IV SA/Wa 1388/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców rzecz A.D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie udzielania cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. A. D. wnioskiem z 14 czerwca 2016 r. wystąpiła do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim G. D. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmówił udzielenia A. D. zezwolenia na pobyt czasowy. Organ podał, że małżonkowie zamieszkują poza terytorium Polski, a zatem związek małżeński nie stanowi okoliczności uzasadniającej pobyt zainteresowanej w Polsce przez okres dłuższy, niż 3 miesiące. Ponadto organ zarzucił cudzoziemce, iż we wniosku oraz do protokołu podała adres pobytu, pod którym de facto nie przebywa. A. D. oraz G. D. złożyli odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. D. od 16 lutego 2016 r. pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim G. D. (ur. [...] lipca 1970 r.). Związek został zawarty na terytorium [...]. Cudzoziemka w dniu złożenia wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia przebywała w Polsce na podstawie [...]. wizy [...]. z terminem ważności od 25 marca 2016 r. do 24 marca 2018 r. na czas pobytu 90 dni. Jako miejsce pobytu na terytorium Polski, cudzoziemka wskazała we wniosku m. [...] woj. [...]. Ponadto cudzoziemka wskazała, że nie odbywała podróży i pobytów zagranicznych poza terytorium polski w okresie ostatnich 5 lat. 25 października 2016 r. małżonkowie zostali przesłuchani. A. D. zeznała m.in., że do Polski przyjeżdża od 2015 r., do męża. Cudzoziemka wyjaśniła, że przyjechała ostatnio do Polski na [...]. wizie, gdyż można szybciej ją uzyskać, a jej mąż posiada "meldunek" w [...]. i pracuje tam. Natomiast ona była tam jedynie przez kilka godzin, na zakupach. Cudzoziemka wyjaśniła, że poznała się z mężem w sierpniu 2015 r. na [...]., a po kilku miesiącach znajomości (spotkania odbywały się w październiku 2015 r. i lutym 2016 r.) zawarli związek małżeński. Na ślubie, ze strony męża był tylko jego kolega M. A. D. wyjaśniła, że zamieszkuje w m. [...] z rodziną męża oraz mężem, kiedy on przyjeżdża do Polski. Według cudzoziemki, dom jest parterowy, z mężem zamieszkują w jednym pokoju z ojcem męża, pokój ma ściany w kolorze zielonym. Natomiast mąż cudzoziemki pracuje w [...] 5 dni w tygodniu, a w weekendy wraca do domu. Ona w tym czasie pomaga rodzinie męża w gospodarstwie. G. D. zeznał w tym samym dniu, iż cudzoziemka po raz pierwszy przyjechała do Polski w 2015 r., lecz pojechała do niego do [...].. Po zawarciu związku małżeńskiego cudzoziemka została zameldowana w m. [...] i obecnie tam przebywa. Obywatel polski potwierdził, że poznał cudzoziemkę na [...]. w 2015 r. oraz, że na ślubie nie było nikogo z jego rodziny. G. D. wyjaśnił, że pracuje w [...]. i "praktycznie cały tydzień" go nie ma, a w Polsce przebywa w weekendy. Mąż cudzoziemki zeznał, że zamieszkuje z żoną w domu w [...], gdzie mają osobny pokój na piętrze, a ściany są w kolorze białym, lecz zamierza zaadaptować pomieszczenia gospodarcze na mieszkanie. Funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] 10 listopada 2016 r. przeprowadzili na prośbę organu I instancji wywiad środowiskowy w deklarowanym przez małżonków miejscu wspólnego zamieszkania, tj. m. [...]. Z wywiadu przeprowadzonego wśród mieszkańców miejscowości oraz członków rodziny obywatela polskiego wynika, że zarówno G. D., jak i A. D. zamieszkują w [...]., gdzie obywatel polski pracuje (obywatelka [...]. prawdopodobnie także tam pracuje), natomiast w [...] są jedynie zameldowani i przyjeżdżają tam okazjonalnie. W trakcie postępowania odwoławczego, pismami z 20 lutego 2017 r. organ wezwał cudzoziemkę i jej męża do nadesłania ewentualnych dokumentów, dotyczących zakończenia pracy przez G. D. poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zamieszkania i podjęcia pracy w Polsce. W odpowiedzi na wezwanie nadesłano pismo, w którym obywatel polski wyjaśnił, że nie znalazł pracy w Polsce, więc nie zrezygnował z pracy w [...]