IV SA/Wa 1390/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej J. T. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 roku, Nr [...] Wojewoda [...] zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, że nieruchomość ziemska - [...] nie podlegała przejęciu na cele reformy rolnej w trybie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 roku, Nr 3, poz. 13). W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda stwierdził, że należy zawiesić postępowanie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne, czy § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu z dnia 6 września 1944 roku, w zakresie w jakim na jego mocy orzekanie o przedmiocie podpadania nieruchomości ziemskich, pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku przekazano do kompetencji organu administracji jest zgodny z art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Wojewody jest to zagadnienie wstępne, którego wynik może mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Od powyższego postanowienia zażalenie złożyła J. T. podnosząc zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w innej, podobnej sprawie jest przesłanką do zawieszenia postępowania w sprawie zainicjowanej jej wnioskiem. Nadto, zdaniem wnoszącej, zażalenie ewentualne rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie jakie może być wydane w jej sprawie. Postanowieniem dnia [...] czerwca 2009 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku, podzielając zawarte w nim stanowisko. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła J. T. podnosząc zarzut tożsamy z zarzutem zawartym w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Sygn. akt IV SA/Wa 1390/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie utrzymane nim w mocy zapadło z naruszeniem art. 91 § 1 pkt 4 k.p.a. Z wymienionego wyżej przepisu wynika, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje pogląd, iż przepis ten może być podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy do Trybunału Konstytucyjnego skierowane zostało pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP przepisu prawa, który stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia wydawanego przez organ administracji. Taką też wykładnię art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zaprezentowały organy administracji w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu go poprzedzającym. Zdaniem Sądu, tego rodzaju wykładnia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest nieuprawniona. Generalną zasadą jest domniemanie zgodności z Konstytucją przepisów prawa. Dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi, iż dany przepis prawa jest niezgodny z Konstytucją i nie wyeliminuje go z obowiązującego porządku prawnego przepis ten może być stosowany. Wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia nie jest więc konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym nie zawiesza bowiem stosowania przepisu, którego pytanie dotyczy, do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie Sądu, aby możliwe było zawieszenie postępowania administracyjnego w związku z wystąpieniem do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, musiałby w k.p.a. istnieć wyraźny przepis prawa na to pozwalający, tak jak to ma miejsce w art. 1245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.