IV SA/Wa 139/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W dniu 28 marca 2008 r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący J. Z. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu wynika, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący od dnia 15 listopada 2007 r. do dnia 29 lutego 2008 r. zarejestrowany był Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna, do dnia 14 lutego 2008 r. bez prawa do zasiłku. Obecnie skarżący pracuje i uzyskuje dochody w wysokości 850 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał na swój zły stan zdrowia oraz stałe wydatki związane z leczeniem oraz bieżącym utrzymaniem ( koszty dojazdu do pracy- 100zł, lekarstwa-100 zł, ubezpieczenie-35 zł, telefon- 50 zł, koszty wynajmu mieszkania-250 zł). Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie ustalenia faktyczne dokonane na podstawie informacji podanych przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że spełnia on przesłankę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie. Należy mieć na uwadze, iż do dnia 14 lutego 2008 r. skarżący posiadał status osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku. Aktualna sytuacja materialna skarżącego natomiast, a w szczególności niskie dochody oraz brak majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.