., musi utrzymać siebie i żonę oraz zarobić na wspólne mieszkanie. W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając powyższe ustalenia należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu I instancji, że centrum życiowe małżonków znajduje się de facto w [...].. Z dokonanych ustaleń wynika, że G. D. przebywa na stałe poza terytorium Polski, gdzie pracuje. Natomiast cudzoziemka, pomimo deklaracji zamieszkiwania w Polsce, przebywa z mężem w [...].. Ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego postępowania pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowy związek małżeński nie może stanowić okoliczności uzasadniającej pobyt cudzoziemki w Polsce przez okres powyższej 3 miesięcy. W sprawie, przede wszystkim bezsporny jest fakt pobytu de facto na stałe w [...]. męża cudzoziemki, obywatela polskiego, G. D. Obywatel polski sam potwierdził tą okoliczność w trakcie postępowania odwoławczego. Z uwagi na powyższe, A. D., pomimo pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim, nie może ubiegać się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, powołując się na tą przesłankę. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, że mąż zainteresowanej zamierza w najbliższym czasie przebywać na stałe w Polsce. Organ podkreślił, że nie kwestionuje prawa do wykonywania pracy przez obywatela polskiego poza terytorium naszego kraju, jednak okoliczność ta uniemożliwia udzielenie wnioskowanego zezwolenia cudzoziemce w aktualnym stanie faktycznym, gdyż okoliczność na jaką się powołuje, tj. pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim nie uzasadnia jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy, niż 3 miesiące. Wobec A. D. nie zachodzi przesłanka z art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i zasadna jest odmowa udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wobec cudzoziemki zachodzą okoliczności z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach, gdyż jak wynika z przeprowadzonego postępowania, A. D. nie zamieszkuje de factow m. [...], lecz przebywa z mężem w [...].. Powyższą okoliczność cudzoziemka wskazała także w trakcie przesłuchania jej do protokołu. Ponadto A. D. zarówno we wniosku, jak i w trakcie przesłuchania stwierdziła, że nie przebywała poza Polską w okresie ostatnich 5 lat, a zwłaszcza w [...].. Natomiast z dokonanych ustaleń, m.in. z treści zeznań obywatela polskiego wynika, że cudzoziemka przebywała w [...]., a de facto zamieszkuje tam razem z obywatelem polskim. Organ odwoławczy zauważył, że cudzoziemka i obywatel polski złożyli rozbieżne zeznania w zakresie wyglądu domu w m. [...], w którym - według ich oświadczenia - wspólnie zamieszkują. Jednak jak wynika z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania toczącego się w niniejszej sprawie, A. D. faktycznie tam nie przebywa i nie zna układu ww. domu, w związku z tym jej zeznania do protokołu także w tym zakresie były nieprawdziwe. Podawanie przez cudzoziemkę nieprawdy w trakcie postępowania było celowe i świadome. Skargę na decyzję z [...] marca 2017 r. wniosła A. D., zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. pomimo niepouczenia cudzoziemca (tj. skarżącej A. D.) pisemnie w języku dla niej zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących jej prawach i ciążących na niej obowiązkach, tj. poprzez niepoinformowanie o ww. kwestiach w języku [...].; b)art. 100 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że powodem który uzasadnia w świetle tego przepisu odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi jest wola ciężarnej kobiety zamieszkania w Polsce razem z mężem posiadającym polskie obywatelstwo; c) art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego zastosowanie pomimo braku do tego, podstaw ponieważ skarżąca nie złożyła wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, ani nie dołączyła do wniosku dokumentów zawierających takie dane lub informacje; d) art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pomyłka wynikająca z braku dostatecznych zdolności językowych i znajomości języka polskiego oraz z niskiego poziomu wykształcenia skarżącej i jej męża są podstawą do uznania, iż doszło do podania fałszywych informacji i innych wskazanych w tym przepisie naruszeń oraz poprzez przyjęcie, że skarżącą obciążają negatywne konsekwencje błędów, niedomówień, przypadkowo pomylonych w stresie danych i oświadczeń przez męża; f) art. 98 ust. 