie przesłanka, o której mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Powyższy błąd nie oznaczał wprawdzie, że zastosowanie ww regulacji było w ogóle niedopuszczalne. Użycie przez ustawodawcę słów "przebywa lub przebywał" wskazuje, że zastosowanie ww przesłanki jest możliwe także, w przypadku gdy pobyt cudzoziemca w Polsce bez wymaganych dokumentów miał miejsce przed wszczęciem postępowania, czy przed wydaniem decyzji. W zaskarżonej decyzji organu odwoławczego takich okresów pobytu skarżącego w Polsce jednak nie wskazano, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. prowadzące do przedwczesnego zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, albowiem z decyzji nie wynika jednoznacznie, kiedy pobyt skarżącego w Polsce miałby odpowiadać przesłankom określonym w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ także zaznaczył, że decyzja Rady do Spraw Uchodźców dotycząca pozbawienia skarżącego statusu uchodźcy została doręczona w dniu [...] marca 2012 r. i skarżący został pozbawiony statusu uchodźcy z dniem [...] marca 2012 r. Decyzja została jednak zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono, czy w toku postępowania sądowoadministracyjnego doszło do wstrzymania wykonania ww decyzji, czy też takie postanowienie nie zostało wydane. Nadto organ dodał, że w toku przedmiotowego postępowania nie oceniono także należycie skutków jakie wiązały się ze złożeniem przez skarżącego wniosku o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 191, poz. 1133). Wniosek taki skarżący złożył w dniu [...] stycznia 2012 r. Na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewoda [...] odmówił skarżącemu udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec odwołał się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzją z [...] października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W tym miejscu organ zaznaczył, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ww ustawy, jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1, został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna, co nastąpiło w dniu [...] października 2012 r. W tym stanie rzeczy zakładając nawet, że skarżący został pozbawiony statusu uchodźcy z dniem [...] marca 2012 r. to nadal jego pobyt w Polsce był uznawany za legalny i nie było wymagane posiadanie przez skarżącego wizy, czy innego tytułu pobytowego w rozumieniu art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy. Kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy skarżący złożył w dniu 27 marca 2012r. i w tym dniu wydane zostało tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca. W świetle powyższych wyjaśnień zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne dotyczące postępowań administracyjnych z udziałem skarżącego nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy cudzoziemcach. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika także w jakim okresie pobyt skarżącego w Polsce odpowiadał przesłankom określonym w ww regulacji. Wobec powyższych uchybień uchylenie zaskarżonej decyzji zdaniem organu jest konieczne niezależnie od zarzutów wymienionych skardze, które należało uznać za przedwczesne. Skoro w zaskarżonej decyzji zastosowano art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w oparciu o niepełne ustalenia faktyczne oraz błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów nie jest obecnie zasadne odnoszenie się do kwestii uregulowanej w art. 348 ustawy o cudzoziemcach. Jeżeli w sprawnie nie byłoby podstaw do zastosowania art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach postępowanie w części dotyczącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych okazałoby się bezprzedmiotowe. Skarżący po zakończeniu postępowania w sprawie o zobowiązanie do powrotu mógłby aplikować o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy np. w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego zasadne jest zastosowanie także art. 135 P.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu I instancji tak, aby uczynić zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Za zastosowaniem art. 135 P.p.s.a i uchyleniem także decyzji organu administracji przemawiają ograniczenia, jakie dla organu administracji II instancji wynikają z art. 136 K.p.a. W sprawie konieczne jest dokonanie od nowa ustaleń faktycznych dotyczących przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Gdyby po ponownym przeprowadzeniu postępowania okazało się, że jednak zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w ww regulacji konieczne byłoby dokonanie aktualnych ustaleń w zakresie przesłanek udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemcach w sprawne objętej zaskarżeniem uznał, że niedopuszczalne jest zastosowanie instytucji samokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a., gdyż przyczyny, z powodu których zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona są zupełnie inne od podanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga została uwzględniona, choć nie z powodów podniesionych w niej argumentów. Sąd w tym względzie uwzględnił, zawarty w odpowiedzi na skargę, wniosek organu odwoławczego o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2015 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej W. z [...] listopada 2014 r. Niezależnie od twierdzeń zawartych w skardze, których rozważanie z niżej wykazanych przyczyn w kontekście zaistnienia, byłoby przedwczesne, należało podzielić zarzut skargi, uznany także przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, a dotyczący wydania wymienionych decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz podniesione przez sam organ naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., w konsekwencji sprowadzające się do stwierdzenia naruszenia art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżący w dniu [...] marca 2012 r. wystąpił za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy, będącym drugim wnioskiem skarżącego w tego typu sprawie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przedłużył termin rozpatrzenia ww wniosku do [...] listopada 2014 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji postępowanie o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy nie zostało zakończone. Stosownie do art. 55 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), organ przyjmujący wniosek wydaje wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca złożył wniosek, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, zwane dalej "zaświadczeniem tożsamości", ważne przez okres 30 dni; Szef Urzędu, po upływie okresu ważności pierwszego zaświadczenia tożsamości, wydaje kolejne zaświadczenia tożsamości, ważne przez okresy nie dłuższe niż 6 miesięcy, do czasu zakończenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy; zaświadczenie tożsamości, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość osoby, której zostało wydane, i uprawnia tę osobę oraz małoletnie dzieci, których dane zostały tam wpisane, do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brzmienie art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak zauważył organ w odpowiedzi na skargę, wskazuje wyraźnie, że o ile w przypadku cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec, któremu wydano tymczasowe zaświadczenie tożsamości jest uprawniony do pobytu w Polsce. Z protokołu kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z [...] maja 2014 r. wynika, że skarżący okazał tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca nr [...] wydane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] marca 2014 r. ważne do dnia [...] września 2014 r. Następnie skarżącemu wydano kolejne tymczasowe zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, tj. w dniu [...] sierpnia 2014 r. z terminem ważności do dnia [...] lutego 2015 r. i ostatnie w dniu [...] lutego 2015 r. z terminem ważności do dnia [...] sierpnia 2015 r. Z powyższego wynika, że skarżący zarówno w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego obecnie kontrolowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak i w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji posiadał uprawnienie do przebywania w Polsce wynikające z art. 55 ust. 2 i 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji brak było podstaw do zobowiązania skarżącego do powrotu w zakresie uznania, że skarżący "przebywa" na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, co doprowadziło do przedwczesnego zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast stosownym winno być ustalenie powyższych uprawnień w kontekście "przebywania" skarżącego w Polsce bez wymaganych dokumentów. Słuszną w tym miejscu będzie uwaga organu zawarta w odpowiedzi na skargę, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano jednoznacznie, który okres pobytu skarżącego w Polsce miał uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Inaczej ujmując, zastosowanie tej regulacji było niedopuszczalne w zakresie ustalenia, że skarżący przebywa na terytorium Polski bez stosownego uprawnienia, natomiast ustalenie czy przebywał w Polsce nielegalnie, czyli kiedy pobyt skarżącego w Polsce miałby odpowiadać przesłankom określonym w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wymagało ustalenia, co oznacza, że doszło w tym względzie do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 103 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ będzie miał na względzie powyższe, a nadto wszystkie inne aspekty związane z przedmiotową sprawą i mające wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcie, które zostały podniesione przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę, a zarazem zadecydowały o sfomułowaniu wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, z kolei przez Sąd opisane w przedstawionym stanie sprawy. Na skutek tego, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono – w punkcie 2 - na podstawie art. 152 P.p.s.a.