IV SA/Wa 1394/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego P. S.A. [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2012 r. nr.[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. [...] (dalej Skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2012 r. znak:[...] wymierzającej karę pieniężną za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w wysokości 2 279 zł za przekroczenie warunków dotyczących wprowadzania gazów i pyłów do( powietrza ustalonych w pozwoleniu zintegrowanym, Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej G.I.O.Ś.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Skarżący prowadzi, zgodnie z § 2 .ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości: emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (D.U. Nr. 206, poz.1291 - dalej rozporządzenie o pomiarach) ciągłe pomiary zanieczyszczeń do powietrza. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2012 r. znak:[...] wymierzył Skarżącemu karę; pieniężną za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w wysokości 2 279 zł za przekroczenie warunków dotyczących wprowadzania gazów i pyłów do powietrza ustalonych w pozwoleniu zintegrowanym z [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] wydanym przez Wojewodę [...]. Przekroczenie dotyczyło: - kotłów pyłowych wodnych WP-70 i WP- 120 i polegało na przekroczeniu dla emitora zastępczego ponad 3% średnich wartości stężeń 48 godzinnych pyłu przekraczających 110 % wartości dopuszczalnej w gazach odlotowych odprowadzanych do powietrza;' -bloku gazowo-parowego i polegały na przekroczeniu standardu emisyjnego dwutlenku azotu w gazach odlotowych odprowadzanych do powietrza w czerwcu 2011 r. Przy ustalaniu przekroczeń przyjęto za podstawę jednogodzinne wartości stężeń, przy wymierzaniu wysokości kary uwzględniono wszystkie przypadki, w których występowały przekroczenia średnich jednogodzinnych stężeń pyłu na przestrzeni roku 2011, ustalonych jako różnica pomiędzy zmierzoną średnią wielkością dopuszczalną oraz przynależną godzinową ilością spalin za ten sam okres - w przypadku kotłów pyłowych wodnych oraz wszystkie przypadki, w których występowały przekroczenia średnich jednogodzinnych stężeń dwutlenku azotu w 2011 r. ustalonych jako różnicę pomiędzy zmierzoną średnią a wielkością dopuszczalną oraz przynależną godzinową ilość spalin za ten sam okres - w przypadku bloku gazowo-parowego. Strona odwołała się od tej decyzji, bowiem w jej ocenie wielkość przekroczenia emisji dopuszczalnej pyłu i dwutlenku azotu została naliczona bez uwzględnienia § 12 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (D.U. Nr. 95, poz.558, dalej rozporządzenie o standardach) co doprowadziło do określenia wielkości przekroczeń poprzez zsumowanie jednostkowe przekroczenia tych substancji z poszczególnych godzin stwierdzonych przekroczeń, ponieważ jednogodzinne średnie wartości stężeń substancji służą jedynie do obliczania określonych w pozwoleniu wielkości dopuszczalnych przekroczeń odniesionych do miesiąca kalendarzowego i do dwóch dni kalendarzowych. W związku z tym sposób liczenia przekroczeń przez [...] WIOS strona uznała za nadinterpretację. Organ II instancji rozpoznając odwołanie nie podzielił zarzutów odwołania i wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne. Pomiary przeprowadzone w 2011 r. wykazały dla kotłów pyłowych wodnych WP- 70 i WP-120 przekroczenie dla emitora zastępczego ponad 3% średnich wartości stężeń 48 godzinnych, pyłu przekraczających 110% wartości dopuszczalnej w gazach odlotowych odprowadzanych dla powietrza oraz dla bloku gazowo- parowego przekroczenie w miesiącu czerwcu standardu emisyjnego dwutlenku azotu w zakresie średniomiesięcznych stężeń dwutlenku azotu w gazach odlotowych odprowadzanych do powietrza. Oznacza to, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia o standardach wyniki pomiarów wykazały przekroczenie warunków ustalonych w pozwoleniu zintegrowanym w zakresie wprowadzania pyłów i dwutlenku azotu do powietrza. Dlatego zgodnie z art. 282 ustawy z 27 kwietnia 2001 r Prawo Ochrony Środowiska (D.