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie zezwolenia skarżącej na pobyt czasowy na terytorium Polski, pomimo spełnienia przez A. D. przesłanek do tego; 2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: a) art. 6 w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 138 § 2 Kpa poprzez niezbadanie w sposób wnikliwy materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji i niedostrzeżenie przez Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców, że decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. została wydana bez wcześniejszego dopełnienia art. 7 § 1 Kpa przez organ I instancji i w konsekwencji nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; b) art. 7, art. 9 oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez niedostrzeżenie przez organ II instancji, iż decyzja organu I instancji nie zawierała w uzasadnieniu wyczerpującego i przekonywującego uzasadnienia w tym dla przypisania skarżącej zaistnienia i konsekwencji zaistnienia hipotezy normy wynikającej z art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach; c) art. 138 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 10 § 1 Kpa poprzez nieprzekazanie zaskarżonej decyzji organowi I instancji do ponownego rozpoznania pomimo wadliwości postępowania przed I instancją polegającą na nieumożliwieniu zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie i nieumożliwienie wypowiedzenia się skarżącej, co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji; d) art. 10 § 1 w zw. z art. 140 Kpa poprzez nieumożliwienie skarżącej zapoznania się z materiałami zgromadzonymi w sprawie i nieumożliwienie wypowiedzenia się skarżącej, co do nich przed wydaniem decyzji przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców; e) art. 6, art. 7, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 2 Kpa poprzez nieuchylenie i nieprzekazanie do ponownego rozpatrzenia decyzji Wojewody [...] pomimo niewskazania pełnej podstawy prawnej dla wydanej decyzji i przede wszystkim nieprzedstawienia wyczerpującego uzasadnienia przyjętych podstaw prawnych; f) art. 12 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 2 Kpa poprzez nieuchylenie i nieprzekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzji pomimo nieprzeprowadzenia przez organ I instancji praktycznie żadnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie; g) art. 89 § 2 w zw. z art. 140 Kpa oraz w zw. z art. 138 § 2 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie, ani we własnym zakresie rozprawy administracyjnej celem przesłuchania świadków w sprawie w tym teścia skarżącej W. D., na którego zeznania powołał się organ I i II Instancji, ewentualnie, z ostrożności na wypadek gdyby okazało się, że rozprawę administracyjną przeprowadzono w tej sprawie. Skarżąca wskazała, że nie wezwano jej na nią i nie wiedziała, czy i kiedy i gdzie ma miejsce; h) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 Kpa poprzez niezweryfikowanie przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, czy dowody zebrane przez organ I instancji są prawidłowe i dają prawdziwy obraz sytuacji, czym naruszono obowiązek ponownej pełnej analizy sprawy, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób rzekomo wysłuchanych w ramach wywiadu środowiskowego. Mając na uwadze powyższe A. D.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: 1) umów najmu zawartych przez jej męża G. D. na najem mieszkań w Polsce; 2) pisemnego oświadczenia jej męża G. D. na temat miejsca wykonywania pracy, miejsca zamieszkania i planów na przyszłość, a także odnośnie wykształcenia męża; 3) kopii karty ciąży potwierdzającej, że jest w ciąży; 4) zaświadczenia z zakładu [...] potwierdzającego miejsce pracy w Polsce w [...] przez jej męża G. D.; 5) zaświadczenia Wójta Gminy [...] z 16 maja 2016 r. o zameldowaniu skarżącej na pobyt czasowy w okresie od 30 marca 2016 r. do 24 marca 2018 r. na terenie gminy [...]; 6) zaświadczenia Wójta Gminy [...] z 10 kwietnia 2017 r. odnośnie zameldowania G. D. w [...]; 7) dokumentu zameldowania skarżącej na