IV SA/Wa 1397/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Michał Sowiński, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi T. S. i F. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących T. S. i F. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania T. i F. S., wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. [...] z dnia [...] maja 2008 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na działalność biurową i zmianie sposobu użytkowania części istniejących pomieszczeń piwnicznych budynku na biuro rachunkowe na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została w sposób prawidłowy z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa. Wskazało, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) wraz z przepisami wykonawczymi. W ocenie Kolegium wniosek złożony przez inwestora jest kompletny i odpowiada przepisom wynikającym z ustawy. Projekt decyzji, zgodnie z art. 50 § 4 ustawy sporządzony został przez osobę z uprawnieniami urbanistycznymi i został pozytywnie uzgodniony z odpowiednimi organami wskazanymi w ustawie. Organ pierwszej instancji - zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy - dokonał również analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wnioski zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż z analizy tej wynika możliwość ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, gdyż spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zabudowa działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej posiada parametry i cechy pozwalające na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji i w zakresie kontynuacji i funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, a także wystarczające uzbrojenie techniczne i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Odnosząc się do zarzutu odwołujących dotyczącego naruszenia przysługującego im prawa własności działki bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycji, poprzez rozbudowę budynku do granicy działki, której są właścicielem, Kolegium uznało, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazało, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji (art. 63 ust. 2 ustawy). Zdaniem Kolegium hipotetyczne obawy odwołujących co do naruszenia ich prawa własności nie mają racji bytu z uwagi na fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy stanowi swoistego rodzaju promesę uzyskania pozwolenia na budowę. Ocena zaś projektu budowlanego z przepisami budowlanymi, w tym dotyczącymi m.in. odległości od granicy sąsiedniej działki, dokonywana jest przez właściwe organy administracji publicznej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wnieśli T. i F. S., w której wyrazili swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia sprawy. Z treści skargi wynika, iż kwestionują dokonanie rozbudowy budynku istniejącego na działce inwestora w sposób wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy tj. do granicy z działką nr [...], stanowiącą własność skarżących. Podnieśli, iż organ odwoławczy nie dokonał merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący zwrócili uwagę, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji miały miejsce błędy, które nie powinny zaistnieć. W pierwszej wersji projektu decyzji (podpisanej przez specjalistę) jako przedmiot rozbudowy określono budynek mieszkalno-usługowy. Wskutek sugestii Kierownika Referatu Warunków Zabudowy i Zagospodarowania Terenu Urzędu Miasta P. zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2007 r. skierowanym do B. i S. K. (wnioskodawców), dokonali oni zmiany przedmiotu inwestycji, podając, iż ma ona polegać na rozbudowie budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na działalność biurową i zmianie sposobu użytkowania części istniejących pomieszczeń piwnicznych budynku na biura rachunkowe. Z kolejnego uzupełnienia wniosku dokonanego przez B. S. K. pismem z dnia 30 stycznia 2008 r., wynika, iż zamiarem ich jest przekształcenie w biuro rachunkowe całego budynku. Zdaniem skarżących wątpliwości w zakresie przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego nie wyjaśnia treść decyzji Prezydenta Miasta P., która nie jest jednoznaczna i można wnioskować z jej brzmienia, iż to cały budynek mieszkalny łącznie z pomieszczeniami garażowymi ma być przeznaczony na działalność biurową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentacje zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 września 2009 r. podkreślili, iż zgodnie z art. 136 kpa zadaniem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś w decyzji Kolegium stwierdzono, że cyt. "Organ odwoławczy zbadał legalność zaskarżonej decyzji". Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że w decyzji Kolegium zawarte zostało wskazanie uznania przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Skarżący, powołując się na legalną definicję "piwnicy", wskazali, iż istniejący budynek przy ul. [...] piwnic w ogóle nie posiada, a w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ określając zamierzenie budowlane podał, iż polega ono na rozbudowie budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na działalność biurową i zmianie sposobu użytkowania części istniejących pomieszczeń piwnicznych budynku na biuro rachunkowe. W ocenie skarżących powyższa okoliczność świadczy o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, jak również zaskarżonej decyzji, która rażąco narusza art 107 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem, gdyż odnosi się do inwestycji celu publicznego, a decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2008 r. nie ustalała lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania, wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2008 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2008 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 53 ust. 3 pkt 1, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy, dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania jest etapem wstępnym realizacji inwestycji i jego celem jest przesądzenie, czy planowane zamierzenie budowlane może być na danym terenie zrealizowane. Decyzja ta - jeśli jest pozytywna - uprawnia inwestora do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. Organ w trakcie tego