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm. - dalej Ustawa P.O.S) [...] WIOS wszczął z urzędu postępowanie o wymierzenie kary pieniężnej za 2011 r. W decyzji organu I instancji została prawidłowo obliczona kwota kary. Z przekazanych przez Skarżącego dokumentów wynikało, że określone w § 12 ust. 1 -3 rozporządzenia o standardach warunki uznania standardów emisyjnych za dotrzymane nie zostały zachowane. Oznacza to, że w 2011 r. wystąpiły przekroczenia emisji. W związku z tym została naliczona kara na podstawie art. 305 ust. 1 i 4 ustawy P.O.S. w ten sposób, że zmierzone wartości emisji tlenków azotu i pyłu zostały odniesione do wielkości ustalonych w pozwoleniu zintegrowanym (zsumowano wszystkie przypadki przekroczenia standardu dopuszczonego w pozwoleniu zintegrowanym, na podstawie którego strona funkcjonuje). Skargę na decyzję G.I.O.Ś. z [...] maja 2012 r. wniósł Skarżący wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał na niewłaściwy sposób naliczenia kary pieniężnej tj. na podstawie jednogodzinnych a nie 48 godzinnych i miesięcznych przekroczeń dla kotłów wodnych pyłowych WP i dwutlenku azotu dla bloku gazowo-parowego. Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji przyjmującemu, że art. 298 ust 1 pkt 1 Rozporządzenia o standardach służy tylko jako narzędzie do dokonania oceny uznawania standardów emisyjnych skarżący wskazał, że powinno w niniejszej sprawie mieć zastosowanie rozporządzenie z 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, z którego to uregulowania wynika, że standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane jeżeli średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych ze źródeł do powietrza wspólnym emitorem, ważone względem natężenia przepływu objętości gazów odlotowych nie przekroczy średniej obliczonej ze standardów emisyjnych ze źródeł pracujących w tym samym czasie, ważonej względem nominalnego natężenia przepływu objętości gazów odlotowych z tych źródeł. W przypadku gdy pomiary są prowadzone ciągle (co ma miejsce w tym przypadku) uznaje się za spełnione standardy gdy są jednocześnie spełnione warunki: -średnie stężenie substancji dla faktycznych godzin pracy źródła, odniesione do miesiąca kalendarzowego, nie przekroczy standardu emisyjnego o którym mowa w § 6 ust 1 i 1 Rozporządzenia; - 97% średnich wartości stężeń dwutlenku siarki, 97% średnich wartości stężeń pyłu oraz 95% średnich wartości stężeń tlenku azotu obliczonych dla faktycznych godzin pracy źródła każdego dnia kalendarzowego dla poprzednich 2 dni kalendarzowych, licząc od początku roku, w roku kalendarzowym nie przekroczy 110% standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Gdy pomiary są ciągłe wielkość emisji substancji przy jednoczesnej pracy źródeł uznaje się standard emisyjny za dotrzymany, jeżeli są spełnione powyższe warunki, z tym że wielkościami które nie mogą być przekroczone są odpowiednio: -średnia obliczona ze standardów emisyjnych ważona względem nominalnego natężenia przepływu objętości gazów odlotowych z tych źródeł; -110% średniej o której mowa wyżej. Zdaniem skarżącego z tych uregulowań wynika, że dotrzymanie standardów emisyjnych z instalacji dotyczy średnich miesięcznych i 48 godzinnych a nie średnich jednogodzinnych oraz dla emitora a nie dla poszczególnych źródeł. Kara za niedotrzymanie warunków uznawania standardów emisyjnych podanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie standardów powinna być wymierzona tylko za przekroczenie średnich miesięcznych oraz 110% wartości standardów emisyjnych przez 97% i 95% wartości stężeń 48 godzinnych dla emitorów i nie powinna skutkować naliczeniem kary za przekroczenie średnich dla poszczególnych źródeł, za przekroczenie innych zanieczyszczeń oraz za przekroczenie na danych emitorach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że kara została obliczona w sposób prawidłowy. Zsumowano wszystkie przypadki przekroczenia standardu dopuszczalnego określonego w pozwoleniu zintegrowanym. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi, że kara może być wymierzona tylko za te przekroczenia, które nie mieszczą się w zakresie uznawania standardów emisyjnych za spełnione, określone w rozporządzeniu o standardach gdyż zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 1 P.o.ś kara jest wymierzana za stwierdzone pomiarami w analizowanym okresie wszystkie przekroczenia. Warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane określone w rozporządzeniu stanowią jedynie narzędzie do wykonania oceny danej instalacji czy spełnia wymogi określone w pozwoleniu zintegrowanym. Rozporządzenie poza tym nie zawiera żadnego zapisu który by określał sposób wymierzania kar. Te kwestie reguluje ustawa prawo ochrony środowiska. W przypadku stwierdzenia przekroczenia karę nalicza się za wszystkie przekroczenia za cały okres analizowanego okresu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są trafne. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 276 ust. 2, art. 281 ust. 1 i 3, 298 ust. 1 pkt 1, 299 ust. 1 pkt. 2, 305, 309, 313 ustawy prawo ochrony środowiska. Zgodnie z nimi Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na stronę korzystającą te środowiska karę pieniężną za przekroczenie emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza a których parametry określone są w pozwoleniach o których mowa w art. 181 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa ochrony Środowiska. W przypadku prowadzenia pomiarów ciągłych (tak jak w niniejszej sprawie) karę wymierza się na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska (art. 305 ust. 1 P.o.ś.) Zgodnie z art. 313 ust. 1 tej ustawy karę wymierza się za każdą substancję wprowadzoną do powietrza z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym. Pozwolenie wskazuje na wielkości dopuszczalnej emisji w zależności od okresu obowiązywania pozwolenia oraz rodzaju instalacji. Zgodnie z pkt 1.2 pozwolenia zintegrowanego wydanego na rzecz skarżącego w przypadku kotła typu WP-70 i WP-120 wielkość dopuszczalnej emisji, w warunkach normalnej eksploatacji pyłu ogółem, w okresie od 1 stycznia 2008 do 30 kwietnia 2012 r wynosi 100mg/m3 natomiast dla bloku gazowego wielkość dopuszczalnej emisji dwutlenku azotu wynosi 54/4mg/m3. Dokonując ustalenia wysokości standardów emisyjnych organ na podstawie art. 313 § 1 p.o.ś. i rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków wymierzania kar ustalił, przyjmując za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń za ponadnormatywną emisję, a następnie je zsumował. Ustalając wielkość przekroczeń uwzględnił § 3 ust.3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych oraz sposobu ustalania przekroczeń. Rozporządzenie to zostało wydane w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 306 ust.1 i 2 pkt. 1 i 2 lit. a ustawy p.o.ś. i określało szczegółowe warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych. Rozporządzenie to weszło w życie 1 stycznia 2012 r. Z tego powodu nie mogło mieć zastosowania w sprawie gdyż okres za jaki wymierzona została kara był okresem wcześniejszym niż data zdarzenia które wywołało decyzję o nałożeniu kary. Zasady określania wielkości przekroczeń dopuszczalnych emisji gazów mają charakter przepisów materialnych a nie procesowych i dlatego nie ma tu zastosowania reguła bezpośredniego stosowania przepisów prawa procesowego. Okoliczność ta ma znaczenie w zakresie w jakim powinien być ustalony sposób wymierzenia kary. Z rozporządzenia wynika, że przekroczenie wielkości dopuszczalnych emisji gazów lub pyłów określonych w pozwoleniu ustala się, przyjmując za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń substancji. Tymczasem podstawę prawną wymierzonych kar stanowi ustawa Prawo ochrony środowiska - art. 298-299, a nie rozporządzenie. Rozporządzenie, gdyby w tej dacie było obowiązującym aktem prawnym, określałoby sposób wyliczenia przekroczeń, mając za podstawę warunki pozwolenia zintegrowanego które określają granicę dopuszczalnego przekroczenia. Zgodnie z art. 313 ust. 1 p.o.