IV SA/Wa 1396/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia (...) marca 2007 r. Minister Środowiska stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez A. Z. od postanowienia, działającego z upoważnienia Wojewody P., Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia (...) marca 2006 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy. W dniu (...) marca 2006 r. zostało wydane powyżej opisane postanowienie. Postanowienie to zostało doręczone A. Z. w dniu 25 marca 2006 r. A. Z. złożył zażalenie na w/w postanowienie w dniu 3 kwietnia 2006 r. w P. Urzędzie Wojewódzkim. Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia Minister Środowiska wskazał, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni i rozpoczął bieg, zgodnie z art. 57 § 1 kpa, w dniu 26 marca 2006 r., czyli następującym po dniu, w którym doręczone zostało postanowienie. W związku z powyższym, ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był 1 kwietnia 2006 r., a zażalenie zostało wniesione przez skarżącego w dniu 3 kwietnia 2006 r., a więc po upływie terminu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. Z.. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zażalenie nadał w dniu 3 kwietnia 2006 r. czyli w poniedziałek (pomijając dni wolne sobotę i niedzielę). Ponadto opisał prawny i faktyczny stan sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w postanowieniu. Wojewódzki Sad Administracyjny, zważył co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sytuację prawną skarżącego należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postanowienie działającego z upoważnienia Wojewody P., Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia (...) marca 2006 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 marca 2006 r. Była to sobota. Zażalenie na powyższe postanowienie A. Z. nadał w urzędzie pocztowym w dniu 3 kwietnia 2006 r. (data stempla pocztowego) w poniedziałek. Słusznie organ wskazał, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni i rozpoczął bieg, zgodnie z art. 57 § 1 kpa, w dniu 26 marca 2006 r., czyli następującym po dniu, w którym doręczone zostało postanowienie i ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był 1 kwietnia 2006 r. Jednakże 1 kwietnia 2006 r. przypadał w sobotę. Art. 57 § 4 kpa stanowi, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Biorąc pod uwagę wykładnię językową art. 57 § 4 kpa sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, gdyż dniami tymi są tylko niedziele oraz dni wymienione w ustawie z dnia 18.01.1951 r. "o dniach wolnych od pracy" (Dz. U. z 1951 r. Nr 4 poz. 28 z późn. zm.). Uwzględniając jednak wykładnię funkcjonalną art. 57 § 4 kpa należy uznać sobotę za dzień równoważny z dniem ustawowo wolnym od pracy. Taka wykładnia art. 57 § 4 kpa znalazła wyraz między innymi w Uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.06.2001 r. FPS 7/00, w której stwierdzono, że jeżeli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy przypada w sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18.01.1951 r. o dniach wolnych od pracy - Dz. U. Nr 4 poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 kpa w związku z art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na to, że są obecnie dwie kategorie dni wolnych od pracy: te, które wynikają z ustawy z dnia 18.01.1951 r. "o dniach wolnych od pracy" oraz te, które wynikają z ustawowej zasady pięciodniowego tygodnia pracy. Pięciodniowy tydzień pracy ma charakter ustawowy i powszechny, a w praktyce dniem wolnym od pracy, ustalonym w rozkładach czasu pracy, jest z reguły sobota. NSA zwrócił uwagę na to, że praktykę tę uwzględnił ustawodawca wprowadzając przepis art. 161 § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) zrównujący "wolną sobotę" z dniem ustawowo wolnym od pracy w zakresie obliczania terminów dla dokonywania czynności prawnej w sprawach podatkowych. Wprawdzie w soboty funkcjonują urzędy pocztowe, lecz odbywa się to w ograniczonym zakresie. Strona w takim dniu ma możliwość - stosownie do art. 57 § 5 kpa - nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym, jednakże możliwość dokonania takiej czynności bez wątpienia jest w istotnym stopniu ograniczona. Potwierdzeniem powyższych argumentów jest także treść art. 83 § 2 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - w którym, podobnie jak wcześniej w art. 161 § 4 - ustawy "Ordynacja podatkowa" wprowadzono zasadę, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi sobota jest więc traktowana obecnie na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy. Strona postępowania administracyjnego może więc pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że sobota jest traktowana jako dzień ustawowo wolny od pracy nie tylko w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz także w postępowaniu przed organami administracji na podstawie przepisów kpa. Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ponieważ przedmiotem kontroli sądu było tylko postanowienie stwierdzające uchybienie terminu, nie zaś decyzja merytorycznie rozstrzygająca sprawę warunków zabudowy kwestionowanej przez skarżącego inwestycji Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.