IV SA/Wa 1389/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S.S. na decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) maja 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, - ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarżący S.S. złożył w dniu 7 listopada 2007 r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) maja 2007 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącego oraz jego dzieci M i B S. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr (...) w Z. Z informacji podanych w nadesłanym formularzu PPF wynika, iż skarżący od 9 lat wychowuje samotnie dwoje małoletnich dzieci. Jedynym dochodem skarżącego jest wynagrodzenie z umowy o pracę w wysokości 897, 06 zł miesięcznie oraz świadczenie alimentacyjne przyznane dzieciom w wysokości 600 zł miesięcznie. Jak wynika z rubryki 7 formularza skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż dochód jaki osiąga jest niski, natomiast po wypadku drogowym któremu uległ w 2006 r. stan jego zdrowia nie pozwala mu na podjęcie dodatkowej pracy, a wręcz generuje dodatkowe koszty związane z leczeniem. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci świadczenia alimentacyjnego oraz wynagrodzenie za pracę, jednak na utrzymaniu skarżącego pozostaje dwoje małoletnich dzieci. Uzyskiwane przez skarżącego dochody w łącznej wysokości 1497,06 zł brutto miesięcznie służą więc do utrzymania trzyosobowej rodziny. W ocenie Sądu tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.