IV SA/Wa 1397/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie nie uzgodnienia warunków zabudowy terenu dla inwestycji postanawia odrzucić skargę Z. N. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działkach nr [...], nr [...] oraz nr [...], położonych w miejscowości F. w gminie P.: nie były mu doręczane żadne pisma, w tym zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji. Także zażalenie zostało wniesione tylko przez J. N., która złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji wydane w sprawie postanowienia kierowane były do wnioskodawczyni. Choć zaskarżone postanowienie było doręczone także Wojewodzie W. oraz Burmistrzowi Miasta i Gminy P., to nie są oni stronami postępowania administracyjnego, ponieważ pełnią w nim rolę organów administracji publicznej. Nawet gdyby jednak skarżący miał interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonego postanowienia, to stwierdzić należy, że skargę wniósł po terminie przewidzianym przez art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.". Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Określając termin wniesienia skargi art. 53 § 1 p. p. s. a. wyznacza początek jego biegu jedynie w wypadku doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu. Nie wskazuje natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu, będącemu stroną postępowania administracyjnego, rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Pomimo braku w tym zakresie wyraźnego uregulowania ustawowego należy uznać, że aktualny w tej kwestii jest pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono aktu administracyjnego, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia tego aktu innej stronie tego postępowania. Jeżeli z tego uprawnienia nie skorzysta, nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli aktu administracyjnego, chyba że w złożonym w wymaganym terminie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uprawdopodobni, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA 413/97, LEX nr 44541; por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Op 65/06, ONSAiWSA 2007/2/31). W związku z powyższym, dla oceny, czy skarżący wniósł skargę w terminie ma znaczenie, kiedy zaskarżone postanowienie zostało doręczone wnioskodawczyni J. N. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonego postanowienia przez wnioskodawczynię zostało ono jej doręczone w dniu 22 maja 2007 r. Uznać zatem wypada, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, zarówno dla wnioskodawczyni, której doręczone zaskarżone postanowienie, jak i dla skarżącego, którego mu nie doręczono, upłynął w dniu 21 czerwca 2007 r. Skoro zatem skarga została wniesiona w dniu 25 czerwca 2007 r. (dzień nadania pisma w placówce pocztowej), a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, należy uznać, że została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p. p. s. a. Wobec powyższego na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p. p. s. a. w związku z art. 58 § 3 p. p. s. a. należało odrzucić skargę.