IV SA/Wa 1394/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skarg J. D. i Z. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi krajowej 1. skargi oddala 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi W. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w P. przy ul. [...] kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa i 80/100) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu Z. K. IV SA/Wa 1394/06 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej na inwestycję polegającą na rozbudowie drogi krajowej nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi zgodnie z załącznikiem nr 1 oraz o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zgodnie z załącznikiem nr 2, stanowiącymi integralną część decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stan sprawy jest następujący. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zwany dalej "inwestorem", złożył do Wojewody [...] wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji wyżej wymienionej drogi. Wojewoda [...] w dniu [...] listopada 2005 r. wydał decyzję nr [...], którą ustalił lokalizację przedmiotowej drogi. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie złożyli: Partia Z., K. C., M. K., E. S., M. S., J. F., M. F., T. D. - Przewodniczący K., Stowarzyszenie Z., Z. H., Z. H., P. N., G. M., A. M., M. C., B. G., P. C., J. D. i M. S. W odwołaniu Partia Z. podniosła, że organ nie odpowiedział szczegółowo na zarzuty i wnioski zgłoszone na rozprawie administracyjnej w dniu 5 sierpnia 2005 r., a na zarzuty zgłoszone później brak jest jakiejkolwiek reakcji. Podniesiono, że planowana inwestycja podzieli Ł. na dwie części zaburzając jego prawidłowy rozwój i aspekty kulturowo-przyrodnicze oraz utrudniając przemieszczanie się mieszkańców w obrębie miasta. Zarzucono również, że niezasadnie decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jako że od chwili złożenia wniosku przez inwestora do wydania decyzji minęły 245 dni, w ciągu których nie istniała koniczność ochrony szczególnych dóbr, o których mowa w art. 108 § 1 k. p. a. Wskazano również, iż organ zastosował przepisy sprzed nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie w dniu 28 lipca 2005 r. oraz że nie odniósł się do kwestii wyburzeń budynków oraz wykupu i zamiany działek. Analogiczne zarzuty podniosło w swym odwołaniu Stowarzyszenie Z. M. K. i K. C. podnieśli w swoim odwołaniu, iż wytyczenie pasa drogowego - pomimo wykonania ekranów - w odległości 9 metrów od budynku mieszkalnego narusza przepisy ochrony środowiska i przepisy sanitarne, ponieważ - zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych - obiekty budowlane przy drogach krajowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Odwołujący się wnieśli o wykup całej działki nr [...] z uwagi na przewidywane znaczne pogorszenie warunków mieszkaniowych związane z realizacją planowanej inwestycji. E. S. i M. S. we wniesionym środku zaskarżenia podnieśli, że droga krajowa wytyczona została w bezpośredniej bliskości ich budynków, na co nie wyrażają zgody. J. F. i M. F. zaznaczyli w swym odwołaniu, iż planowana inwestycja w drastyczny sposób wpłynie na spadek obrotów prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa z uwagi na niedogodny dojazd do pawilonu handlowego. K. reprezentowany przez T. D. w odwołaniu wskazał, że lepszym wariantem jest zrealizowanie obwodnicy południowej miasta, jak było to przewidziane w planie obowiązującym w latach [...]. Zdaniem odwołującego się realizacja inwestycji będzie niekorzystna z uwagi na walory zabytkowe i przyrodnicze miasta. Z. H., Z. H., P. N., G. M. i A. M. podnieśli we wniesionym środku zaskarżenia, iż inwestycja jest zbyt kosztowna i nie zapewnia płynności ruchu w przeciwieństwie do proponowanych przez nich skrzyżowań i rond. Odwołujący się wskazali, że realizacja inwestycji spowoduje wzrost intensywności ruchu ulic, przy których oni zamieszkują, a co za tym idzie - nastąpi pogorszenie warunków ich życia. M. C., B. G., P. C., J. D. i M. S. w swoim odwołaniu podnieśli, że przedmiotowa inwestycja jest zbyt kosztowna i zbyt duża jak na tak małe miasto, jakim jest Ł, szczególnie w sytuacji, gdy planowana jest budowa autostrady. Narusza ona jego krajobraz kulturowy i zabytkowy i jest niezgodna z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej [...]. Po rozpatrzeniu odwołań Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Zdaniem organu drugiej instancji przebieg drogi został ustalony prawidłowo. Uznał on racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa i odniesiono się do zarzutów zawartych w odwołaniach. Organ podniósł, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej " ustawą". Zaznaczono, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. czyni zadość wymaganiom formalnym wynikającym z powyższych przepisów. Rozpatrując odwołanie wniesione przez Partię Z. organ drugiej instancji potraktował je jako wniesione przez Z. K., jako że oświadczył on, że jest właścicielem nieruchomości częściowo przeznaczonej pod planowaną inwestycję, natomiast reprezentowana przez niego partia nie jest stroną postępowania. Organ wskazał, iż w decyzji Wojewody [...] ustosunkowano się do wniosków i uwag zgłoszonych zarówno w trakcie rozprawy administracyjnej, jak i w późniejszym okresie. Minister Transportu i Budownictwa uznał za niezasadny zarzut nieuwzględnienia przez Wojewodę [...] nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż inwestor w dniu 27 lipca 2005 r., na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 