pobyt czasowy w [...] przy ul. [...] - na okoliczność związku skarżącej z Polską oraz faktycznego miejsca zamieszkania skarżącej i jej męża w Polsce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Z przepisu art. 98 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" wynika, że zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się (w przypadku określonym w art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy), jeżeli spełnia wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata. Według art. 100 ust. 1 ustawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy:1) nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące lub 5) w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy: a) złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub b) zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego. Tymczasem z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z 14 czerwca 2016 r. wynika, że A. D. deklarowała cel pobytu określony w art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. pobyt na terytorium RP z obywatelem RP G. D., z którym pozostaje w związku małżeńskim od 16 lutego 2016 r. We wniosku wskazała miejsce pobytu małżonków – [...], woj. [...]. Jeżeli chodzi o okresy pobytu na terytorium RP wskazała we wniosku: 26 marca - 19 kwietnia 2016 r., 7 maja 2016 r. 14 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła odciski linii papilarnych. Z zaświadczenia Wójta Gminy [...] z 16 maja 2016 r. wynika, że A. D. jest zameldowana na pobyt czasowy od 30 marca 2016 r. do 24 marca 2018 r. pod adresem [...]. Pod tym adresem zameldowany jest na pobyt czasowy do 30 marca 2018 r. także G. D. Pod powyższym adresem zamieszkuje W. D. ojciec G. D., który wyraził zgodę na zamieszkiwanie syna z żoną w jego domu. Z wyjaśnień A. D. zawartych w protokole z 25 października 2016 r. wynika, że skarżąca przyjeżdża do G. D. od 2015 r. W dacie złożenia wyjaśnień skarżąca zamieszkiwała pod adresem [...] od 26 marca 2016 r. i tam przyjeżdża mąż. Skarżąca wskazała, że po dniu złożenia wniosku (14 czerwca 2016 r.) nie wyjeżdżała z Polski. Wskazała, że mieszkając w [...] pomaga w domowych obowiązkach – sprząta, gotuje, pomaga w ogrodzie. Podała, że 23 października 2016 r. przyrządziła makaron po włosku. Oświadczyła, że mąż pracuje w [...]. na budowie w B. Wyjeżdża na 5 dni. Przyjeżdża do [...] w piątek, a wyjeżdża w niedzielę. W weekend małżonkowie spędzają czas w domu, chodzą na grzyby. Zakupy robią w [...]. Jeżeli chodzi o plany na najbliższe lata, skarżąca podała, że myślą o dzieciach, chcą mieć swoje mieszkanie, Skarżąca chce pójść do pracy. Z wyjaśnień złożonych przez G. D. 25 października 2016 r. wynika, że A. D. pierwszy raz przyjechała do Polski po ślubie do [...] i tam też przebywa pod adresem [...]. Po złożeniu wniosku (14 czerwca 2016 r.) nie wyjeżdżała z Polski. G. D. podał, że 24 października 2016 r. żona przyrządziła obiad. W miniony weekend chodzili na spacery na grzyby. W niedzielę byli w kościele. Chodzili do [...]. Żona nie pracuje, pomaga w domu, sprząta, gotuje. Plany małżeństwa na najbliższe lata, to odremontować w [...] budynek gospodarczy, mieć własne mieszkanie, założyć rodzinę. Ze sprawozdań z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z W. D. z 10 listopada 2016 r. wynika, że jego syn z żoną, po przybyciu, po ślubie z [...]. zamieszkali u niego. Obecnie przebywają w [...]., gdzie syn pracuje. Syn z żoną przyjeżdża raz w miesiącu na tydzień do [...] i remontuje sobie poddasze, gdzie chce zamieszkać z żoną. H. D. szwagierka A. D. 10 listopada 2016 r. oświadczyła, że od maja 2016 r. G. D. i jego żona zamieszkują pod adresem [...]. Obecnie szwagier z żoną pomieszkuje u wujka w B., gdzie remontuje mu pokój. Wskazała, że małżonkowie wyjeżdżają na okres tygodnia do [...]. i zamieszkują w wynajętym mieszkaniu w [...]. Szwagier pracuje na budowie, szwagierka nie pracuje. I. K. mieszkanka [...] 10 listopada 2016 r. oświadczyła, że G. D. zamieszkuje pod adresem [...]