ś. karę wymierza się za każdą substancję wprowadzoną do powietrza z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym. Wysokość przekroczeń emisji substancji wprowadzonych do powietrza należy odnosić do tego pozwolenia, jak wynika to wprost z przepisu art. 313 p.o.ś. Nie stanowi tej podstawy, tak jak to wywodzi skarżący § 12 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (D.U. Nr. 269, poz.2181). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 145 ust.1 pkt.1 oraz art.146 ust.2 i 4 ustawy p.o.ś. i określa standardy emisyjne z instalacji. Nie dotyczy ono więc sposobu ustalania zakresu przekroczeń - jak to czyni obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z 7 lipca 2011 r. Przepisy tego rozporządzenia służyły natomiast do ustalenia poziomu dopuszczalnej emisji w pozwoleniu zintegrowanym co wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r nr [...] r. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, wobec niemożności zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia z 7 lipca 2011 r. oceny przekroczenia warunków emisji należy dokonać posługując się jedynie posiłkowo rozporządzeniem z 22 kwietnia 2011 r., które określa poziomy dopuszczalnych przekroczeń i którego przepisy w zakresie dopuszczalnych emisji były brane pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia zintegrowanego. Nie stanowi ono jednak samoistnej podstawy materialnoprawnej do określenia poziomu dopuszczalnego przekroczenia. Przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 lipca 2011 r. nie było innego rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 306 ust. 1 i 2 p.o.ś. Zakres przekroczeń (dopuszczalny poziom emisji) określa pozwolenie zintegrowane a wobec braku w 2011 r. rozporządzenia wykonawczego dt sposobu określania sposobu określania przekroczenia i wymierzania kar tylko ustawa prawo ochrony środowiska może stanowić podstawę do wyliczeń zakresu przekroczeń. Ustalając poziom dozwolonych emisji organ wydający pozwolenie zintegrowane posługiwał się przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 sierpnia 2003 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (D.U. Nr 163, poz. 1584), (obecnie jest to rozporządzenie Ministra Środowiska z 22 kwietnia 2011 r w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, D.U. Nr 95, poz. 558). Dopiero wejście w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych oraz sposobów ustalania przekroczeń w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza (D.U. Nr 150, poz. 894), w dniu 1 stycznia 2012 r., w sposób kompleksowy uregulowało kwestię sposobu ustalenia przekroczeń i liczenia wysokości kar wskazując w § 3 pkt 3, że przekroczenie wielkości emisji gazów lub pyłów określonych w pozwoleniu ustala się, przyjmując za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń substancji. Tym samym dla prawidłowego wyliczenia wysokości przekroczenia organ powinien uwzględnić dopuszczalne wartości emisji ustalone w pozwoleniu zintegrowanym, odrębnie dla poszczególnych źródeł emisji posiłkując się § 12 ust. 1- 3 rozporządzenia w sprawie standardów a nie przyjmując za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń. Przyjęcie średnich jednogodzinnych wartości stężeń wynika z rozporządzenia, którego nie można było zastosować w niniejszej sprawie, o czym była mowa wyżej, i dlatego kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnej wielkości emisji powinna dotyczyć średnich miesięcznych i 48 godzinnych które nie spełniają warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym. W