IV SA/Wa 1392/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej J. N. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1392/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]marca 2009 r., która odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...]Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]lipca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. T., ul. [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podaniem z dnia 4 czerwca 2008 r. radca prawny, M. W. wystąpił w imieniu J. N. do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...]Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]lipca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. T.ul. [...]. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdzono, że "orzeczenie Nr [...]Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]lipca 1948 r. w punkcie dotyczącym przejścia na własność Państwa T. A. R. zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej". Ministerstwo Gospodarki pismami: z dnia 8 lipca 2008 r. oraz z dnia 8 stycznia 2009 r. - wezwało wnioskodawczynię do wykazania legitymacji prawnej, uprawniającej ją do występowania z podaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizującej przedsiębiorstwo, przez przedłożenie oryginałów lub uwierzytelnionych notarialnie kopii dokumentów potwierdzających tytuł własności do przedmiotowego przedsiębiorstwa /tj. odpisu z rejestru handlowego, zgłoszeń przemysłu, kart rejestracyjnych, zezwoleń urzędowych itp./, a także odpisu księgi wieczystej nieruchomości, na której było ono zorganizowane, z wpisem własności dawnych właścicieli z okresu bezpośrednio poprzedzającego jego upaństwowienie. Jednocześnie organ wezwał do dołączenia do akt sprawy prawomocnych postanowień spadkowych po właścicielu ww. przedsiębiorstwa i współwłaścicielach nieruchomości na której przedsiębiorstwo to było usytuowane, tj. po A. R., L. R., T. P. i A.P. oraz ewentualnie po ich nieżyjących sukcesorach. IV SA/Wa 1392/09 Zdaniem organu sam fakt przedłożenia we właściwej formie postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...]czerwca 1998 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po A. R. i L. R., w sytuacji braku udokumentowania, iż A. R. był właścicielem omawianego przedsiębiorstwa i współwłaścicielem nieruchomości, nie stanowi automatycznie dowodu na istnienie interesu prawnego wnioskodawczyni. O istnieniu interesu prawnego w niniejszej sprawie można mówić tylko wówczas, gdy osoba zgłaszająca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykaże się określonym uprawnieniem w stosunku do mienia stanowiącego przedmiot skarżonego orzeczenia. Uprawnieniem takim może być wykazanie prawa własności przysługującego poprzednikowi prawnemu wnioskodawcy. Ponadto nie został również spełniony, w ocenie organu, przez wnioskodawczynię wymóg dotyczący dołączenia do akt sprawy postanowień spadkowych po pozostałych współwłaścicielach znacjonalizowanej nieruchomości, tj. po T. P. i A.P., ewentualnie też po ich nieżyjących spadkobiercach. Organ wywodził, że do wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 156 § 1 Kpa niezbędnym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że posiada on interes prawny w rozumieniu art. 28 Kpa. Z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może wystąpić jedynie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tym stanie rzeczy, udokumentowanie przez J. N. jedynie nabycia praw do spadku po A.R., nie dowodzi, w opinii Ministra, iż był on, w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie orzeczenia Nr [...]Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]lipca 1948 r., właścicielem omawianej tkalni mechanicznej. Tak więc wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodów, które potwierdzałyby jej legitymację prawną do występowania w sprawie dotyczącej przedmiotowego mienia, w rozumieniu art. 28 Kpa. Dalej Minister podniósł, iż w piśmie z dnia 8 stycznia 2009 r. wyjaśnił, iż dołączony odpis aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...]marca 1939 r. nadesłany został w niewłaściwej formie /nieuwierzytelnionej kopii/, natomiast odpis zaświadczenia Sądu Powiatowego dla Dzielnicy [...] w [...] z dnia [...] czerwca 1951 r. nie został opatrzony sądowymi pieczęciami i z tego tytułu, pomimo IV SA/Wa 1392/09 uwierzytelnienia notarialnego, nie ma wartości dowodowej. W obu skierowanych do wnioskodawczyni pismach, organ jednocześnie pouczył, iż w przypadku nieuzupełnienia wyżej wskazanych braków w wyznaczonym terminie, sprawa zostanie rozpoznana w oparciu o istniejący stan faktyczny i prawny. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawczyni "iż organ administracyjny nie przeprowadził dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego", Minister podniósł, że wobec wykazanych przez organ, a nieuzupełnionych przez wnioskodawczynię braków jej wniosku, w przedmiocie nieudokumentowania legitymacji procesowej, uprawniającej do wszczęcia i prowadzenia z jej udziałem postępowania nieważnościowego - organ nie mógł wszcząć takiego postępowania i co za tym idzie, nie mógł też podjąć dalszych czynności procesowych. Należy przy tym podnieść, że nałożenie na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 77 Kpa/ nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku, tym bardziej, gdy dotyczy zasadniczego wymogu proceduralnego, jakim jest wykazanie swojego interesu prawnego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się J. N. i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: -art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie jest stroną postępowania i nie wykazała ona swojego interesu prawnego, -art.77§1 kpa i 136 kpa poprzez nie przeprowadzanie przez organ administracyjny dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego, -art. 78 §1 kpa, poprzez nie załączenie pomimo wniosku strony akt nacjonalizujących, które miały kluczowe znaczenie dla rozwiązania przedmiotowej sprawy oraz nie przeprowadzenie dowodu z akt Księgi Wieczystej nr [...] -art. 107 § 3 kpa poprzez nie podanie przez organ przyczyn dla których odmówił wiarygodności powołanych dowodów, -art. 79 pkt 2 w związku z art. 96 pkt 2 ust z dnia 14.02.1991 Prawa o notariacie poprzez nie uznanie, że przedstawione przez stronę kserokopię poświadczone przez notariusza są dowodem wiarygodnym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]lipca 1948 r. wydane zostało w stosunku do przedsiębiorcy A. IV SA/Wa 1392/09 R. Skarżąca na potwierdzenie swojej legitymacji do występowania w przedmiotowej sprawie załączyła postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po A. R., a więc w sposób oczywisty udowodniła, iż jest stroną w sprawie. Załączono także aktualny odpis z KW dotyczący nieruchomości, na terenie której znajdowało się znacjonalizowane przedsiębiorstwo A. R. W księdze wieczystej są wpisani wszyscy współwłaściciele nieruchomości jednakże w piśmie z dnia 17 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż osoby te nie mają przymiotu strony w rozumieniu kpa gdyż T. i A. P. (ich poprzednicy prawni) nie byli współwłaścicielami znacjonalizowanego przedsiębiorstwa – T. A. R. W przedmiotowej sprawie zaskarżone orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z 1948 r. dotyczy całego przedsiębiorstwa a nie tylko nieruchomości. Osobami, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej byli właściciele nacjonalizowanego majątku oraz ich następcy prawni - poprzez przedłożenie prawomocnych postanowień sądowych o nabyciu spadku i co za tym idzie Jadwiga Nogal powinna być uważana za stronę powyższego postępowania. Nadto ewentualne akty własności przedsiębiorstwa znajdują się w aktach nacjonalizujących. do których jedyny dostęp ma strona przeciwna. Organ rozpatrujący sprawę naruszył, zdaniem strony, art. 77 §1 kpa. W przypadku wątpliwości co do przedstawionych przez skarżącą dowodów Minister Gospodarki powinien był z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy co nie zostało uczynione. Jak wynika zaś z art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W przedmiotowej sprawie Minister Gospodarki nie zebrał w trakcie postępowania żadnych dowodów mających na celu wyjaśnienie sprawy. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2008 r. strona złożyła wniosek o wystąpienie przez Ministra do archiwum zakładowego, które przechowuje dokumenty, na podstawie których wydane zostało orzeczenie z [...] lipca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa. Ponadto, złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt Księgi Wieczystej nr [...]. IV SA/Wa 1392/09 Złożone wnioski nie zostały uwzględnione przez organ prowadzący sprawę. W uzasadnieniu decyzji brak jest wyjaśnień takiego stanu rzeczy. Rażącym naruszeniem prawa jest zwłaszcza wydanie zaskarżonej decyzji bez sięgnięcia do akt nacjonalizacyjnych. Wszelkie dokumenty które były możliwe do uzyskania przez stronę zostały organowi doręczone zaś inne wskazane do przeprowadzenia przez sam organ. Z uwagi na upływ czasu strona nie jest w stanie skompletować całej dokumentacji. Archiwum Państwowym w [...] również nie dysponuje takimi zbiorami. Nieuzasadniona odmowa przeprowadzenia dowodów stanowi, w ocenie skarżącej, istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 78 kpa. Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym, w myśl art. 107 kpa, jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowodowy zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy, okoliczności podnoszonych przez stronę. W przedmiotowej sprawie nie doszło do uzupełnienia przez organ materiału dowodowego pomimo, iż skarżąca taki wniosek składała. Twierdzenie strony przeciwnej, iż nałożony na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zebrania i rozpatrywania całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku jest słuszne. Jednakże w przedmiotowej sprawie skarżąca nie uchylała się od współudziału w sprawie. W miarę możliwości starała się dostarczać potrzebne dokumenty. Organ wydający decyzję nie uznał załączonego przez stronę materiału dowodowego w postaci poświadczonego przez notariusza zaświadczenia Sądu Powiatowego dla [...] w L. z dnia [...].06.1951 r. w uzasadnieniu podano, że brak jest pieczątek sądu i z tego powodu nie ma wartości dowodowej. W świetle jednak art. 79 pkt 2 w związku z art. 96 pkt 2 ust z dnia 14 lutego 1991 r. -Prawa o notariacie notariusz jest osobą uprawnioną do sporządzania poświadczenia, a czynności notarialne przez niego dokonane, zgodnie z art. 2 § 2 prawa o notariacie mają charakter dokumentu urzędowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. IV SA/Wa 1392/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja narusza przepisy prawa. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów zawartych w skardze odnośnie naruszenia art. 28 k.p.a., zauważyć należy, że stroną w świetle powołanego wyżej artykułu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny o jakim mowa w tym przepisie musi być indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie winno znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego, s. 225). Interes ten powinien znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego, gdyż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skuteczne żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/85, niepublikowany). Musi też istnieć bezpośredni związek między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z której wywodzony jest interes prawny. W rozpoznawanej sprawie strona domaga się stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...]z dnia [...]lipca 1948r. Ministra Przemysłu i Handlu o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa pod nazwą T. ul. [...]. IV SA/Wa 1392/09 Normy prawnej z której wynikałby interes prawny skarżącej należy więc poszukiwać w treści ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. z 1946r., Nr 3, poz.17 ze zm.). Przepisy te (art. 2 ust. 1 i art. 6 ust.1) odnosiły się do kryterium własności. Nie ulega więc wątpliwości, że właściciele znacjonalizowanych przedsiębiorstw mogą być stronami postępowań o stwierdzenie nieważności orzeczeń na mocy, których zostali tego prawa pozbawieni. Organ słusznie wywiódł w zaskarżonej decyzji, że również następcą prawnym tych osób przysługuje przymiot strony, o ile zostanie wykazana sukcesja praw po byłych właścicielach. W sprawie tej wnioskodawczym wykazała, iż jest następczynią prawną A. R. Na marginesie zauważyć należy, że orzeczenie nr [...]z dnia [...]lipca 1948r. Ministra Przemysłu i Handlu o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa w dwóch miejscach wymienia nazwisko R. Pierwszy raz pod numerem [...], gdzie mówi o T., ul. [...]. Następnie zaś w punkcie [...], gdzie wymienia T., ul. [...]. Ponownie procedując w sprawie organ winien mieć powyższą okoliczność na względzie ustalając, czy skarżącej przysługuje przymiot strony i rozważyć, czy przymiot ten przysługuje co do przedsiębiorstw wymienionych w obydwu tych punktach. Zasadnie organ administracji przyjął, że nie wystarczy samo wykazanie następstwa prawnego, ale niezbędne jest udowodnienie, że następca prawny skarżącej był właścicielem znacjonalizowanego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw. Jednakże bezpodstawnie ciężar dowodowy został w tym zakresie przerzucony w całości na stronę. Słusznie pełnomocnik skarżącej zarzuca w tym zakresie naruszenie art. 77§1 k.p.a. i 136 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej płynąca z art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. wskazuje, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 września 1992, SA/Lu 601/92, LexPolonica, wyrok NSA OZ w Gdańsku z 16 października 1998r., I SA/Gd 92/98, LexPolonica). Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania dowodowego. Bierności takiej nie można zarzucić skarżącej, która w granicach swoich możliwości przedkładała posiadane dokumenty i wykazywała inicjatywę dowodową. J. N. dołączyła do akt sprawy kserokopię aktu notarialnego z 1937r. dotyczącego nabycia IV SA/Wa 1392/09 nieruchomości na której zlokalizowane było przedmiotowe przedsiębiorstwo, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po A. R., L.R. i ich zmarłym następcy prawnym T. R., odpis księgi wieczystej dotyczący nieruchomości na której zlokalizowane było przedsiębiorstwo. Minister Gospodarki mimo ciążącego na nim ustawowego obowiązku nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, który pozwalałby na przyznanie lub odmowę przyznania skarżącej przymiotu strony tego postępowania. Zasadnie więc w skardze zarzucono naruszenie art. 136 k.p.a. W toku postępowania skarżąca wnioskowała o zwrócenie się przez Ministra Gospodarki do właściwego archiwum z prośbą o nadesłanie akt nacjonalizacyjnych przedmiotowego przedsiębiorstwa, a ponadto złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt księgi wieczystej nr [...]. Wnioski te nie zostały uwzględnione przez organ administracji. Ponownie rozpoznając sprawę organ nie przeprowadził dowodów z powyższych dokumentów co mogłoby przyczynić się w sposób istotny do prawidłowego rozpoznania sprawy. Okoliczności powyższe świadczą również o naruszeniu art. 78§1 k.p.a, co zostało podniesione w skardze. Przeprowadzenie dowodu zwłaszcza z akt na podstawie, których dokonano nacjonalizacji przedsiębiorstwa (lub przedsiębiorstw) rozwiałoby wątpliwości co do prawa własności, pozwoliłoby na ustalenie czy postępowanie dotyczyło jednego czy większej liczby przedsiębiorstw, a co najważniejsze czy stanowiły one własność A. R. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla sprawy, organ więc zgodnie z dyspozycją art. 78 § 1 k.p.a. winien wniosek taki uwzględnić. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wbrew dyspozycji zawartej w art. 107§3 k.p.a. Minister Gospodarki nie podała z jakich przyczyn nie przeprowadził postępowania dowodowego we wnioskowanym przez stronę zakresie. Zarzut naruszenia art. 107§3 k.p.a w zaskarżonej decyzji jest częściowo zasadny. Organ administracji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie dlaczego nie dał wiary zaświadczeniu z Sądu Powiatowego dla [...] w L. z dnia [...] czerwca 1951r., albowiem mimo notarialnego poświadczenia dokument ten nie został potwierdzony stosownym pieczęciami sądowymi. Dokument o którym mowa wyżej nie jest opatrzony bowiem w żadne pieczęci sądowe. Jednakże zauważyć należy, że jest to odpis od którego pobrano stosowną opłatę. Odpis ten jednak nie został poświadczony za zgodność. Mógł więc budzić wątpliwości organu co do jego zgodności z oryginałem, a faktu tego nie IV SA/Wa 1392/09 zmienia potwierdzenie go przez notariusza, gdyż potwierdzał ona jedynie zgodność kserokopii z odpisem, a powyższe uwagi odnoszą się do odpisu. W tym zakresie zarzut skarżącej odnośnie naruszenia art. 79 pkt 2 w zw. z art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 189, poz. 1158 z 2008r. z póź. zm.) jest pozbawiony podstawy. Potwierdzenie o którym mowa w art. 96 pkt 2 prawa o notariacie nie jest bowiem regulacją prawną zmierzającą do sanowania wadliwych dokumentów, ale potwierdzania, że sporządzona kserokopia potwierdzona przez notariusza jest zgodna z okazanym mu dokumentem, a w tym wypadku z odpisem poświadczenia datowanego na [...]czerwca 1951r. Zasadność zarzutu dotycząca naruszenia art. 107§3 k.p.a. podniesionego w skardze przejawia się w tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia z jakich względów organ nie dał wiary, a co za tym idzie nie uwzględnił w procedowaniu innych dokumentów, a w szczególności aktu notarialnego z 1937roku dotyczącego nabycia nieruchomości. Powyższe okoliczności skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z dnia 6 marca 2009r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien postępować zgodnie z art. 7 k.pa., 77 k.p.a i 78 k.p.a, a w szczególności zwrócić się do właściwych archiwów celem nadesłania dokumentów odnoszących się do nacjonalizowanego przedsiębiorstwa (lub przedsiębiorstw) i na ich podstawie rozważyć czy wnioskodawczyni przysługuje prawo bycia stroną w niniejszym postępowaniu. Zasadne może okazać się również żądanie skarżącej dotyczące przeprowadzenia dowodu z akt księgi wieczystej nr [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji winno szczegółowo wyjaśniać kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z art. 107§3 k.p.a. Mając na względzie powyższą argumentacje orzeczenie oparto o treść art. 145§1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.