postępowania bada, czy dla danej inwestycji spełnione są warunki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzonych miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uszczegółowienie warunków kształtowania nowej zabudowy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), określające wymagania dotyczące ustalenia: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W myśl § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej budowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Analiza ta jest następnie podstawą do ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi sformułowane w powołanym wyżej przepisie art 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Stosownie natomiast do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W świetle przytoczonych regulacji prawnych podnieść należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art 107 § 1 kpa, załączniki te muszą odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Obok dokładnego oznaczenia decyzji, której stanowią integralną część, muszą być opatrzone podpisami osoby uprawnionej do wydania decyzji, a także pieczęcią. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r, II OSK200/06, Lex nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w § 3 ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wprawdzie w decyzji organu pierwszej instancji wymieniono jako załącznik Nr 1 "Wyniki analizy" i załącznik Nr 2 "część graficzna sporządzona na mapie w skali 1:500", jednakże z treści załącznika Nr 1 wynika, że stanowi on załącznik do decyzji nr [...] o warunkach zabudowy (brak oznaczenia daty jej wydania), gdy tymczasem decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2008 r. opatrzone jest numerem [...]. Pismo oznaczone jako "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", wbrew regulacjom § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie zawiera wyczerpującej analizy funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze. Wprawdzie w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kilka analiz funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących przedmiotowej inwestycji, jednakże żadna z nich nie została opatrzona datą jej sporządzenia jak również podpisana przez osobę wydającą decyzję. Zauważyć należy , iż w analizach tych wyróżnia się obszar analizowany i obszar analizy szczegółowej, a tego rodzaju rozróżnienie nie znajduje uzasadnienia prawnego. Przepisy w/w rozporządzenia obligują organ na odpowiedniego wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy. W tych okolicznościach należało uznać, że decyzja organu pierwszej instancji, na co w ogóle nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, nie zawierała prawidłowo sporządzonych, a wymaganych przez prawo, załączników do decyzji o warunkach zabudowy. Należy wskazać również, iż organ pierwszej instancji ustalając szerokość elewacji frontowej naruszył § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do treści tego przepisu szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W punkcie 3.6 decyzji o warunkach zabudowy ustalono szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] z dopuszczalną tolerancją do 20% wskazując, iż nie może być ona większa niż 16,17 m ± 3,23 m. Jednocześnie podano, iż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 11,5 m, a istniejącego budynku na działce [...] (teren inwestycji) - 15,50 m. Z powyższego wynika, że organ ustalając szerokość elewacji frontowych z dopuszczalną tolerancją do 20% nie odniósł jej do średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, która w tym przypadku wynosiła 11,50 m, lecz do szerokości dowolnie przyjętej przez siebie (16,17 m). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w świetle postanowień § 6 ust. 1 rozporządzenia brak podstaw do przyjęcia, iż organ ustalający warunki zabudowy jest uprawniony do wyznaczenia dla nowej zabudowy szerokości elewacji frontowej z tolerancją do 20% odnoszącą się do innej niż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Prawodawca pozostawiając powołanym § 6 ust. 1 organom właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy pewną swobodę w zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej poprzez uprawnienie do wyznaczenia tego parametru wnioskowanego obiektu z określoną tolerancją, ograniczył ją wyłącznie do średniej szerokości występującej w obszarze poddanym analizie. Powyższe wywody wskazują, iż organ pierwszej instancji w sposób wadliwy ustalił szerokość elewacji frontowej ustalając szerokość elewacji frontowej z tolerancją do 20% liczoną od wyższej niż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Sąd miał również na uwadze, że zgodnie z § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się przy tym wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2). Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy może być zatem ustalany dla nowej zabudowy i obliczony dla istniejącej zabudowy albo w stosunku do powierzchni działki, albo w stosunku do powierzchni terenu, przez który rozumieć można nieruchomość składającą się z kilku działek. W decyzji organu pierwszej instancji w punkcie 3.4 określono ten wskaźnik jako nieprzekraczający wartości 34,5%, przy czym podano, że stanowi on sumę nowej zabudowy i istniejącej w stosunku do powierzchni działki. Jednocześnie organ stwierdził, że średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi 23,3%, zaś zabudowy istniejącej dla działki nr ewid. [...] - 28%. Nie wyjaśniono jednak, dlaczego dla ustalenia tego wskaźnika przyjęto jedynie parametry zabudowy na działce wskazanej jako teren inwestycji. Nadto należy zauważyć, iż z decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak również z załącznika do decyzji zawierającego wyniki analizy nie wynika dopuszczalna wielkość powierzchni nowej zabudowy. Określenie powierzchni zabudowy stanowi istotny parametr planowanej inwestycji i organ ustalając warunki zabudowy powinien wskazać maksymalną powierzchnię zabudowy, w tym naziemnej, podziemnej, jak również kubaturę, ilość kondygnacji. W sprawie niniejszej organy nie dokonały w tym zakresie żadnych ustaleń, skutkiem czego jest określenie przedmiotu wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia w sposób ułomny, uniemożliwiający ocenę, czy planowana inwestycja spełnia przesłankę przewidzianą w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Precyzyjne określenie cech inwestycji jest istotne nie tylko z punktu widzenia decyzji o warunkach zabudowy, ale i późniejszego etapu inwestycyjnego, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę, albowiem decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy -wiąże organ wydający takie pozwolenie. Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakres przedmiotowy planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego określa podmiot wszczynający postępowanie administracyjne, w tym wypadku inwestor. W sprawie niniejszej B. i S. K. we wniosku z dnia 25 lipca 2006r.(data wpływu do organu) zmienionym pismem z dnia 20 marca 2007r. i kolejnym pismem z dnia 30 stycznia 2008r..wnieśli o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego na działce nr [...] w P., budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na działalność biurową i zmianie sposobu użytkowania części istniejących pomieszczeń piwnicznych tego budynku na biuro rachunkowe. Określając charakterystyczne parametry techniczne wnioskowanej inwestycji podali, że powierzchnia rozbudowy poprzez dobudowanie obiektu w parterze wyniesie ok. 50m kw., kubatura ok.125m sześć.,powierzchnia przeznaczona na usługi po rozbudowie ok. 75m kw (przy uwzględnieniu przeznaczenia na ten cel części parteru budynku istniejącego), wysokość części rozbudowanej ok.3,5m. Jednocześnie podali, że szerokość frontu budynku po rozbudowie jak również wysokość budynku nie ulegną zmianie. Charakteryzując geometrię dachu projektowanej zabudowy wnioskodawcy wskazali na prostopadły kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki, kąt nachylenia -10 stopni i dwuspadowy układ połaci dachowych. Konfrontując wymienione powyżej parametry przedmiotowej inwestycji z ustaleniami zawartymi w decyzji organu pierwszej instancji stwierdzić należy, organ orzekł niezgodnie z treścią wniosku w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokości budynku o funkcji usługowej, geometrii dachu. Skoro szerokość elewacji frontowej od ulicy [...], wysokość górnej jej krawędzi rozbudowywanego budynku nie ulegały zmianie, to organ nie był uprawniony do dokonywania w tym zakresie ustaleń, gdyż był związany treścią żądania wnioskodawców. Rozstrzygając z kolei w przedmiocie geometrii dachu organ zawarł w decyzji alternatywne rozwiązania (dach dwuspadowy, a także wielospadowy, kierunek głównej kalenicy dachu - prostopadły lub równoległy), gdy tymczasem inwestor jednoznacznie podał parametry odnoszące się do tej kwestii. Oznacza to także, że decyzja , wbrew wymaganiom rozporządzenia, nie określiła konkretnie wymagań w tym zakresie. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 61 § 1, art. 77§1 i art. 107§1 i 3 kpa., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że rozbudowa istniejącego budynku na działce wskazanej jako teren przedmiotowej inwestycji spowoduje usytuowanie obiektu budowlanego przy granicy działki , Sąd uznał, iż zarzut ten jest nieuprawniony, gdyż -jak słusznie podniesione zostało przez organ odwoławczy-kwestia usytuowania obiektu budowlanego, w tym zachowania przewidzianych prawem odległości od innych obiektów badana jest na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W tym postępowaniu wnioskodawca obowiązany jest szczegółowo wskazać charakterystykę inwestycji, w tym dokładną jego lokalizację( art. 34 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane). Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego obowiązków należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Natomiast zarzut skargi dotyczący sprzeczności uzasadnienia decyzji Kolegium z rozstrzygnięciem wynika z niewłaściwego odczytania przez stronę skarżącą treści zakwestionowanego fragmentu uzasadnienia, bowiem organ prawidłowo powołał art. 53 ust.3-5a ustawy, który dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże na podstawie art.64 ust.1 ustawy, przepis ten(art.53 ust.3-5a) stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Żądanie skargi stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wobec rażącego naruszenia prawa, w ocenie Sądu, jest bezzasadne i nie może być uwzględnione. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy jego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako wydana przez organ praworządnego państwa. Utożsamianie tego podjęcia z każdym naruszeniem jest błędne, bowiem stwierdzone wady muszą być oczywiste i o szczególnym ciężarze gatunkowym. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa ma miejsce w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (wyrok NSA z dnia 30 Listopada 1999 r., V SA 876/99, Lex nr 50137; wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., IV SA 1705/97, LEX nr 47858; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r., V SA 870/98, Lex nr 50194). W świetle powyższych rozważań nie można uznać, że zaskarżona bądź poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazane wyżej, przez Sąd, naruszenia prawa nie stanowią bowiem ich kwalifikowanej postaci. Z przytoczonych powyżej względów , Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.a) i c) w zw. z art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w jak w pkt-cie I i II sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art.200 i art.205 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 §4 p.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ pierwszej instancji, ponownie prowadząc postępowanie, powinien przede wszystkim sprecyzować zakres przedmiotowy planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestorów i odpowiednio do charakterystyki przedsięwzięcia sporządzonej przez wnioskodawców sporządzić prawidłową analizę funkcji oraz cech zabudowy analizowanego obszaru, która będzie stanowiła (zarówno część opisowa jak i graficzna) załącznik do decyzji, spełniający wymogi wynikające z art.107 § 1 kpa. Wyznaczając parametry planowanej inwestycji należy uwzględnić okoliczność, że inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego; jak również na zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku, co wiąże się z koniecznością ustalenia odpowiednich parametrów w odniesieniu do wymienionych form inwestycji.