. Na co dzień małżonkowie zamieszkują w [...].. Tam też prawdopodobnie pracują. G. D. wraz z żoną przyjeżdżają do [...] raz w miesiącu w celu odwiedzin do W. D. A. D. widziała na początku listopada 2016 r. na spacerze z mężem. M. K. mieszkanka [...], były wieloletni sołtys tej wsi 10 listopada 2016 r. oświadczyła, że małżonkowie D. prawdopodobnie zamieszkują na co dzień w [...].. Oświadczyła, że ostatni raz widziała G. D. z żoną 1 listopada 2016 r. na cmentarzu w [...]. Częściej widywała ich w okresie wiosenno-letnim na spacerach po wsi. Z powyższych dowodów wynika, że A. D. zamieszkuje od 26 marca 2016 r. z mężem u teścia pod adresem [...]. Pobyt A. D. na terytorium RP w miejscowości [...] został potwierdzony w okresie 26 marca - 19 kwietnia 2016 r., 7 maja 2016 r., 14 czerwca 2016 r. W okresie wiosenno-letnim była widywana na spacerach z mężem. To samo dotyczy okresu: 23 i 24 października 2016 r., 1 listopada 2016 r., na początku listopada 2016 r. Poza tym ze znajdujących się w aktach administracyjnych zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że: 28 listopada 2016 r., 15 grudnia 2016 r., 27 stycznia 2017 r. A. D. odbierała korespondencję od Wojewody [...] i Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. Zatem w okresie od przyjazdu w marcu 2016 r. do Polski A. D. przebywała w Polsce, zamieszkując u teścia pod adresem [...], gdzie pomagała w codziennych czynnościach domowych. Mąż w tygodniu pracuje w [...]., a na weekend przyjeżdża do [...]. Sytuacja pobytu w kraju małżonków D. jest zmienna, z uwagi na to, że G. D. pracuje w B. [...] znajdują się kilkanaście kilometrów od granicy polsko-[...].. Organy obu instancji pominęły przy rozpatrywaniu sprawy specyfikę funkcjonowania mieszkańców wsi przygranicznych. W tego typu miejscowościach są ograniczone możliwości stałego zatrudnienia. Część ludności dojeżdża na co dzień do [...]. do pracy, mimo, że mieszka w Polsce. Podobnie jest z sytuacją A. D. i jej męża G. D. Zdaniem Sądu, A. D. realizuje cel pobytu na terytorium RP, choć ten pobyt ma specyficzny charakter, bo wymuszony jest przyczynami natury ekonomicznej. Skarżąca nie pracuje, jest finansowo zależna od męża, który pracuje w [...]., choć oboje cyklicznie przyjeżdżają do [...] i tam układają swe życie rodzinne. Niewątpliwie małżonkowie D. przebywają na terytorium RP w [...] na ile to możliwe. Pobyt A.D. trwa dłużej, bo skarżąca pomaga osobom zamieszkującym u jej teścia w [...]. W [...] małżonkowie D. planują swoją przyszłość, G.D. remontuje poddasze domu na mieszkanie. Ma też w planach adaptację na mieszkanie budynku gospodarczego. Dłuższy, niż 5-dniowy pobyt G. D. w [...]. jest niekiedy wymuszony przez różnego typu okoliczności np. remont pokoju wujka zamieszkującego w B. Zdaniem Sądu, w realiach tej konkretnej sprawy, uzasadniony jest cel pobytu A. D. na terytorium RP. Trzeba mieć na uwadze to, że przepis art. 100 ust. 1 ustawy ma charakter wyjątkowy w stosunku do przepisów art. 98 i art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zasadą jest bowiem udzielenie zezwolenia na pobyt cudzoziemce pozostającej w związku małżeńskim z obywatelem RP. Wobec tego przeszkodę do udzielenia zezwolenia wynikającą z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy należy stosować w sytuacjach wyjątkowych, a więc takich, gdzie wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy oparty o przepis art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy jest ewidentnie złożony dla pozoru. Oparty na okolicznościach, które w sposób oczywisty wyłączają realizację celu pobytu wnioskodawcy na terytorium RP na okres dłuższy, niż 3 miesiące. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Nie zostało zwłaszcza w sposób wiarygodny wykazane, że A. D. pracuje w [...].. Wiedza I. K. i M. K., osób obcych w stosunku do skarżącej, opiera się na prawdopodobieństwie, nie ma potwierdzenia w oświadczeniach małżonków D. i zeznaniach członków rodziny D. zamieszkujących pod adresem [...]. Jeżeli chodzi o wystąpienie w sprawie przeszkody, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że A. D. celowo i świadomie wprowadziła w błąd pracowników organu I instancji podając im fałszywe informacje, zeznając nieprawdę, zatajając prawdę. Faktem jest to, że A. D. we wniosku podała, że w okresie ostatnich 5 lat nie podróżowała i nie przebywała poza terytorium RP. W złożonych wyjaśnieniach skarżąca istotnie wskazała, że nie była w [...]