113, poz. 954), wystąpił o stosowanie do postępowania wszczętego złożonym przez niego wnioskiem przepisów obowiązujących przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Wojewody [...] została podpisana przez upoważnioną do tego osobę, a fakt, że wydano ją w ostatnim dniu urzędowania wojewody nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Także zarzut nieudostępnienia list osób popierających inwestycję nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ kwestia ta jest przedmiotem odrębnego postępowania. Organ drugiej instancji wskazał również, że organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi nie orzeka o sprawach związanych z nabywaniem gruntów. Minister nie uznał za uzasadnionych zarzutów M. K., K. C., E. S. i M. S. Podniósł, iż zgodnie z art. 10 ustawy nie stosuje się przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, stąd wojewoda wydając decyzję nie był związany zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określa minimalną odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, która wynosi 10 metrów, ale odnosi się on tylko do obiektów, które będą dopiero budowane, a nie do obiektów już istniejących. Natomiast sprawa wykupu działki nie należy do zakresu postępowania o ustalenie lokalizacji drogi. Organ nie zgodził się również z zarzutami zawartymi w odwołaniu J. F. i M. F., ponieważ z planowanej drogi krajowej przewidziano zjazd do należącej do odwołujących się działki nr [...] w dotychczasowym miejscu, natomiast na działkę nr [...] zaprojektowano dojazd z drogi gminnej, a więc przyjęte rozwiązania zapewniają dostęp do drogi publicznej. Odnośnie odwołania wniesionego przez K. reprezentowany przez T. D. wskazano, że K. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, jako że nie został on do niego dopuszczony. Także T. D. nie jest stroną, ponieważ mieszka przy ul. [...], która to posesja leży znacznie poza granicą planowanej inwestycji. Odnośnie odwołań wniesionych przez Z. H., Z. H., P. N., G. M., A. M., M. C., B. G., P. C., J. D. i M. S. organ podniósł, że większość podniesionych w nich zarzutów była zgłaszana w trakcie prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania, były omawiane podczas otwartej dla społeczeństwa rozprawy administracyjnej oraz że organ pierwszej instancji szczegółowo odniósł się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Organ odwoławczy zaznaczył, iż planowana inwestycja poprawi komfort i bezpieczeństwo użytkowników drogi, a jej przebieg jest zgodny z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego nr [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...]. Ponadto wskazano, że organ nie może dokonywać zmian w złożonym przez inwestora wniosku o ustalenie lokalizacji drogi, a kwestia zainstalowania sygnalizacji świetlnej może być rozpatrzona na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Jeżeli chodzi o koszty planowanej inwestycji organ podniósł, iż przepisy ustawy nie wymagają złożenia przez inwestora analizy kosztów. Odnośnie wpływu inwestycji na środowisko Minister Transportu i Budownictwa odwołał się do zapisów raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym opisano m. in. działania mające na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Organ drugiej instancji uznał, że Wojewoda [...] nie był związany opinią wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia [...] lipca 2005 r. ani Dyrektora Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury, ponieważ zostały one zgłoszone po terminie określonym przez art. 5 ust. 2 ustawy. Przesłanką do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji nie jest również, zdaniem organu odwoławczego, okoliczność, iż nastąpiło przekroczenie przez wojewodę trzymiesięcznego terminu do wydania decyzji określonego w art. 2 ust. 2 ustawy, gdyż organ prowadził szczegółowe postępowanie wymagające wielu czynności procesowych. Minister Transportu i Budownictwa nie zgodził się także z zarzutem, że inwestycja jest niezgodna z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej [...] z uwagi na pkt IV.2 decyzji Wojewody [...], w którym jest mowa o tym, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków wymaga - przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę - pozwolenia na ich prowadzenie wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, a pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków o skreśleniu obiektu z rejestru zabytków. Organ odwoławczy uznał także za zasadne nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 8 ustawy, ponieważ inwestor w swoim wniosku podniósł, że droga jest bardzo złym stanie oraz że konieczne jest szybkie pozyskanie funduszy z Funduszu Spójności Unii Europejskiej, co stanowi uzasadniony interes społeczny i gospodarczy w świetle wyżej wymienionego przepisu. Skargi na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] maja 2006 r. wnieśli J. D. i Z. K. W uzasadnieniach swoich skarg skarżący podnieśli, że wnoszą o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, wstrzymanie prac związanych z realizacją decyzji, udostępnienia list podpisanych przez osoby nie związane z realizacją inwestycji, nakazanie dokonania badań w zakresie hałasu i drgań oraz podanie ich do publicznej wiadomości, nakazanie organom orzekającym w sprawie udzielenia szczegółowych odpowiedzi z uzasadnieniem na złożone wnioski, zastrzeżenia i protesty oraz wskazali, iż naruszeniem prawa jest pominięcie nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązującej od dnia 28 lipca 2005 r. Skarżący zakwestionowali także realizację inwestycji z uwagi na jej olbrzymi koszt. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 4 mającej zastosowanie w niniejszej sprawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy k. p. a., z zastrzeżeniem przepisów ustawy. Stosownie natomiast do art. 15 k. p. a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z tą zasadą przed organem odwoławczym następuje powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy powinien ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie i ustosunkować się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniach. Biorąc pod uwagę powyższy przepis stwierdzić należy, że Minister Transportu i Budownictwa właściwie przeprowadził postępowanie odwoławcze. Sąd nie doszukał się w decyzji organu drugiej instancji wad uzasadniających jej wyeliminowanie z obiegu prawnego. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy właściwy zarządca drogi, którym jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, składa wniosek o ustalenie lokalizacji drogi po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz burmistrza miasta. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy niewydanie tych opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. W aktach badanej sprawy administracyjnej znajdują się opinie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] (bez uwag) i Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2005 r. [...] (bez uwag). Pomimo zwrócenia się do Zarządu Powiatu Ł. pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. o wydanie opinii nie została ona w terminie określonym w art. 3 ust. 2 ustawy wyrażona, co traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 ustawy, ponieważ zawiera: mapę w skali 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania przedmiotowej drogi krajowej z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; opinie dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej (pozytywna), właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków (z uwagami) i państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego (uzgadniająca). Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu, jakoby naruszenie przez wojewodę terminu do wydania decyzji określonego w art. 2 ust. 2 ustawy powodowało nieważność decyzji. Przepis powyższy stanowi, że decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia stosownego wniosku przez zarządcę drogi. W niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu [...] marca 2005 r., natomiast decyzja została wydania w dniu [...] listopada 2005 r., tj. po ośmiu miesiącach. Żaden przepis prawa nie wskazuje jednak na to, że przekroczenie tego terminu stanowi o wadliwości wydanej po jego upływie decyzji. Przewidziany w art. 2 ust. 2 ustawy trzymiesięczny termin na wydanie decyzji ma wobec tego jedynie charakter instrukcyjny, dyscyplinujący organ do sprawnego prowadzenia postępowania. Nie może ono jednak być prowadzone szybko, bez oglądania się na jego wnikliwość, zważywszy na znaczną ilość protestów okolicznych mieszkańców oraz zorganizowanie rozprawy administracyjnej. Nieuzasadniony jest także zarzut, iż prowadząc postępowanie Wojewoda [...] nie uwzględnił nowelizacji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. nr 62, poz. 627 ze zm.) dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 113, poz. 954). Stosownie do art. 25 wyżej wspomnianej ustawy z dnia 18 maja 2005 r. wchodzi ona w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia. Jej ogłoszenie nastąpiło w dniu 27 czerwca 2005 r., stąd weszła w życie w dniu 28 lipca 2005 r. Natomiast inwestor w dniu 27 lipca 2005 r. wystąpił, na podstawie art. 19 ust. 1 wyż. wym. ustawy o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, o stosowanie do postępowania wszczętego złożonym przez niego wnioskiem przepisów obowiązujących przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji. Oznacza to, że do postępowania o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi organ stosuje przepisy obowiązujące przed dniem wejście w życie wspomnianej nowelizacji. Nie można również podzielić argumentu, że brak było podstawy prawnej do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 17 ustawy organ nadaje decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył wraz z wnioskiem o wydanie decyzji wniosek o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jeżeli natomiast chodzi o przesłankę interesu społecznego lub gospodarczego, której wystąpienie warunkuje obowiązek nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzić należy, że ma ona charakter ocenny. Ustalenie zaistnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu administracji publicznej. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Zagrożenie to musi mieć realny charakter, a nie może być teoretycznie prawdopodobne. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej. Słuszna jest zdaniem Sądu argumentacja organu, który twierdzi, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji jest ważne społecznie, a niezrealizowanie jej mogłoby spowodować utratę możliwości jej współfinansowania ze źródeł pozabudżetowych. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, a ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu takiej decyzji dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Wymogi te stosuje się odpowiednio, na mocy art. 7 ust. 4 ustawy, do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji. Jak wynika z akt administracyjnych obwieszczenia i zawiadomienia, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, zostały dokonane. Nie jest zasadny zarzut braku rozpatrzenia wniosków, zarzutów i protestów przez orzekające organy, jako że były one brane przez organy pod uwagę przy wydawaniu decyzji, a w celu ich wyjaśnienia przeprowadzono w dniu 5 sierpnia 2005 r. rozprawę administracyjną. Orzekające organy w swych decyzjach odniosły się do zarzutów stron, natomiast inną kwestią pozostaje to, że strony nie zgadzają się ze stanowiskiem wyrażonym przez organy. Sąd - wobec koncepcji budowy obwodnicy Ł. poza miastem - pragnie zaznaczyć, że organy orzekające w sprawie nie mogą zmienić lokalizacji planowanej inwestycji ani przedstawionych przez inwestora rozwiązań dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany zaproponowanych we wniosku o ustalenie lokalizacji rozwiązań. Za realizację projektowanego przedsięwzięcia odpowiedzialny jest inwestor, który samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. W związku z tym Wojewoda [...], rozpatrując wniosek złożony przez inwestora ocenił, czy spełnia on przesłanki wskazane w przepisach ustawy, ale nie mógł dokonać zmian w przedstawionym przez inwestora zamierzeniu. Ponadto stwierdzić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie zatwierdza projektu technicznego drogi. Decyzja ta określa linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektów budowlanych nie przesądzając o szczegółowych rozwiązaniach technicznych. W pkt II zaskarżonej decyzji wskazano, iż następnym etapem realizacji inwestycji będzie postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę na zasadach i w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecny t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), w którym zostanie przygotowana szczegółowa dokumentacja budowlana wymagana do wystąpienia o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. W sprawie został opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który omawia różne aspekty ochrony środowiska z określeniem sposobów i warunków ograniczenia niekorzystnych oddziaływań (np. ekrany dźwiękochłonne), które powinny zostać wykonane, aby przedsięwzięcie spełniało wymagania ochrony środowiska. Wykonano pomiary hałasu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku (Dz. U. nr 178, poz. 1841) oraz dokonano określenia prognozowanego natężenia ruchu dla poszczególnych odcinków drogi, także po wybudowaniu autostrady [...]. Zaprojektowane urządzenia zabezpieczające przed ponadnormatywnym hałasem komunikacyjnym dla przyjętej prognozy ruchu spełniają wymagania ochrony środowiska. Kwestia udostępnienia list osób popierających lokalizację drogi nie została rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją, ponieważ jest ona przedmiotem odrębnego postępowania. Sąd administracyjny stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tytułem wyjaśnienia należy także wskazać, że nie był uzasadniony zawarty w odwołaniu zarzut M. K. i K. C., że wytyczenie pasa drogowego - pomimo wykonania ekranów - w odległości 9 metrów od budynku mieszkalnego narusza przepisy ochrony środowiska i przepisy sanitarne, ponieważ -zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz. 2086 ze zm.) - obiekty budowlane przy drogach krajowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zgodnie z art. 43 ust. 1 Ip. 3a tabeli powyższej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydanie zaskarżonej decyzji obiekty budowlane przy drogach krajowych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 10 metrów. Stosownie jednak do art. 43 ust. 2 tej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze krajowej, w odległości mniejszej niż 10 metrów, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Słusznie więc zauważył organ, że określona w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych odległość 10 metrów odnosi się on tylko do obiektów, które będą dopiero budowane, a nie do obiektów już istniejących. Analogiczny zarzut podnieśli w swym odwołaniu E. S. i M. S. W odwołaniu M. K. i K. C. zawarty był także wniosek o wykup należącej do nich działki nr [...] z uwagi na znaczne pogorszenie warunków mieszkaniowych związane z realizacją planowanej inwestycji. W związku z tym podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi. W tego rodzaju postępowaniu nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren ustalony decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji (art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy). Z kolei, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Z przepisu powyższego wynika, że nabycie części nieruchomości, która nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele nie jest nabywana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, która jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, lecz w odrębnym trybie. Stwierdzić również należy, że podnoszony w odwołaniu Z. H., Z. H., P. N., G. M. i A. M. zarzut, że planowana inwestycja jest zbyt kosztowna nie ma znaczenia w sprawie. Sąd administracyjny bada bowiem legalność wydania zaskarżonej decyzji, to znaczy jej zgodność z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, a żaden z nich nie określał, jakie koszty mogą być poniesione na tego rodzaju inwestycję. Z tych względów na podstawie art. 151 p. p. s. a. orzeczono, jak w pkt 1. sentencji wyroku. W pkt 2. sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 250 p. p. s. a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).