tym znaczeniu na uwzględnienie zasługuje zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego wyliczenia wysokości przekroczenia. Na marginesie wskazać należy, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 lipca 2011 r. sposób ustalenia wielkości przekroczeń będzie następował zgodnie z regułami określonymi w § 3 ust. 3 tj. przyjmując za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń substancji. Skarżący wywodził w skardze, że organ nieprawidłowo dokonał odrębnego ustalenia wartości przekroczeń z poszczególnych źródeł podczas gdy rozporządzenie o standardach określa dopuszczalne standardy dla wspólnego emitora. Zgodnie z § 2 art. 313 ustawy p.o.ś. w zakresie rozwiązań wynikających z tego przepisu należy zwrócić uwagę, że wpływ na wielkość przekroczenia ma: źródło powstania przekroczeń, miejsce wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, cała instalacja. Ustawodawca wskazuje, że "jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź rodzajów gazów lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstania, miejsca wprowadzania tub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na stanowiskach pomiarowych, na których przekroczenie jest najwyższe. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekroczenia określono w odniesieniu dla poszczególnych emitorów. W pozwoleniu zintegrowanym mowa jest o dopuszczalnych stężeniach dla poszczególnych źródeł emisji (kotły, blok gazowo - parowy) i to zapisy tego pozwolenia determinują również sposób ustalania zakresu przekroczeń. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zakres przekroczeń został ustalony na podstawie pomiarów przekazanych przez Skarżącego. Wykazały one dla kotłów pyłowych wodnych WP 70 i WP 120 przekroczenia dla emitora zastępczego ponad 3% średnich wartości stężeń 48 godzinnych pyłu przekraczających 110% wartości dopuszczalnych w gazach odlotowych odprowadzanych dla powietrza oraz dla bloku gazowo przekroczenie w miesiącu czerwcu. Następnie wszystkie zmierzone wartości emisji tlenków azotu i pyłu odniesiono do pozwolenia zintegrowanego a kara została obliczona przez zsumowanie wszystkich przypadków przekroczenia standardu dopuszczalnego określonego w pozwoleniu zintegrowanym. Z uzasadnienia wynika jednocześnie, że wartości przekroczeń ustalono mając za podstawę średnie jednogodzinne wartości stężeń substancji. W tym zakresie uzasadnienie zawiera sprzeczności co do podstaw ustalania przekroczenia wielkości dopuszczalnych emisji i okoliczność ta wymaga wyjaśnienia. W ocenie Sądu taki sposób wyliczenia kary jest sprzeczny z art. 313 § 2 ustawy p.o.ś. W przypadku gdy kara dotyczy kilku źródeł ich powstania wymierzenie kary następuje nie poprzez zsumowanie pomiarów na wszystkich stanowiskach pomiarowych ale na podstawie pomiarów na stanowiskach pomiarowych na których przekroczenie jest najwyższe. Dopiero te pomiary (z kilku źródeł) powinny być zsumowane i na ich podstawie wyliczona kara zgodnie z przepisami art. 309 ust.1 .1. ustawy p.o.ś. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia decyzji organ dokonał zsumowania wszystkich przekroczeń a nie tylko tych najwyższych i dopiero na tej podstawie ustalił wymiar kary - co w ocenie sądu jest niezgodne z art. 313 § 2 p.o.ś. Czyni to częściowo zasadnym zarzut skarżącego dotyczący wadliwego wyliczenia kary. Sąd uznał, że zebrany przez organ materiał dowodowy wymaga powtórnej oceny, z uwzględnieniem wyżej wskazanych ocen prawnych Sądu i dlatego na podstawie art. 145 § 1a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonalność decyzji a na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona prawidłowych wyliczeń stopnia przekroczenia dopuszczalnych standardów emisji zgodnie z wyżej wskazanym regułami a następnie, o ile obliczenia te będą wskazywały na przekroczenia dopuszczalnych emisji, wymierzy karę mając na względzie treść art. 313 § 2 i 309 §1.1 p.o.ś.