., natomiast później oświadczyła, że była w [...]. na zakupach z mężem. Sąd zwraca jednak uwagę, że informacja ta nie miała istotnego znaczenia dla sprawy. Pobyt skarżącej w [...]. dotyczył okresu świątecznego w 2015 r., gdy skarżąca była narzeczoną G. D. Potwierdził to G. D. w swych zeznaniach. W momencie składania przez A. D. wniosku i zeznań znaczenie miały natomiast okoliczności dotyczące przebywania na terytorium RP z G. D. jako mężem (deklarowany cel pobytu). W tym okresie skarżąca przebywała w Polsce. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że A. D. nie zna wyposażenia i układu domu w [...]. Zeznania G. D. i A. D. są zbieżne w tym zakresie. Zeznali oni, że w domu są 3 pokoje. Dwa pokoje zamieszkuje A. D. i H. D. oraz ich dzieci. W domu są 3 telewizory, jest odkurzacz. Z pokoju w którym zamieszkują jest widok na ogród. Kwestia kondygnacji była rozbieżna, jednak wynika to z innego rozumienia przez A. D. jako cudzoziemkę terminu "piętro", co wyjaśniła w skardze. Trzeba też mieć na uwadze, że A. D. przebywa w Polsce stosunkowo krótko, nie mieszka u siebie, ma pewne braki językowe, jeżeli chodzi o język polski, a zatem jej wyjaśnienia udzielane w tym języku mogą być nieprecyzyjne. Sąd zwraca uwagę, że w czasie udzielania zeznań przez małżonków D. w domu w [...] remontowane było poddasze. Zatem kwestia rozumienia przez każdego z nich "ich pokoju" mogła być różna. Opis pokoju który zajmują mógł dotyczyć pokoju ojca w którym czasowo przebywają na czas remontu albo remontowanego pokoju na poddaszu, który zamierzają docelowo zająć. Zatem rozbieżności w opisie koloru ścian pokoju nie muszą być wynikiem świadomego, celowego podawania nieprawdy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy naruszył bowiem przepisy prawa procesowego, tj: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa wyciągając błędne wnioski z dowodów zgromadzonych w sprawie. Te uchybienia proceduralne skutkowały wadliwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 100 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 28 Kpa traktując jako stronę postępowania odwoławczego G. D., który nie miał interesu prawnego w niniejszej sprawie administracyjnej. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym postanowieniu z 10 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1389/17. Tym orzeczeniem związany jest Sąd orzekający w niniejszej sprawie na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". W ponownie prowadzonym postępowaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpozna odwołanie A. D. mając na uwadze zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną, w szczególności to, że A. D. realizuje deklarowany we wniosku cel pobytu na terytorium RP. Organ odwoławczy rozważy możliwość zastosowania w sprawie art. 136 § 1 i 2 Kpa, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. i ustali, czy zachodzi konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do wydania decyzji. W zależności od poczynionych ustaleń organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Poza tym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców będzie miał na uwadze, że zgodnie z art. 81a § 1 Kpa, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy organy winny rozstrzygać na korzyść strony w sprawach w których przedmiotem postępowania jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Dotyczy się także uprawnienia do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w pkt 3 skargi. Dokument wymieniony pod lit. e wniosku jest w aktach sprawy. Oświadczenie G. D. wskazane w lit. b wniosku nie jest dowodem uzupełniającym z dokumentu, o którym mowa w art. 106 ust. 3 Ppsa. G. D. ma co najwyżej status świadka w niniejszej sprawie administracyjnej. Pozostałe dowody zostały wytworzone po dacie wydania zaskarżonej decyzji, a zatem nie miały znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro kontrola sądowoadminisracyjna dotyczyła stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (23 marca 2017 r.). Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z lit. a Ppsa orzekł, jak w sentencji.